AI hallucinations

     valid (και ω ναι είναι μια κανονική έκφραση που την άκουσα πρόσφατα)
            legit (ω και εδώ ταυτολογώ για λόγους ποιητικούς)
 tidbit (είναι ένα μέλισμα και αυτό, η γλυκιά και αννάλατη (πόσες ταυτολογίες θεέ μου) ψυχή που είμαι)
      ramifications (οι επιπλοκέθ)
         (και μιλάω για τα) AI hallucinations

μου έκανε πολύ εντύπωση η έκφραση η παραπάνω, που την άκουσα πρόσφατα, σε επαγγελματική συνάντηση μορφωτικού χαρακτήρα, και έδωσα μέσω αυτής ένα σουρρεαλιστικό-διασκεδαστικό τόνο σε όλη την κουβέντα. οφείλω να πω ωστόσο ότι μέσα σε 2-3 μήνες το πολύ που με πείσανε να χρησιμοποιήσω το AI στην καθημερινή μου εργασία, έχει βελτιωθεί το συγκεκριμένο εργαλείο ΠΑΡΑ πολύ. δεν είμαι σε θέση να πω αν βελτιώθηκε η ποιότητα/μοντέλο του ΑΙ ή το integration με το VS Code, πάντως πλέον μου κάνει όλα τα χατήρια, και refactoring σε πολλαπλά αρχεία μέσα στο workspace, και documenting / commenting, και building / checking output σε multiple iterations - αυτά δηλαδή που μου λείπανε τραγικά στην αρχή που είχα δοκιμάσει το AI και δεν τα έκανε. πάνω στον ενθουσιασμό μου θέλω να πω ότι σε λίγο και καφέ θα φτιάχνει το AI. και κάπως έτσι θυμήθηκα ότι ο πατέρας μου στα τελευταία του projects εφάρμοσε το house automation στο διαμέρισμά του, τουλάχιστον ως προς τα φώτα, και λίγο πριν πεθάνει μου έδειχνε πως με το clap των χεριών άναβαν και έσβηναν τα φώτα. αυτό και αν φαινόταν σουρρεάλ. προφανώς και υπό το πρίσμα της θνητότητας όλων μας πολλά πράγματα φαίνονται ανούσια - αλλά λέμε τώρα - ότι μας διασκεδάζει και μας προσφέρει ευχαρίστηση, ας το κάνουμε βρε παιδιά. και ας τα καμαρώνουμε κιόλας, δεν πειράζει. δεν χρειάζεται να είναι και για Νόμπελ εφαρμωστικών επιστημών.

τον μπαμπά δεν τον θυμήθηκα πριν την κουβέντα για το AI, και την συνέχεια εδώ παρακάτω την έγραψα σε άσχετη φάση, χρησιμοποιώντας το Blogger σαν σημειωματάριο. αλλά να που βρήκα κάτι και τα κόλλησα αυτά τα δύο. έτσι, λοιπόν , κάπως ασύνδετα αλλά και συνδεδεμένα, προχωράω στην εξής διαπίστωση.

υπάρχουν κάτι σημαδιακές ημερομηνίες στην ζωή κάθε ανθρώπου.

είναι σίγουρα η ημερομηνία γέννησης που πλέον μάλλον δεν υπάρχει άνθρωπος στην γή που να μην θυμάται την δικιά του (όλο και κάποιος θα υπάρχει, αλλά στις λεγόμενες πολιτείες του τρίτου κόσμου ή στις φαβέλες και γκέτο για τις οποίες εμείς οι υπόλοιποι δεν θέλουμε να μαθαίνουμε).

υπάρχει επίσης ημερομηνία του γάμου, ή της γέννησης των παιδιών σου. αυτές συνήθως τις βάζουμε και ως μέρος συνθηματικών, μυστικών λέξεων που υποτίθεται μόνο εμείς και ο στενός μας κύκλος γνωρίζουμε.

