τατουτέστιν

μου είπε η δήμητρα να δω το [βάλε τίτλο σειράς εδώ]

συγκεκριμένα το τέλος από το "δύο ξένοι", και τα επεισόδια που είχαν την βανδή μέσα.
έβαλα να την δω (από το πρώτο επεισόδιο και δεν θα μπορούσα να κάνω αλλιώς άλλωστε) και μου φάνηκε εξαιρετική, έστω και έτσι, χωρίς να προλαβαίνω όλες τις ατάκες (είναι αυτό που λένε "έχει replay value" - εμ μα, μαθαίνω ότι την παίζουν ακόμα στην τηλεόραση σε ατελείωτη επανάληψη, για εμπέδωση).

μου φαίνεται πως ο κανονικός τρόπος των πραγμάτων (αν δεν ερχόταν κάποιος από το μέλλον και δεν πατούσε εκείνη την πεταλούδα - μια μικρή ιστορία του Ray Bradbury που μου είχε κάνει αίσθηση κάποτε) θα ήταν να την δω (αυτή την σειρά) όταν αρχικά προβαλλόταν, στα τελευταία χρόνια πριν κλείσει η χιλιετυρίδα ("τυρ" από το τυρί φυσικά), και να την καταλάβω (ή να την μελετήσω έστω - που τέτοια τύχη όμως - έκανα τότε πως διάβαζα για τις πανελλήνιες). ίσως τότε θα καταλάβαινα λίγο καλύτερα την ελληνική κοινωνία και πραγματικότητα γύρω μου, ώστε να είμαι ένα ικανό και συμμετοχικό μέλος της.

με έχει πιάσει μια μελαγχολία και μια ευσυγκινησία.
ίσως επειδή η σημερινή μέρα πήγε άπατη καθώς την μισή και βάλε κοιμόμουν, και άλλες πόσες ώρες απλά ήμουν ξαπλωμένος με ένα πονοκέφαλο του hangover. βλέπετε, χθες έκανα κραιπάλι και κοιμήθηκα γύρω στις επτά το πρωί, έχοντας ακούσει μπόλικα λαϊκά μουσικά κλασσικά εικονογραφημένα της Αλεξάνδρας. βλέπετε, πιάσαμε συζήτηση χθες και ρωτήθηκα για το ποιά ήταν η πιο ευτυχισμένη περίοδος της ζωής μου και δεν ήξερα τι να απαντήσω. απάντησα με το πιο λογικό - ότι ίσως να ήταν οι αρχές της δεκαετίας του 2000, όταν μπήκα στην σχολή και άρχισα να βγάζω φτερά, ας πούμε. 

παρεπιπτόντως κάπου τότε ακόμα αντηχούσε το τέλος της άνω τηλεοπτικής σειράς. Και κάπου τότε, το καλοκαίρι του '98 είχα γνωρίσει τα τότε αμερικανικά μου άτυπα ξαδέρφια, τ' ανήψια του Μάνου και είχαμε βγει σε αυτή την μυθική φωτογραφία που μοιάζουμε με μπάντα μουσική - και εγώ να το παίζω και πολύ σκληρό ματσούκι. 

κάπως έτσι, ψάχνοντας για φωτογραφίες του ξαδερφού μου που μου γράφει ακόμα αρκετά συχνά, στο αρχείο των φωτογραφιών (το γνωστό και μη εξαιρετέο αποθετήριο μιας μεγάλης και γνωστής εταιρίας στα χνάρια της οποίας βρισκόμαστε επειδή η ζωή μας πλέον περιστρέφεται γύρω από αυτές τις ψηφιακές διευκολύνσεις π.χ. απομακρισμένου και απανταχού προσβάσιμου αποθηκευτικού χώρου - οργανώνει πολύ εύχρηστα τις φωτογραφίες κατά χρονολογική σειρά που πάρθηκαν), βυθίστηκα στο παρελθόν (και ταξίδεψα στο μέλλον, που ήταν δυσίωνο) ("... μα εσύ τι τον έχεις (τον εαυτό σου); είσαι ένα κλαρί αδύναμο, σου λέω. είσαι ένα παιδί που δεν ξεπέρασε τα δύσκολα. σου λέω...")

cold lake

στην ψυχρή λίμνη η ελλάδα εδώ και κάποιες μέρες, έχει κατεβάσει τα πόδια της και πλατσουρίζει ανέμελα στα ήρεμα νερά. (σημείωση: αυτό το έγραφα κάποια στιγμή μέσα στο καλοκαίρι, μπορεί τον Αύγουστο, όταν είχε έρθει μια Αυγουστιάτικη δροσιά που μας αρέσει - και στην συνέχεια κάποια στιγμή έγραφα τα παρακάτω που, φαίνεται, είχα μια διάθεση...)

