νεα αλεξάνδρας - ένα γράμμα προς

 

lista me rwsika gia john p*llas

otan hmoun mikros se antiatoixes faseis egrafa mhnymata se xartakia kainta edina kserwgw.

apodomitika poulia aspromavro

oi istories kathimerinothtas pou lew aton zourb k allon nikola sto sprtkt

το αλλο ενδιαφερον γεγονος των ημερων ειναι οτι ειχαμε μια σοβαρη βαρια κουβεντα με εναν τυπο και κοντολογης με κατηγορησε για χειριστικη συμπεριφορα. τωρα καμια σχεση σε ενταση κ κοντινοτητα με την δικια σου περιπτωση - ουτε οι λογοι ειναι ιδιοι - τιποτα δεν ειναι ιδιο - αλλα μου σας θυμισε, λες και εψαχνα να συμβει κατι τετοιο για να μπορω να σου εξιστορησω κι εγω μια ομοια ιστορια για να σου μοιασω εστω και λιγο, σαν ανεπαισθητη ηχω.

μην φανταστεις, ειναι ενας τυπος που γνωριστηκαμε σε μπαρ κ εμφανισιακως κ ψυχολογικως τον συμπαθησα πολυ. (οχι κ οτι τον ερωτευθηκα, δεν εννοω αυτο) κ λενε κ ολοι γυρω οτι μοιαζουμε (ξερεις, να ρωτανε αν εχουμε συγγενεια και τετοια). κ οτι φαινομαστε κ οι δυο "ζεν". τελος παντων τπτ - εχουμε γνωριστει πριν απο κανενα τετραμηνο κ εχουμε ειδωθει παντα τυχαια καμια πενταρια φορες. κ πριν απο μια εβδομαδα ανταλασσουμε σοσιαλ κ με βρισκει στο μποιλερ, ενα μπαρ στο μοναστηρακι (που τυχαινει επισης να κλεινει κ το εμαθα χθες κ ειναι μεγαλο γεγονος καθως υπηρχε απο πολλα χρονια κ ηταν παλιοτερα ειδικα κατι σαν κοιτιδα "πολιτισμου" - ειναι αστεια η συμπτωση που κλεινει τωρα που βρεθηκαμε εμεις εκειπερα)

φλυαρω μου φαινεται. αλλα οκ ας το παραδεχτω - μου αρεσει να φλυαρω. βεβαια με αυτον τον τροπω δεν βοηθαω εσενα.