στο τέλος υπάρχει και μια τελική ημερομηνία, εκείνη του θανάτου, την οποία (sic - για άσχετο λόγο, αλλά πόσο μ'αρέσει να το γράφω αυτό το sic!) δεν ζούμε για να την μαθαίνουμε. ο κόσμος μας όπως τον ξέραμε τελειώνει εκεί, και η ημερομηνία αυτή μένει να την θυμούνται μόνο οι λίγοι συγγενείς και περίοικοι που θα πιούν για την μνήμη μου εκείνη την μέρα ένα σφινάκι (αν καταφέρω και αφήσω οβολό για την κηδεία μου που να προβλέπει και απεριτίφ), περιεργάζοντάς την (για ημερομηνία ο λόγος) όπως θα είναι σκαλισμένη στον βράχο που κείται πάνω από τον τάφο μου (αρχικά όλα τα "μου" τα έγραψα ως "σου" αλλά μετά σκέφθηκα πως δεν θα ήταν ευγενικό να φανεί πως μιλάω για τον θάνατο του αναγνώστη, και όχι του συγγραφέα - φυσικά δεν ήταν αυτή η πρόθεσή μου)

οι ημερομηνίες-σταθμοί που μένουν να σηματοδοτούν / σχηματοποιούν μια ζωή σε μια ευθεία γραμμή με μια αρχή και ένα τέλος. τις ημερομηνίες τις θυμήθηκα καθώς πλησιάζει ένας χρόνος που πέθανε ο πατέρας. καθόλου πλήρης των ημερών - αλλά και αυτή την έκφραση δεν την πολυκαταλαβαίνω. πολλές φορές επειδή δεν μας χωράει ο νους κάτι άλλο πέρα από την πραγματικότητα που ζούμε - όμως μάλλον έχουμε φτιάξει τον κανόνα στις κοινωνίες που να ορίζει ποιό είναι το ποσό των χρόνων που δικαιούται να ζει σει αυτή την ζωή ο καθένας - και άμα τον ξεπερνάς, δεν δικαιούσαι να ζητάς και παραπάνω. λέμε πως ο αμείλικτος θάνατος, τουλάχιστον από αίτια συνηθισμένα και σε μια ηλικία μετά τα πενίντα ας πούμε, είναι κάτι που πλησιάζει μια κάποια ισότητα - σαν γενική έννοια - θέλω να πω - ότι όσο πλούσιος, καλώς ή κακώς, ή/και όσο χωμένος στην διαφθορά και άπλειστος - ή και όσο δίκαιος ή φτωχός - ο θάνατος πάντα παραμονεύει και ποτέ δεν ξέρεις πότε θα σου συμβεί. μια μέρα θα συμβεί σίγουρα. το ξέρουμε και προσπαθούμε να μην το σκεφτόμαστε, απαπά, μην λες τέτοια πράγματα.

... νιαούριζε ο γάτος μου, με αναζητούσε, τον σήκωσα και τον έβαλα στο ανοιχτό παράθυρο του μπανίου που έχουμε που έχει μια σίτα μεταλλική. και κοίταξα λίγο προς τα έξω, είναι 5 η ώρα τώρα το απόγευμα, και ο ήλιος πέφτει, και έχει αυτό το κυριακάτικο απογευματινό φως πολύ ωραίο - και έχει μια ησχυχία επίσης πολύ ωραία καθώς η πλεοψηφία του κόσμου δεν εργάζεται, και νομίζω πως διαχέεται αυτή η χαλαρή διάθεση παντού, και στα σοκάκια, και σε διάφορες τρυπίτσες ανάμεσα σε ξύλα.. θυμήθηκα τα Σαββατοκύριακα που μας πήγαινε ο πατέρας μου στο εξοχικό με την γιαγιά μας (κανονικά θα έπρεπε να πω ο πατέρας μας, αλλά αφ' ενός γράφω μόνο εκ δικού μου προσώπου, και αφ' ετέρου εκείνη την εποχή με στόμφο / πόνο δήλωνα πως αυτός ο πατέρας είναι μόνο δικός μου - κάτι που ίσως ποτέ δεν θα συγχωρέσω στον εαυτό μου) - τις Κυριακές ειδικά ζεστάναμε την "μπάνια", κάτι παραδοσιακά ξύλινα σπιτάκια τα οποία ζεστενόντουσαν από ξεχωριστό τζάκι με ξύλα, και είχαν ρεζερβουάρ με νερό, και ξύλινο πάτωμα όπου το νερό που καταναλώναμε περνούσε από τις σχισμές του ξύλου και πήγαινε σε ένα βόθρο παραπέρα. και είχαν ένα ξεχωριστό δωματιάκι με βαθμωτό πάγκο όπου ανέβαινες και έριχνες νερό πάνω σε πυρακτωμένες πέτρες και ανέβαζες την θερμοκρασία εν είδει σάουνας. αλληλοχτυπιόμασταν τότε με δέσμες από λεπτά κλαριά σημύδας εν είδει παραδοσιακού θεραπευτικού μασάζ. μετά, με ανοιγμένους όλους του πόρους του σώματος καθόμασταν και πίναμε κβας ή τσάϊ και βγάζαμε ατμούς, περιμένοντας και τους υπόλοιπους που όλοι κάνανε μπάνιο στην "μπάνια" με την σειρά, και είχε ησυχία απ' έξω, όπως χθες που ξεκίνησα να γράφω αυτή την παράγραφο.