[μα τα πράγματα δεν ήταν καθόλου ψυχρά, ή τουλάχιστον ψύχραιμα, καθόλου]

σκέφθηκα τι μπορώ να κάνω με τις φωτογραφίες μου, και ενα πράγμα που θα μπορούσα να κάνω (να κάνω) είναι να φτιάξω ένα ιστορικό παπουτσιών που φορούσα ποτέ.

τα παπούτσια αποτελούν ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου όχι επειδή τα αγαπώ ή επειδή έχω πολλά ζευγάρια ή επειδή μου αρέσει να τα αλλάζω, αλλά γιατί κοιτάζω συχνά χάμω και τα βλέπω πολύ συχνά και τα περιεργάζομαι και έχουν αποτυπωθεί στην μνήμη μου.

και σήμερα γράφω τα εξής: ... έχασα το copy-paste. έγραφα για το πόσο πολύ, ακούγοντας ξανά μετά από καιρό το life is life στο ραδιόφωνο, μου θύμιζε εκείνο το "μανά μανά" τραγούδι από το muppet show - με το επεισοδιακό τραγικομικό drum roll (σαν να προερχόταν από το Larry 1 - In the land of lounge lizards - κάπως έτσι δεν λεγόταν; ) - και επίσης πόσο με χάλασε ξαφνικά η φωνή του τύπου που τραγουδάει που την πάει πολύ πολύ ψιλά σχεδόν με το ζόρι και πόνεσε σχεδόν η ψυχή μου. γενικά σήμερα με ενοχλούνε πολλά....

σ.σ. 12/2024 με αφορμή το cold lake σκέφθηκα την ταινία "the weather man" του 2004-5 (κάπου εκεί) με τον νίκολας κέητζ - μου είχε αρέσει αρκετά κάποτε.

great

the day i chose to start watching "stranger things"

after all these small things that had to be done, little responsibilities coming out of the blue and making me worry, having all them done, resulting in another bout of some drinking, and a bit more, and now worrying whether this culminates in just me dying.

we don't die so easily, do we?

it's terrible to think that whatever i write now may be the last thing that i write.

my cat had a mishap and landed in its bowl of water, freaking out and throwing both bowls of water around and then licking its pitiful fur being all wet, i tried to dry it with a towel, it's okay now, i think.

i was looking at the plants on the balcony, looking at them and thinking that these plants will die, having sucked out all energy from the poor earth they've been thriving on all these years, me having no energy to replenish the earth, or water them consistently, it just makes me sorry to have to water them ever so seldom just to help them sustain their greenness, while without water they seem like they're doomed. i never wanted to be their father, i always wanted them to grow on the wild and having no parents, no sustainers attached.

if i wake up tomorrow, i'll...

i don't know what i will do. everything will get back to the same old washing machine cycle. pity, guilt, frustration, acceptance, complacency.

just the left hand talking?

ιούλ μπρένερ

πάμε για και να ξεπεράσουμε την 24 ιουλίου, αν είναι καλά ο Θεούλης και σμπρώξει την μέρα να περάσει, ελπίζω, αισίως. σήμερα το θερμόμετρο θα φτάσει τους 40-41 βαθμούς στην Αθήνα, εαν δεν υπερβάλλω. την πιο πολύ ζέστη που θυμάμαι πάντως την είχε στα περίχωρα του Τελ Αβίβ το καλοκαίρι του '16. μα όχι, κάτσε, κάνω λάθος, δεν ήταν το '16 αλλά το '12! πως είναι δυνατόν να μην το θυμάμαι; βλέπετε, με τις καραντίνες οι ζωές όλων μας έκαναν ένα shift προς τα δεξιά κατά δύο χρόνια. Αλλά εγώ σφάλλω ακόμα πιο πολύ.