μια φορα ισως απλα να σου πω αυτη την ιστορια με λογια, μια απο τις πολλες ασημαντες περιπετειες του α. για να συνοψισω - με ενοχλησε μια συμπεριφορα του την οποια την παρουσιαζει σαν αθωα - αλλα κ διαφορα αλλα πραγματα που λεει κ κανει. η συμπεριφορα ηταν να κοιταζει καπως κατι διπλανες κοπελες στο μπαρ αφου του ειπα οτι μαλλον θελουν κουβεντα αλλα εγω πως δεν εχω καμια ορεξη για κατι τετοιο. αυτος μου ειπε οτι το εκανε κ ισως βοηθητικα για μενα - οτι εγω του εδωσα το εναυσμα. εγω του εξηγησα πως αν τον ηξερα καλυτερα απλως δεν θα μοιραζομουν μαζι του εκεινη την πληροφορια. τελος παντων εννοειται πως δεν μιλησαμε ποτε μ αυτες τις κοπελες, ευτυχως. τελος παντων γενικα αρχισα να του λεω διαφορα - σε ευγενικα πλαισια σαν φαση κουβεντας (ενα αλλο αστειο στοιχειο ειναι οτι θυμοταν τον θανασση του αλλεϋ γιατι για κανενα χρονο ηταν συναιτερος λεει στο τεντυ μποϊ οπου πηγε ο θανασσης μετα το αλλεϋ). τον ξαναειδα  χθες αυτον. κ ψιλοσφαχτηκαμε τελικως. αυτος τα πιανει στον αερα τα νοηματα ολα κ μου ζητησε να του εξηγησω τον εαυτο μου, οπως και εκανα χωρις πολλα πολλα. του ειπα οτι λογω καποιων πραγματων με απογοητευσε - και μου ειπε οτι γενικα αυτη η συμπεριφορα ειναι παρεμβατικη σε βαθμο που γινεται χειριστικη γιατι δεν δεχομαι αυτον οπως ειναι και σαν να θελω να τον πλασω με τροπο που θελω εγω. εχει λογικη αυτο που ειπε αλλα για μενα ειναι πολυ απλο - απλως παυεις να τον συμπαθεις τον αλλον και τελειωνει εκει το πραγμα. εγω του ειπα οτι οτι βλεπω κ νιωθω θελω να το μεταφερω στον αλλον για να καταλαβαινομαστε. σαφως και προκαλει ισως κ πληγη στον αλλον αυτο. μου το ειπε με τον τροπο του λεγοντας - εχεις συνειδητοποιησει οτι αυτα τα πραγματα μπορουν να κανουν στον αλλον κακο; του ειπα οτι για να νιωθεις ετσι τοτε εξαρχης δεν βλεπεις ξεκαθαρα τον εαυτο σου, την προσωπικοτητα σου. κ αρχισε να μου λεει κατι του στυλ οτι οπως οι μοναχοι θελει να αναιρεσει ολες τις προσωπικοτητες του γιατι μεσα σε κατι τετοιο βλεπει την λυτρωση. του ειπα οτι δεν εννοει προσωπικοτητες αλλα ισως στερεοτυπα και ρολους. εκεινος θεωρει οτι ουτε εχει καποια δικια του προσωπικοτητα με εννοια "κατι δικου του" - σαν να θεωρει οτι ειναι ολα επικτητα κ οχι δικα μας. ασε επισης λεει οτι πλενεται 3-4 φορες την μερα μερικες φορες για να ξεπλυνει απο πανω του το αρνητικο φορτιο κ ενεργειες. τελος παντων του εκανα κακο, αυτο ειναι το συμπερασμα. κ τα εκανα χειροτερα λεγοντας του πως συμπεραινω πως ειναι καλυτερο να μην κανουμε παρεα. και αρχισαν μετα τα περιπου "και τι να πω τωρα σε εναν ανθρωπο που μου λεει να μην κανουμε παρεα" και δεν εχουμε κατι να πουμε αφου τα "ξεκαθαρισαμε". και μου ειπε οτι εξακολουθει να με συμπαθει κ οτι εχω τις ευχες του στην ζωη μου κ μακαρι να παρω καποιο μαθημα απο αυτο που εγινε.

αυτα τα νεα της αλεξανδρας (στην αλεξανδρας εγινε η κουβεντα κ η γνωριμια κ ο χωρισμος)

απλά δωμάτια αγνώστων

αυτό ξεκίνησε ως post στο facebook αλλά μετά κοίταγα την παγκόσμια επικαιρότητα σε ειδήσεις και ξενέρωσε η ψυχή μου και είπα μέσα μου τι σκαλίζω κι εγώ τα δικά μου μικρά καθημερινά πικράκια όταν γίνονται γύρω τερατουργήματα - και το αφαίρεσα - κι όμως ήθελα να το κρατήσω μιας και αφιέρωσα λίγο χρόνο σε αυτό και, μπορεί να πει κανείς, το αγάπησα (με τον τρόπο μου)

me searching for a page named ... "other  people's everyday room interiors" (excluding interior design ideas etc.) (μου κάνει εντύπωση πως δεν βρίσκω κάτι άμεσα) - αυτά που βλέπουμε δηλαδή όταν η ματιά μας πέφτει (κατά τύχη) σε ενα παράθυρο εισογείου και είναι ανοιχτές οι κουρτίνες. θα ήθελα να έχω περισσότερο χρόνο στην διάθεσή μου για τέτοιες ματιές. δεν είναι voyeurism, θαρρώ. βέβαια στην σκοτεινή πλευρά του μυαλού μου σκέφτομαι πως ίσως να είναι τρόπος διαφυγής από το δικό μου δωμάτιο και το δικό μου interior whatever (εδώ παραθέτω το youtube videoclip Μαρια Βουμβάκη - Ένα δικό σου δωμάτιο', στο οποίο κάποιος είχε την ευγένεια να προσθέσει τους στίχους οι οποίοι είναι κάπως αποπνικτικοί, καταλλήλως βεβαίως για να συνοδέψουν όπως πρέπει την παραπάνω παράγραφο) (links δεν παραθέτουμε, οικογένειες δεν θίγουμε) (links πεθαίνουν - stars die - porcupine tree)