μακάρι να ήταν τα πράγματα τόσο ειρηνικά και θαλπωρά στην πραγματικότητα... και μακάρι να ήταν έτσι τα πράγματα συνήθως, και όχι μόνο τις Κυριακές τα απογεύματα... - να όμως που πάντα κάτι συμβαίνει για να το διαρρίξει σαν αλήθεια, ή ελπίδα έστω. τέλος πάντων, αυτό λέμε, γι' αυτό το λόγο - απόλαυσε αυτό που σου δίνει η ζωή αυτή την στιγμή, καθώς έχεις την ευκαιρία τώρα μόνο - δεν γνωρίζει κανείς για πόσο καιρό θα την έχεις αυτήν... (δεν μπορούσα ποτέ μα ποτέ να εμπεδώσω κάτι τέτοιο)

αχ αυτά τα κυριακάτικα απογεύματα - όταν ακόμα νιώθεις πως μεσολαβούν μερικές ώρες πριν την ώρα που πηγαίνουμε για ύπνο οι πρωϊνοί εργαζόμενοι και όσοι γενικά τηρούν το πρόγραμμα του .. πρωϊνού πουλιού (αυτό που λέμε στα ρώσικα жаворонок - ένα πρωίνό πουλί που κελαϊδάει, δεν ξέρω την ελληνική του μετάφραση, το άλλο (το αντίθετο) το λέμε сова που αυτό σημαίνει κουκουβάγια - και λέμε ότι κάποιοι άνθρωποι είναι πρωϊνά πουλιά, και άλλοι κουκουβάγιες, αναλόγως με το πότε λειτουργούν καλύτερα, τις πρωϊνές ή τις βραδυνές ώρες - υπάρχει μια τέτοια έκφραση στην ελλάδα άραγε; το жаворонок το λένε skylark στα αγγλικά, βλέπω, και στα ελληνικά δεν το βρίσκω - εκτός και αν ξεβαρεθώ τελείως και - να - το βρήκα στο ρώσο-ελληνικό λεξικό που έχω - και είναι ο κορυδαλός!)

(εντωμεταξύ τα πουλιά είναι ενδιαφέροντα όντα, καθώς πραγματικά δεν έχουν πατρίδα - ίσως γι' αυτό την εφημερίδα που κάποτε προσπάθησαν να κυκλοφορήσουν - δεν ξέρω αν κυκλοφορεί ακόμα, όπου έγραφαν μετανάστες και παιδιά μεταναστών, σε διαφορετικές γλώσσες, λεγόταν "Αποδημητικά Πουλιά" - και είναι μια ωραία έκφραση και έννοια.. λίγο μελαγχολική με την έννοια ότι έχουμε συνηθίσει να συνδέουμε την έννοια του συγκεκριμένου τόπου όπου μεγαλώσαμε, με την σταθερότητα και την ευτυχία - αλλά νομίζω ότι είναι καθαρά επειδή μας το μάθανε έτσι.. ίσως να είμασταν όλοι πιο ευτυχισμένοι αν μπορούσαμε να έχουμε όλους τους τόπους σαν την πατρίδα μας.... ή αυτό που λέμε - ότι η πατρίδα μου είσαι εσύ, ή οι κοντινοί μου άνθρωποι, δεν είναι ο τόπος αυτός ο έρημος - τουλάχιστον το λέω εγώ, και ας έχω γλυκές και πολύτιμες εμπειρίες από το μέρος στο οποίο πέρασα τα πρώτα παιδικά μου χρόνια - νιώθω αμήχανα κάθε φορά που μου αναφέρουν οι άλλοι την λέξη "πατρίδα") αυτά που λέτε. sic sic.