Ιούλιος έξω από το παράθυρο, είμαστε όλο και πιο κοντά στον πιο γλυκύ μήνα του καλοκαιριού, ήτοι, τον Αύγουστο, αλλά αφού ακόμα είμαστε στον Ιούλιο, να σας ενημερώσω γεμάτος ενθουσιασμό ότι είδα στον ύπνο μου κάτι για τον Yul Brenner. στον ύπνο μου με ρωτούσε η Ρ. γι' αυτόν, και τι γίνεται, και προσπαθούσα να της εξηγήσω ότι ο άντρας της μητέρας μου έτυχε να έχει θετή αδερφή που βγαίνει με τον Yul (βγαίνει από το Ιούλιος, ή Юлий) - στον ύπνο μου δεν τον θυμόμουν ποιός είναι - τον είχα για κάτι σαν διεφθαρμένο πολιτικό ή μεγιστάνα των μήντια στην Αμερική πάντοτε.

Τελικά με ξύπνησε ο γάτος και δεν μπορούσα να κοιμηθώ άλλο, και διάβασα για τον Γιούλ, πριν τον ξεχάσω, και διαβάζοντας την ιστορία του από το αντίστοιχο άρθρο στο wikipedia ήμουν και δεν ήμουν σίγουρος πως δεν διαβάζω ένα παραμύθι. έκανε τόσα πολλά πράγματα, ταξίδεψε σε τόσα πολλά μέρη, πέρασε τόσα πολλά μέχρι να κλείσει τα είκοσί του που θαμπώθηκα. βέβαια προερχόταν και από εύπορη οικογένεια και σίγουρα είχε πιο πολλές ευκαιρίες από άλλους, αλλά και πάλι, δεν έχει να λέει.

Έχει πλάκα που στον ύπνο μου θυμόμουν το "Yul Brenner" ενώ κανονικά είναι Yul Brynner, αλλά υπάρχει λήμμα και για το Brenner που παραπέμπει σε Brynner. Το μόνο έργο που έχω δει με αυτόν είναι το Westworld, και ενώ μου είχε κάνει εντύπωση, δεν νομίζω να τον θυμόμουν από εκεί, καθώς πρέπει να έχουν περάσει πολλά χρόνια και δεν είχα ψάξει ιδιαίτερα το background του συγκεκριμένου ηθοποιού τότε, και δεν πρέπει να μου είχε μείνει κάπου στην μνήμη.

Η ανάμνηση κάπου παρέπεσε, φαίνεται, σε ένα κρυφό τσεπάκι, ή σαν μια ξεχασμένη βίδα που έπεσε κάπου στο δρόμο, και την βρήκα και την μάζεψα.

Χθες ταξίδεψα λίγο με το γκούγκλ μαπς και το street view. Πήγα στην Μαδαγκασκάρη και στην Κωνσταντινούπολη και στην Υεμένη. Εξωτικοί προορισμοί και... ειδικά η Υεμένη τόπος πολυπαθέστατος..). Μου έκανε τρομερή παράξενη και μεθυστική σχεδόν εντύπωση αυτή η περιήγηση με κάμερα 360 μοιρών, όπου ξαφνικά πήγαινες να δεις κάτω και έβλεπες τα παπούτσια του τύπου που έβγαζε την φωτογραφία. Λες και κοιτούσες κάτω και έβλεπες δικά σου πόδια, μόνο που φορούσαν παπούτσια που δεν τα είχες ποτέ, ή τα είχες, αλλά τόσο παλιά που το έχεις ξεχάσει, σε τόπους μακρινούς, σε ατελείωτες περιπέτειες του Yul Brenner ίσως....

(Τα τελευταία είναι πιστοποιημένα δικά μου πόδια σε μια παραλία την παραπάνω περιγραφηθείσα περίοδο του 2012 - οπότε είχα και πάλι πολύ χρόνο για να κάνω μλκίες στην άμμο)

ταινίες σαββάτου

είδα το βέλγικο brussels by night (1983) στο νετφλιξ, στην διαδρομή μου να βρω ότι άσχετη ταινία υπάρχει που να μην την έχω ακουστά και να μου προκαλεί ενδιαφέρον.. δεν μου αρέσουν πάντα αυτές οι ταινίες, αλλά η διαδικασία μου θυμίζει τον καιρό που πετύχαινες κάτι να παίζει στην τηλεόραση στην τύχη και το άφηνες... 