P.S.: και αναρωτιόμουν αν το εισόγειο γράφεται με "ό" ή "ώ". θα ήταν μισό λάθος ή ένα ή δύο; ποιά η διαβάθμιση της βαρύτητας του λάθους; είναι όπως του παραπτώματος σε δικαστήριο (πλημμέλημα - κακούργημα); μια ζωή υπόδικος στο δικαστήριο του μυαλού μου - σε άλλες εποχές και υπό άλλες συνθήκες θα έγραφα "μια ζωή υπόδικοι στο δικαστήριο του μυαλού μας" but now i've lost that loving feeling, ή όπως έλεγε ο Matt Elliott/3rd Eye Foundation, "i've lost that loving feline"

σκεφτόμουν μήπως μεταφέρω αυτό το blog πουθενά αλλού, κοίταγα τους έλληνες hosters, μετά σκεφτόμουν γμτ και αν ήθελα να πειραματιστώ με java κλπ. και κοίταξα λίγο AWS αλλά χαόθηκα τελείως (ως συνήθως) και σκεφτόμουν την λύση του Γιώργου.. ("Γιώργος" όπως ένα μηχάνημα, μια ανακάλυψη ντόπιων επιστημόνων, με σαφείς προδιαγραφές και cost/value efficiency)

σκεφτόμουν αν και τι νόημα θα είχε ενα blog όπου να μπορώ να καταγράφω πραγματικά ότι θέλω και να κρατάω και τα ονόματα όπως είναι τουλάχιστον με τα αρχικά τους. αν έπρεπε να το κάνω private, θα είχε νόημα για μένα; νομίζω από την πρώτη εγγραφή σε ενα οποιοδήποτε προσωπικό μου diary, είχα πάντα την ελπίδα ότι τις γραμμές που γράφω θα τις διάβαζε και κάποιος άλλος εκτός από μένα, κάποιος που θα είχε μέσα του ενδιαφέρον για μένα, και άρα θα αποτελούσε ενδιαφέρον για μένα; μια μελλοντική ανάγνωση από μια άλλη ύπαρξη που θα δημιουργούσε ένα νόημα για μένα στο παρόν; ίσως κάπως έτσι να απομυστικοποιείται η φάση που μου προκαλούσε πάντα απορία και πονοκεφάλιασμα, για ποιό λόγο θέλουν άνθρωποι να αφήνουν πίσω τους πράγματα όταν πεθάνουν; και επίσης δεν έβρισκα νόημα γενικά της ύπαρξης αν δεν αφεθούν πράγματα πίσω μας.. μια παραδοξότητα δηλαδή. και βλέπω τώρα ότι ουσιαστικά δημιουργόντας παρακαταθήκη είναι σαν να νοηματοδοτείς την τωρινή σου ύπαρξη.. που, βέβαια, θα μπορούσε να είναι μια άλλη ψευδαίσθηση, προϊόν ανθυποβολής, όπως για άλλους είναι πραγματική η πίστη στον Θεό (για άλλους είναι όντως πραγματική, δεν το αμφισβητώ, αλλά για μένα μάλλον δεν είναι)

ίσως να ήθελα να φτιάξω για πλάκα μια πλατφόρμα όπου θα μπορούσα να γράφω ένα κείμενο και να παραθέτω μαζί του φωτογραφίες κλπ... και μάλλον δεν θα είχε νόημα να παθαίνει ανονυμοποίηση καθώς από τα συμφραζόμενα μπορείς να βγάλεις άκρη και να καταλάβεις για ποιούς μιλώ. τελος πάντων για άλλη ώρα ετούτο το brainstorming. για άλλη ώρα και η ανούσια λεπτομέρεια.