κολλάει δεν κολλάει δεν πειράζει. κάπως έτσι. άλλες εποχές, πιο βίαιες εικόνες (μου κάρφωσες μαχαίρι στην πλάτη μέρα μεσημέρι, και διάφορα τέτοια - αν και τώρα που το λέω - αυτές τις εικόνες πλέον τις εκλαμβάνουμε συχνά από τα δελτία των ειδήσεων για πράγματα που γίνονται στην διπλανή πόρτα - κ ας δεν κυριολεκτούσε ο Βαρδής σε αυτό το τραγούδι (και χάνω το νόημα, κυριολεκτώ και διάφορα τέτοια - αλλά τι να κάνω; )

τεστεστ

ο γάτος μου (δεν το εννοώ κτητικά, δεν είναι δικός μου γάτος, αλλά είναι γάτος που μένει μαζί μου) (παλιότερα μου έκανε όχι πολύ καλή εντύπωση όταν κάποιος π.χ. τραγουδιστής έλεγε έναν συμπρωταγωνιστή σε μια μπάντα "ο κιθαρίστας μου" - αλλά τώρα που το αντιπαραβάλλω με το πως εκφράζομαι για τον γάτο μου, μου φαίνεται πιο συγχωρητικό)|

ο γάτος μου λοιπόν μην κάτσω και απομονωθώ βάζοντας ακουστικά - πάει και έρχεται από πίσω, ενώ ήταν σε άλλο δωμάτιο, και αρχίζει να νιαουρίζει. και όταν νιαουρίζει μου θυμίζει πάντα ένα ικετευτό πράγμα. οπότε και να τραγουδούσε μαζί μου, δεν το καταλαβαίνω, δεν μου βοηθάει να το καταλάβω. απλά κάθεται και νιαουρίζει, σαν να επιζητάει προσοχή. ή σαν να θέλει να με προειδοποιήσει να μην κάνω αυτό που κάνω καθώς είναι επικίνδυνο. δεν ξέρω - ίσως αποδειχθεί στην συνέχεια πως είχε κάποιο δίκιο. προς το παρόν όμως το συμπέρασμα το δικό μου είναι ότι μπορώ να ακούσω μουσική με την ησυχία μου μόνο όταν θα φεύγω από το σπίτι. ναι, το είχα ξεχάσει αυτό. παλιότερα νομίζω πως με εκνεύριζε τόσο πολύ αυτός ο τρόπος που νιαουρίζει που απλά έφευγα από το σπίτι για να ανακουφιστώ. εντάξει πολλές φορές τον πρόσεχα και τον χαϊδευα, και συνεχίζω να το κάνω, - έχοντας διαπιστώσει ότι μάλλον δεν προέρχεται από κάποιο πόνο το νιαούρισμά του, αλλά από μια επιθυμία για προσοχή και ενασχόληση μαζί του.