 είναι μια πολύ disturbing ταινία (όχι visually, γιατί θα την είχα κόψει από νωρίς) γιατί ενώ παρουσιάζει έναν αντιήρωα σύμφωνα με τα κοινωνικά πρότυπα, και σε (για μένα μιλώ) κάνει να τον συμπαθείς ως απόκληρο της κοινωνίας, ξετυλίγει κάποιες βαθιά αντιπαθητικές πτυχές του - οπότε παίζει πολύ με την συμπάθεια και αποτροπή, σε βαθμό που σε βάζει να αμφισβητήσεις και το ένα και το άλλο - προσπαθώντας να καταλάβεις τι στο καλό συμβαίνει μέσα σου. 

παίζει και με τον ρατσισμό αρκετά (που είναι διαχρονικός, και οξύς, σαν παρατήρηση - σε μια χώρα και σε μια ταινία όπου χρησιμοποιούνται τα φλαμανδικά και τα γαλλικά, όμως το μη-ευρωπαϊκό είναι το στοιχείο που κάνει τον άλλον "ξένο") - και βάζοντάς τον στην εξίσωση την παραπάνω αναρωτιέμαι τι θέλει να πει. γενικότερα μαμησέ τα. πολύ σκοτάδι εκεί έξω. και μέσα τι;

βραδιά με ταινίες σήμερα, αυτή ήταν η γλυκιά ας πούμε από τις δύο που είδα. είναι για έναν τύπο που ξερωγώ δεν μπορεί να βρει νύφη και είναι ηλεκτρονικός, μένει με γωνείς του, και έρχεται ένας παιδικός του φίλος από άλλη πόλη, και τον παρακαλούν οι γωνείς του να κάνει κάτι για τον γιό τους, και φυσικά τα πράγματα γίνονται λίγο θάλασσα. αλλά τέλος πάντων. το pick up line του φίλου είναι "παρακαλώ, μπορείτε να μου πείτε που βρίσκεται το ονωφελήτ" - και επειδή θα ρωτήσει η κοπέλα, "τι είναι αυτό", ορίστε, πιάσαμε την κουβέντα. ρομαντικό κομεντί κι έτσι. λινκ σε ταινία με αγγλικούς υπότιτλους παρακαλώ εδώ, για ιστορικούς λόγους, γιατί δεν υπάρχει περίπτωση κάποιος να θέλει να την δει. 

 

 

και εδώ το πολύ ωραίο μουσικό θέμα από την ταινία, σε arrangement εποχής (1987)

μαύρο και άσπρο

μια αυτοσχέδια μετάφραση ενός μουσικού κομματιού από μια παλιά γνωστή Σοβιετική ταινία δεκαετίας '70 "Μεγάλη Αλλαγή" την οποία δεν την έχω δει. νομίζω πως μιλάει για μαθητές βραδινού λυκείου που ας πούμε είναι ενήλικοι άνθρωποι, με διαφορετικές αντιλήψεις και στόχους, και παρουσιάζει την περιπέτεια της καθημερινής τους συνήπαρξης και τριβής μεταξύ τους και με τους δασκάλους τους.

το συγκεκριμένο τραγούδι θεωρείται κλασσικό, από αυτά που περίπου όλοι ξέρουν, ή τουλάχιστον έτσι νομίζω. επίσης είναι υπερβολικά συγκινητικό γιατί είναι πολύ ανθρώπινο και κοντά στην ζωή (συγγνώμη αλλά δεν βρίσκω τον κατάλληλο χαρακτηρισμό, που σίγουρα υπάρχει)

ποιός θα κάνει λάθος, και ποιός να μαντέψει;
έχουμε όλοι διαφορετική τύχη,
συχνά κάτι απλό μοιάζει εκνευριστικό,
μαύρο μοιάζει με άσπρο, άσπρο μοιάζει με μαύρο.

εμείς επιλέγουμε, εμάς επιλέγουν -
πόσο συχνά αυτό δεν ταιριάζει -
σε ακολουθώ σαν σκιά,
συνηθίζω την αταιριασύνη μας.