τελικά έχει νόημα έστω κάτι; δεν ξέρω. χθες καθόμουν σε ενα παγκάκι και είχα πάρει μια μπύρα και έτριψα λίγο το πρόσωπό μου δύο φορές με ολόκληρες τις παλάμες, και ήρθε μια κοπέλα δίπλα μου και με ρώτησε αν όλα καλά και αφού αναγκαστικά την κοίταξα απορημένος, με ξαναρώτησε αν όλα καλά και μου εξήγησε ότι ρωτάει επειδή της φάνηκε πως έχω κάτι. της εξήγησα πως όλα καλά, και ίσα ίσα είχα μόλις "ολοκληρώσει όλες τις πιο δύσκολες αποστολές" και ήμουν καλά - και την ευχαρίστησα οπότε εκείνη έφυγε. μετά το σκεφτόμουν και έλεγα μέσα μου πως εκείνη την στιγμή που ήρθε και με ρώτησε σκεφτόμουν έναν γολγοθά, όχι ακριβώς τόσο πονεμένο, αλλά ρέμβαζα ονειροπολόντας για ένα υποθετικό γεγονός που θα ήταν μάλλον τραγελαθικό. έλεγα πως αν πήγαινα και έβρισκα έναν τύπο που πρόσφατα χώρισε ενα πολύ αγαπημένο μου άνθρωπο και του εξηγούσα να μην κάνει αυτό το λάθος (θα γινόμασταν φίλοι πιο πριν και θα είχα κερδίσει την εμπιστοσύνη του - άγνωστο το πως).... τέλος πάντων δεν μπορώ να γράψω εδώ δημόσια αυτά τα πράγματα και είναι κρίμα καθώς θα ήθελα πολύ να τα πω κάπου. και το χαρτί μου φαίνεται απρόσωπο και πολύ μοναχικό. και εξομολόγηση δεν λειτουργεί για μένα. γι' αυτό τα κρατάω μέσα μου όπως όλοι ίσως... μετά τα ξεχνάω, μετά τα ανασκαλεύω, τα ξεχνάω πάλι.. αυτά...

διάφορα σκόρπια

11/05/2023 how about making that ubiqutous "hello world" program into prettier, nastier and truer "hell world"?

18/12/2023 πέθανε και η άλλη μου η γιαγιά.

20/12/2023 aborym - πήγα να τους ψάξω αφού για κάποιο λόγο τους έψαχνα και άκουγα να αναφέρονται 2-3 φορές στο σημερινό μου όνειρο. σίγουρα θα τους είχε πάρει το αυτί μου και στην πραγματικότητα, αλλά δεν θυμάμαι να τους είχα ψάξει ποτέ ώστε να μου είχαν αποθηκευτεί σε κάποιο σημείο της μνύμης μου. νοσυρό black με industrial overtones. not exactly my cup of tea... γιατί;

20/12/2023 μόλις παρατήρησα με το μάτι του εσωτερικου μου μυαλού ότι οι υπόλοιποι που χρησιμοποιούμε τα laptop μας ως tools of trade, σαν άλλοι κιθαρίστες, βάζουμε (ή θέλουμε να βάλουμε) stickers πάνω τους για να δηλώσουμε την ταυτότητά μας (rainbow unicorn κλπ). άρα είτε ως κιθαρίστας ή ως προγραμματιστής, υπάρχει χώρος για αυτοεπίδειξη, και έχοντας το ένα, δεν χρειάζεται να κυνηγάς το άλλο (εκτός και αν φυσικά έχεις και τα δύο).