όταν τον είχα βρει έτσι με διεκδίκησε και έτσι με κέρδισε - από το επίμονο νιαουριτό. και δεν ήταν εύκολο - δεν ήμουν από τους πρώτους που θα έπαιρνα γατί σπίτι, αν και όταν τον βρήκα, για 3 χρόνια σκεφτόμουν πως εαν είναι να πάρω ενα γατί, θα είναι εαν με πάρει εκείνο.. όπως και έγινε - βέβαια δεν είναι λόγος να δικαιολογώ τον εαυτό μου για κακή συμπεριφορά απέναντί του - προσπαθώ να έχω καλή συμπεριφορά. μερικές φορές τον σβερκώνω όταν με δαγκώνει ή ρίχνει καμία νυχιά. μερικές φορές τον πιάνουν κάτι τέτοια - που την μια νομίζεις ότι παίζει, και την άλλη ξεφεύγει. δεν ξέρω αν γίνεται αυτό επειδή έχει εκείνος παράπονο από μένα. σίγουρα όλο και κάποιο παράπονο θα έχει. αφού εδώ έχω παράπονο εγώ από τον εαυτό μου και ενοχή σε σχέση με τον γάτο

αχ κάποια στιγμή θυμήθηκα αυτό - αυτό το κομμάτι να το ακούσετε με προσοχή γιατί κολλάει πολύ άσχημα στο μυαλό - τώρα που το ξαναθυμήθηκα, 2-3 μέρες τριγυρνούσε συνεχώς στο κεφάλι μου - και τώρα χτυπάει την πόρτα και θέλει να μπει, μα το διώχνω...

επίσης δεν ξέρω τι ακριβώς λέει. δεν ξέρω αν το "si, signor" το λέει κοροϊδευτικά ή ναζιάρικα - και σε ένα άλλο σημείο λέει αμίγκος αντιός - και φαντάζομαι εδώ τον διώνει τον μαλάκα γιατί έχει κουραστεί από τις δηθενιές και τον πατριαρχισμό του, με ή χωρίς ματσίλα, τις ανασφάλειες και τον συγκαλυμμένο τρόπο να βγαίνει πάντα ο ζημιωμένος και ο αθώος όλων των υποθέσεων. ουπς ξέφυγα.

κάποια στιγμή που ταξίδευα πρόσφατα με το μετρό, σκέφθηκα εαν θα ταίριαζε ο σταθμος ευαγγελισμος να μετονομαστει σε επαγγελματισμος. βασικά σαν ήχος δεν θα διέφερε σχεδόν καθόλου. θα γινόταν αυτό αν βρισκόμασταν σε καμία παραλλαγή του 1984 (ή μήπως είμαστε; )

1U.5>|Cy5Z(1

το προηγούμενο σαββατοκύριακο καθάρισα το πληκτρολόγιό μου, που μπορεί να το έχω καμία τριανταριά χρόνια, όσα χρόνια σχεδόν βρισκόμαστε στην Ελλάδα (ναι, θα έπρεπε να το γιορτάσουμε αυτό; εγώ και η "καλύτερη μου φίλη" η μητέρα μου). είχε σκόνη που είχε συμπυκνωθεί και είχε κάτσει κάτω από τα πλήκτρα σαν μιας μορφής χαλί ή μάλλινο ύφασμα. φαντάζομαι πως ζεσταινόταν πολύ το πληκτρολόγιο. επίσης ήταν ένας υγειονομικός κίνδυνος. αλλά τώρα τα πλήκτρα του χτυπάνε με μια φρεσκάδα, ή μπορεί να είναι απλά η ιδέα μου. είναι δύσκολο να φανταστώ πόσα πράγματα έχω γράψει με αυτό το πληκτρολόγιο. από τα πολύ πολύ παλιά είχα κρατήσει 2-3 emails προς/από ανθρώπους που μας έχουν χωρίσει άβυσσοι τώρα, και δεν ξέρω καθόλου τι κάνουν και που είναι - αλλά κάποτε ανταλλάζαμε γράμματα και μιλούσαμε για τις καθημερινότητές μας.

έψαχνα τότε για pen pals, ίσως ενδόμηχα για να γνωρίσω κοπέλα που να ερωτευθώ, αλλά αλληλογραφούσα και με αγόρια - δεν ξέρω αν το έκανα για να "καλύψω" την ιδιοτέλειά μου την παραπάνω ώστε να φαίνεται η ενασχόληση με την αλληλογραφία κάτι παραπάνω από μια ανάγκη έυρεσης συντρόφου. γενικά έψαχνα για κάτι, κάποιον - νομίζω με ενδιέφεραν τότε πιο πολλά πράγματα, δεν είχα ξενερώσει όπως τώρα από όλα. αν και μεγάλωσα στην καχυποψία, γαμώτο, λόγω τρόπου που μεγάλωσα, μάλλον.