συνηθίζω, και είμαι χαρούμενη που σε βλέπω -
εσύ δεν θα το καταλάβεις, και ας είναι έτσι, δεν χρειάζεται.
δεν θα το καταλάβεις, και δεν θα βοηθήσεις
αυτά που δεν προστίθονται, δεν μπορείς να τα προσθέσεις

η ευτυχία είναι ενα δύσκολο πράγμα,
κάποιες φορές δεν βλέπει μακριά όπως άνθρωπος μυωπικός, και άλλες δεν βλέπει κοντά
συχνά κάτι απλό μοιάζει εκνευριστικό,
μαύρο μοιάζει με άσπρο, άσπρο με μαύρο.

lucifer rising

"Lucifer Rising" (1966-72) in its psychedelic, colourful, cranky and mystical glory. It's the first time I lay my eye upon it, thanks to a musical blog I quite admire. The soundtrack written and performed by Bobby Beausoleil and a band, in... jail (a sort of Count Grishnackh's percursor). Marianne Faithfull also appears among the few of the cast.

It struck my eye because Bobby Beausoleil was, methinks, mentioned, or, rather, tributed, by Current 93 in Swastikas for GNoddy, he was involved in Charles Manson story (which I was never particularly hot to read about) ... and now, what about all those connections of the music we like, the visuals we adore, the art we praise with the individuals that committed .. even not impulsive... in any case detestable crimes..

I really don't know...

kill kill killy kill - one of those disturbing teeth gritting songs i never listen to, apart from occasions like this.. (i don't think they are listenable actually, apart from their somehow documentary, referential, veiled nature)

manhattan

what a complete human mess.
i remembered i have already seen this movie once before.
i don't know why it slept my attention.
it shouldn't have.
it's just that things are sometimes beyond your age.
the hormone, the brain age,
the watermelon smudge of a heart age.

what a mess that reminds of so much of what we fall into too.
the key phrase - "you have to have a little faith in people". isn't it a laugh. an big guy getting a lesson from a small girl, a guy who has eaten lots of shit, and made lots of shit by himself, learned and trained in human condition, getting this one reminder again. the simpleton, naive, almost laughable reminder. and it ends on that. but it's kind of wry, it's a sort of a normal "happy" moral ending. everyone judges by himself and by his heart. everyone unravels his own mess.

it's in five 'n' easy pieces

crass

ra..di...x..

[deleted]μιας και τελευταία δεν έχω καταφέρει να δω ταινίες.. και βλέπω μόνο μέρη ταινιών... ή ταινίες κατά μέρη, αν προτιμάτε... έβαλα μια που εδώ και καιρό ήθελα να την δω[/deleted]

[deleted]sun drenched wrench fucked up wench stunned up wretch sunshine stench spotless fetch... oh.. just this...[/deleted]

 [deleted]i need your loving like the sunshine [/deleted]

 [[[[[[[δεν υπάρχει 

]]]]]]]]ετος.]]]]]]
.

the time that remains / Y.A.S.

πήγα και είδα αυτό το έργο, στο Ιντεάλ της Πανεπιστημίου (το οποίο απο μόνο του είναι ενα ενδιαφέρον μέρος να πας - γενικά τα παλιά συνεμά έχουν αυτή την αύρα - μέχρι και η τουαλέτα αποτελεί συλλεκτικό κομμάτι, γιατί έχει πλακάκι απο την δεκαετία του εβδομίντα (wild guess), και άρωμα καθαριότητας που μου θύμισε το μπάνιο στο σπίτι της γιαγιάς μου στην ρωσία, την δεκαετία του ογδόντα)

η ίδια η ταινία πήγε να μου αφήσει ανάμεικτες εντυπώσεις, ιδίως στην αρχή που εξελισσόταν στο παρελθόν και περιείχε σκηνές απο την πολύπαθη παλαιστίνη, - εισβολή των ισραηλινών κλπ.. εν τέλει εξελίσσεται, με ενα πολύ όμορφο τρόπο, απο μια ταινία που έμοιαζε με άλλο ενα ιστορικό ντοκουμέντο, σε πολύ προσωπική και ευαίσθητη ταινία-ματιά πάνω στην καθημερινή ζωή στη Ναζάρετ, με τα παράλογά της και τα όμορφά της... αυτή η πολύ προσωπική προσέγγιση και η ευαισθησία είναι εκείνες που σε κερδίζουν στο τέλος..