20/12/2023
- "φιλαράκι, θα μου συγχρονίσεις τα δεδομένα;"
- "συγχρονίσως"

05/05/2024 (το ορθόδοξ πάσχα)
που πάνε οι ιστορίες που λέμε, όταν πεθαίνουμε; (πεθάνω) (who knows where the time goes όπως λένε οι fairport convention - χθες έβαλα το autopsy και μου έχει ξανακολλήσει το πόσο ωραίο είναι

που πάνε τα facebook posts όταν πεθάνουμε; (πεθάνω) (φοβάμαι να ανοίγω σελίδες προφίλ ανθρώπων που έχουν αποβιώσει.. γι' αυτό ίσως δεν θα ήθελα στοχαστικά κείμενα ας πούμε να τα δημοσίευα εκεί, γιατί νομίζω ότι έτσι με μένα και το προφίλ μου θα ξεψυχίσουν και αυτά - και εδώ, θα μου πεις, γιατί να μην πάθουν το ίδιο... θα ήθελα να πιστεύω ότι εδώ αποκτούν μια δικιά τους υπόσταση; ναι/ όχι/ ίσως/ σκασίλαμας/

γιατί ζηλεύουμε (λίγο εκεί βαθιά); (ζηλεύω) (πετάει το fb προτεινόμενα προφίλ ανθρώπων δεν ξέρω με ποιό αλγόριθμο και περνάνε ονόματα και λες, μήπως εκείνος ή εκείνη είναι εκείνος ή εκείνη που.. ας το δεν πρέπει να λέω..)

ποιό το νόημα του blues; (ακούω isaac hayes - βρήκα τυχαία την δικιά του εκτέλεση στο "i just don't know what to do with myself" - και δεν είχα ανακαλύψει του πόσο γλυκά τραγούδια έχει - μια κάποια φάση είχα αγοράσει το shaft, καλό ήταν αλλά δεν με έκανε να συνεχίσω σε εκείνο το μοτίβο)

γιατί το ελληνικό ερωτηματικό αντί του άλλου (το λάθος και το σωστό; το δικό μας ή το ξένο; με έκανε να σκεφθώ πόσο δεν μου αρέσει να με πιέζουν για το σωστό, και να κάνω το λάθος επίτηδες, είτε πρόκειται για αναγραφή σε greeklish, ή χρήση ερωτηματικού ή χρήση κεφαλαίου στην αρχή της πρότασης - και πόσο αυτό συνδέεται με έλλειψη δικής μου "εθνικής" συνείδησης επειδή μεγάλωσα σε εκείνο το κενό ανάμεσα σε χώρες που ονομάζεται (από κάποιους - αναρωτιέμαι αν και από μένα) "ξερίζωμα", και εκτός "εθνικών" κοινοτήτων)

ώρες ώρες θέλω να αρχίσω ένα private blog στο οποίο να καταγράφω πράγματα χωρίς να λογοκρίνω. απλώς σκέφτομαι για ποιό λόγο και ποιός θα το διαβάσει και αν πρέπει κλπ... ωστόσο μου αρέσει σαν ιδέα. απλώς όπως και να έχει, είτε private ή public, λογοκριμμένο ή όχι, πάντα αυτά που θα λέω θα περιέχουν την μισή αλήθεια (ή εκείνο το μέρος της αλήθειας που την λένε πως είναι πάντα στην μέση; - αλλά μόνο την μια πλευρά της; άσε, μπέρδεμα) γιατί πάντα θα παραλείπω κάτι, και στις εξηγήσεις πάντα κάτι θα το εξηγώ μονόπλευρα ή θα έχω καταλάβει κάτι λάθος.. όπως δηλαδή ακριβώς λειτουργεί και ο εγκέφαλος καθώς σκέφτεται... μερικές φορές σκέφτομαι τερατουργήματα.. αυτό φοβάμαι.. μερικές φορές κάποια πράγματα δεν πρέπει να βλέπουν το φως της... ποιανής; σιγά βρε παιδί μου τι σκέφτεσαι και συ, και σιγά τα τερατουργήματα.

σιγά.. :/ μερικές φορές θέλω απλώς να αφήνω τον εαυτό μου να γράφει. είναι από τα λίγα πράγματα που κάνω ίσως κάπως ικανοποιητικά "πηγαία" αν όχι καλά.