καποιες φορες σκεφτομαι (και ντρεπομαι.. ντρεφτομαι; ) οτι τα συνθηματα στις διαδηλωσεις - οπως τα φωναζουν ετσι χωρωδιακα και με ρυθμο - μοιαζουν με κατι σαν μυσταγωγια και ιεροτελεστια και bonding και παντα αισθανομουν εκτος τοπου και χρονου σε αυτα. ντρεπομαι δηλαδη κιολας να τα ακουω οταν βρισκομαι εκτος απο αυτα (οπως τωρα που η διαδηλωση ειναι εξω απο τα γραφεια οπου εργαζομαι)

why aftaid to get closer?
i tend to make their problems my problem

"47" μια ταινία που εξελίσσεται σε Βαρκελώνη. και το 47 είναι αριθμός ενός τραμ, ή τρόλλεϋ ή λεοφορείου.

"ο κόκκινος δάσκαλος" μια ταινία για τον Πλουμπίδη

"ο άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά" - μια ιστορία βασισμένη στην δολοφονία του Τρότσκι, ενός Παντούρα.

και για επιδόρπιο, σαν να μην έφταναν όλα αυτά, σημειώνω να ακούσω και να ψάξω την αφρόκρεμα της νοσταλγο-dance σκηνής (ή θα μπορούσε να λέγεται έτσι, κρίνοντας από τα ονόματα αυτών των projects):

swedish house mafia
purple disco machine

τις προάλλες σκεφτόμουν ένα άλλο όνομα που μου έμοιαζε πολύ ωραίο για συγκρότημα - αλλά κοίταξα και το έχουν πάρει βέβαια, και ποιοί, να πούμε - βεβαίως κάτι μεταλλάδες. Legal Tender. είναι πολύ ωραίο όνομα γιατί συνδυάζει την ξεραίλα του legality, με το tenderness, την απαλότητα, την γλυκύτητα.

πλέον με το ChatGPT και μοντέλα AI θα χάσουμε και αυτή την ενασχόληση, να σκεφτόμαστε ονόματα συγκροτημάτων (όπως σε παλιές παιδικές φωτογραφίες, όπου τα παιδιά ήταν 3-4-5, πολλές ήταν στημένες λες και είμασταν κάποιο συγκρότημα) - καθώς θα ρωτάς το ChatGPT, πες μου 3 ονόματα που θα μπορούσαν να περνούν για όνομα συγκροτήματος που να μην τα έχει πάρει ακόμα κάποιος. μαμησέ τα. καθόλου ενδιαφέρον.

αυτά.

τουρλού (και πάλι)

κάπου ανάμεσα στον ύπνο και refactoring γράφω σε σας αυτές τις γραμμές,

(κάπου ανάμεσα στην τρίτη και δευτέρα (ή ήταν τετάρτη; έχει σημασία για τις λεπτές διαχωριστικές γραμμές και ελαφριές διαφορές στις αποχρώσεις) έχασα την αληθινή μου αγάπη, κατά τον Μαραγκόπουλο)

... θα ήθελα να ξέρω ποιοί/ποιά/ποιός θα είστε, αλλά ίσως και να μην θέλω να ξέρω. αν ήξερα ίσως να ήθελα να απολογηθώ ή θα αισθανόμουν άβολα.

στην συνέχεια ξαναδιαβάζω τις γραμμές και τις επεκτείνω, με σκέψεις που μου έρχονται σε άλλες στιγμές. αυτό το πρότσες θα μπορούσε να συνεχίζεται αιωνίως, και να δημιουργείται ένα τέρας από σκέψεις και αλλοπροσαλλοσύνη. ένας αχταρμάς, αχ-ταραμάς, και πράγματα που δεν έχουν για κανέναν νόημα και σημασία. τα έγκατα της ψυχής μου. (τελικά είπα να αφαιρέσω δύο πράγματα - για το τηλεφώνημα για τηλεπώληση, και τα ταξί, και να τα ποστάρω ξεχωριστά)

DocumentManagementSpCaller.java:[70,24] cannot find symbol. Ως συνήθως όταν πιάνω κώδικα που το έχουν γράψει άλλοι, ξεκινάω με το refactoring. Έτσι μάλλον έχω την τάση να τον οικειοποιούμαι. Όχι ακριβώς για να το κάνω κάτι δικό μου. Αλλά για να αποκτήσω ας πούμε αισθήματα γι' αυτό. Για να θέλω να τον προσέχω. Είναι μια καλή αναλογία; Ωραιότατη είναι, κατά την γνώμη μου.