και το βλέμμα του Ιλία Σουλεϊμάν που φαίνεται σε πολλά διαφημιστικά της ταινίας, και εμφανίζεται πολύ συχνά στην ταινία.. μιλάει για πολλά. είναι σαν να συνοψίζει όλη την αίσθηση της ταινίας - και είναι κάτι που πρέπει να δει κανείς για να καταλάβει - ή να μην καταλάβει - και γω δεν ξέρω αν κατάλαβα - πάντως μου δημιουργεί κάτι που δεν μπορώ να το εξηγήσω εύκολα - ασε που μάλλον αυτό δεν εχει νόημα ούτε σκοπό..

... στους τίτλους τέλους, στην σύγχρονη εποχή πλέον, η ταινία κλείνει με το καλύτερο τρόπο, με ενα κομματάκι μουσικό που με άφησε λίγο λαλάκα, και καθόμουν εγώ, και τα δύο παιδιά που πήγαμε μαζί, σαν ζαβλακομένοι, εν μέρει απο την αίσθηση που σου δημιουργεί το τέλος (που κάθεσαι και αναλογίζεσαι κλπ κλπ.. σε τέλος κάθε ταινίας, αμα η ταινία έχει κάτι να πει) και εν μέρει απο το... να το πω με αγγλική λέξη που μου έρχεται - infectuous - ρυθμό και μελωδία του τραγουδιού - που δεν είναι τίποτε άλλο απο το γνωστό σε Όλους Stayin' alive, σε μοντέρνα διασκευή απο το αραβικό ντουέτο Y.A.S.

ΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΙΟ......

όπως διαβάζω στην myspace σελίδα τους:

"YAS IS THE FIRST INTERNATIONAL ELECTRO PROJECT THAT PLACES ARABIC LANGUAGE AT THE CENTER OF POP CULTURE! No exoticism but transgression, sulphur and genius, where Arabic discovers a new ultra-modern youth."

να και ενα ενδιαφέρον άρθρο γι'αυτούς.. ο Mirwais, το ενα μισό του ντουέτου, είναι ενας αναγνωρισμένος dj και παραγωγός που έχει συνεργαστεί μέχρι και με την Madonna, και η Yasmine, το άλλο μισό, - λέει - τραγουδούσε σε ενα πολύ σημαντικό λιβανέζικο trip-hop συγκρότημα, τους Soapkills. (παραδέχομαι ότι είναι πολύ ενδιαφέρον) μέχρι και στην Ελλάδα έχει ζήσει, λέει, αν δεν κάνω λάθος.

το παραπάνω άρθρο περιέχει στην πρώτη παράγραφο λινκ προς ενα άλλο βίντεο των Y.A.S., το Get it right, το οποίο με εξέπληξε, γιατί είναι τόσο καλά γυρισμένο που μοιάζε σαν μια ταινία μικρού μίκους - ενα εξαιρετικό collage απο εικόνες μιας ζωντανής πόλης (και όχι μόνο), το οποίο λειτουργεί πιο πολύ υποσυνείδητα.. όλες οι εικόνες ενώνονται σε ενα ενιαίο σύνολο, αλλά όχι μέσω κάποιας ιστορίας, ή χρονικής συνέχειας, αλλά μέσω της αίσθησης που σου δημιουργούν.. μου δημιουργούν..

ξεκίνησα απο μια ταινία και κατέληξα σε μια άλλη :)

hollywood my love

Ωραία. Είδα χθες το "Total recall", μια ταινία του 1990, με Arnold Schwarzenegger (θεέ μου είναι η πρώτη μάλλον φορά που αναφέρω αυτό το όνομα στα γραπτά - ας είναι καλά ο διορθωτής του blogger εδω και μου το διόρθωσε) και Sharon Stone. Μου τράβηξε το ενδιαφέρον για δυο λόγους:

1. εχω τάση, καταναλωτική μανία σχεδόν, για "εύκολες" ταινίες τον τελευταίο καιρό - μιλάω για thrillers, hollywood stuff, blockbuster κομωδίες - τις λέω εύκολες.. επειδή τις λέει ολος ο κόσμος "εύκολες".. και συμφωνώ εν μέρει.. απλά έχω όρεξη - οπως λέμε - εχω όρεξη για βρώμικο. αυτή η τάση εξηγείται με ποικύλους τρόπους: α) ψάχνω για κάτι που να με ξεκουράσει - δηλ. που να μην απαιτεί σκέψη (καμία σχέση το ένα με το άλλο, αλλά με το φτωχό μου μυαλό..) β) ψάχνω να ξαναδώ τις ταινίες που τις είχα δει μικρός και με επιρέασαν ως ενα σημείο - έστω και μιδαμινά μικρό.. αυτό το είχα με τα πάντα - και με φωτογραφίες, και με μουσική..
2. (για τι λέγαμε;...) α - επίσης η ταινία είχε βασιστεί σε μια μικρή ιστορία του Philip K. Dick, με το όνομα "We can remember it for you wholesale" ή κάπως έτσι. Είχε γραφτεί το '66, αν δεν κάνω λάθος (πολύ μπροστά ο τύπος) και μιλάει για μια εποχή στο μέλλον οπου αντί να πας ταξίδι (πλέον δεν υπήρχαν Μαλδίβες ή Μπαλί - υπήρχε ο Άρης, η Αφροδίτη κλπ.) πήγαινες σε μια εταιρία και σου εμφύτευαν συνθετικές αναμνήσεις για το ταξίδι, χωρίς να έχεις πάει - αλλά δεν θα καταλάβαινες την διαφορά (φοβερή ιδέα, έτσι;)

Φυσικά την ιστορία του PKD την έκαναν expand τρομερά, πλέον (και κλασσικά) o Schwarzenegger είναι ο ήρωας που θα σώσει τον κόσμο (τον Άρη στην προκειμένη περίπτωση). Είχε όλες τις σάλτσες, ξύλο, πολυβόλα, έρωτα και σουπερ τα-σάλια-μου-τρέχουν τέλος. Αλλά μου ήταν ευχάριστη. Μιας και κάτι τέτοιο ήθελα. Άσε που είδα μερικές σκηνές που πρέπει να τις είχα δει μικρός, κλασσικά - π.χ. εκείνη που βγάζει τον κοριό απο την μύτη του, και εκείνη που οποιος πέφτει έξω απο τον θώλο στον Άρη παθαίνει ασφυξία στην αρχή, και μετά παραμορφώνεται, και του βγαίνουν έξω τα μάτια (θεέ μου όλα τα κουλά θυμόμαστε παιδάκια) - α, και την γυναίκα με τρια βυζιά - αν και πρέπει να μου είχε κάνει λιγότερη εντύπωση απο τα μάτια που βγαίνουν. Χεχ - το σαχλαστείο που με διασκέδασε - του μαύρου ταξιτζή που χαίδευε τα βυζιά αυτά και έλεγε - you make me almost wish that i had three hands. Τεσπά. Σαχλαστείο επειδή οι άνθρωποι εκεί ήταν παραμορφωμένοι λόγω συνθηκών διαβίωσης.. Αλλιώς τα τρία βυζιά είναι λίγο too much.. Anyway.

Απο τις άλλες ταινίες που είδα είναι το.. Planes, trains and automobiles (ελπίζω να τα είπα με την σωστή σειρά.. τρια είδη μετακίνησης είχε στον τίτλο) με τον George Martin. Κομωδία.. with a grain of salt θα έλεγα. Δεν ξέρω πως τις λένε.. Για δύο ανθρώπους που δεν χωνεύονται καθόλου, που ομως η τύχη τους φέρνει συνέχεια μαζί. Ευχάριστη και αυτή..

Α, και το Gremlins, που το παράτησα μετα απο κανένα 20λεπτο. Αφου έμαθα οτι ο πρώτος gremlinακος, ο καλός, λεγόταν Mogwai (κουφό! - λες απο κει να το πήρανε στο συγκρότημα;) - μετα βαρέθηκα τόσο πολύ που ούτε οι παιδικές αναμνήσεις μπορούσαν να με πείσουν να δω την συνέχεια. Το ίδιο συνέβη και με το Cobra με τον Stallone (έλεος!!!) - εντωμεταξύ, πρέπει να το είχα πάρει και άλλη φορά, σε άλλο videoclub και πάλι να το είχα παρατήσει στην μέση, γιατι, παιδιά, στ'αλίθεια, δεν αντέχεται....

Αλλά - σήμερα - η χολλυβουντομανία μου έφερε και κάτι καλό - ενώ στεκόμουν στην ουρά, η μπροστινή κυρία ζήτησε το sleepless in seattle - και ως συνήθως στο video blue δεν την έβρισκαν (βλακώδης πρόγραμμα που έχει τους τίτλους μόνο στα ελληνικά!!) - και είπα στην τύπισσα στο ταμείο ότι υπάρχει στον Τομ Χάνκς, και την βρήκανε τελικά.. (μια άλλη ταινία που ζήτησε είναι το made in manhattan, και έκανε σπελλ το m-a-d-e - δεν ξέρω τι τις ήθελε αυτές τις ταινίες - μπορεί να έφτιαχνε essay για αμερικάνικες πόλεις που εμφανίζονται σαν θέματα σε blockbusters)

Got carried away.. Τέλος πάντων.

From a popcorn-eating, all day zapping, hollywoodmaniac..

Υ.Γ. O PKD ομως ήταν πολύ μπροστά

du levande

Και αυτό ειναι το trailer του Du Levande (You, the living) - της ταινίας που είδαμε χθες..

http://www.youtube.com/watch?v=_vOu6tufgTs

Η γλώσσα στο trailer είναι σουηδικά. Απ'ότι θυμάμαι, αρχικά λέει η κοπέλα για ενα όνειρο που είδε, στο οποίο εκείνη και ο Mike Larsson, που τον συμπαθεί πολύ και που τραγουδά και παίζει κιθάρα στους Black Devils, και μάλιστα πολύ όμορφα, παντρεύτηκαν, και πόσο ευτυχισμένα και όμορφα ένιωθε στο όνειρο. Μετά σε ενα λόφο έλεγε ξανά - κάτι του στυλ - μου αρέσεις πολύ, Mike Larsson, τραγουδάς πολύ πολύ ωραία.

Την είχαν προβάλλει και στις Νύχτες Πρεμιέρας, αλλά επέλεξα να μην την δω τότε.

Σαν κεντρικό θέμα είδα την απομόνωση των ανθρώπων, την επιθυμία ή την μη επιθυμία, να τους καταλάβουν οι υπόλοιποι γύρω τους, και οι θεατές (καθώς πολλοί ήρωες απευθύνονταν στον θεατή) - όπως έγραφε και ο ίδιος ο σκηνοθέτης, είναι μια τραγικομωδία που περιγράφει διάφορες μικρές και μεγάλες, ασήμαντες και σημαντικές στιγμές των ζωών μας - μάλιστα, πολλές φορές το μικρό και το ασήμαντο γίνεται μεγάλο και σημαντικό, όπως σε ενα εφιαλτικό όνειρο οπου εχουν αναποδογυριστεί οι ρόλοι και οι αξίες των πραγμάτων. Έχει πολλές στιγμές που προκαλούν γιέλιο, a bit on the sinister side, though.

Τώρα που το σκέφτομαι, μου άρεσε πολύ - είναι ενας συνδιασμός απο cinefil στοιχεία που θα έλεγα πως σε βαρυστομαχιάζει γλυκά.. ενα σύνολο απο παράδοξες και απίστευτα σουρρεάλ εικόνες της καθημερινότητας που αρχικά σε μπερδεύουν και σε βάζουν σε αμηχανία, αλλά μετά, όταν τα σκέφτεσαι σαν σύνολο, σε κάνουν να θέλεις να τις ξαναδείς..

Και το συνεμά - το Αλφαβίλ που είχε την προβολή μας έδωσε μια σουρρεάλ εντύπωση, με τον πολύ λιγάρθμο κόσμο, με τα ρέστα που δεν είχε και θα τα έδινε στο διάλειμα, με την γιαγιά στο μπαρ με μια καχύποπτη έκφραση, που σου έδινε την μπίρα, και σε χρέωνε 2 ευρώ, και όταν της έλεγες οτι ο κατάλογος γράφει 1.5, γύρναγε το κεφάλι της, το κοίταγε, σε κοίταγε ξανά αδιάφορα, και έλεγε - τώρα κάνει 2.

Και κατι άλλο που δεν ξέρω αν οφειλόταν στην έμπνευση του σκηνοθέτη, ή στην ποιότητα του εξοπλισμού του συνεμά - έβλεπες μερικά σκρατς-σκρουτς - σημάδια μεταχείρισης - αλλά κυρίως, πολλές σκηνές ήταν έξω απο το πεδίο της εστίασης και ήταν πολύ ενοχλητικό να τις παρακολουθείς.