***

[δεν θα παίξουμε με αυτή την σειρά, η σειρά είναι αλφαβητική]
[ε, πετάω και κάτι άσχετο, για να πλανάται μια απορία]
[και να επιβεβαιώνεται η παραξενοσύνη μου για να μην με πλησιάζει κανείς]
[ώστε να μου δίνεται το άλλοθι στο να μην πλησιάζω κανέναν και έτσι να μην πληγώνομαι από τις σχέσεις]

(τελικά παίξαμε, κάναμε και ένα ωραιότατο καυγά, για να θυμόμαστε που πάνε τα τέσσερα και που στέκεται ο καθένας μας τις ημέρες των διακοπών) (αν και τα λόγια περιττά σε αυτές τις περιπτώσεις, και ένα απλό αϊντε και στο διάολο αρκεί) (δεν ξέρω, αλλά ναι, θυμώσαμε πολύ οι πρωταγωνιστές του δράματος) (προσωπικά δεν ξέρω αν υπέπεσα σε παραπτώματα και εγώ - είναι σαν η ζωή να με φέρνει συνεχώς αντιμέτωπο με τον πειρασμό να δοκιμάζω τα όρια δικά μου και των άλλων - σαν να θέλω ότι κάνω να το πάω ένα τσικ παραπέρα για να δω τι θα γίνει - βέβαια ο jordan peterson νομίζω έχει πεί ότι κάτι τέτοιο γίνεται συνεχώς στην φύση στα πλαίσια της διεκδίκησης / επιβεβαίωσης ενός κυριαρχικού ρόλου - εγώ το επεκτείνω - όχι ότι το πιστεύω - σε πράγματα του στυλ "ποιός είναι το αφεντικό" - σε φάση αν δεν καπακώσεις τον άλλων, θα σημαίνει αυτόματα πως σε καπακώνει ο άλλος - οπότε στραγητικές, επιθέσεις και διάφορα τέτοια πράγματα, μελέτες στο μυαλό - άδειασμα από τον νόμο της ζούγκλας που πάντοτε μισούσες και πάντοτε καλείτω να πράττεις σύμφωνα με αυτό, γινόμενος ένα με αυτό, συμβάλλοντας στην διαιώνησή του) (στον ύπνο μου έβλεπα την συνέχεια, ως αναμενόμενο)

***

και φτάνουμε σε αυτό που είχα σημειώσει πριν από κάποιες μέρες. για ένα υποθετικό σενάριο ενός βιβλίου ή μιας ταινίας όπου μπαινει καποιος σε ενα παραλληλο συμπαν οπου ολα τα αντικειμενα μιλούν / έχουν φωνη κ προσωπικοτητα. σίγουρα κάποιος θα το έχει ήδη κάνει. είναι κάπως αυτιστικό αυτό το σενάριο. έχει κάτι και από τον new age μυστικισμό, με την έννοια του ότι όλα τα πράγματα έχουν ψυχή. (ένα ξύλο είναι, τι ψυχή να έχει και αυτό) (και μια βέργα έχει ψυχή) (και κάθε τι που σπάει σαν να δημιουργεί ένα μικρό ράγισμα στην άκρη της καρδιάς μου)... γι' αυτό τις πόρτες δεν τις χτυπάμε όταν τις κλείνουμε. και περπατάμε στο πάτωμα απαλά και προσεκτικά. και χαϊδεύουμε τους τοίχους. και το αμάξι που το έχω παρατημένο να σκονίζεται. όταν περνάω δίπλα του το ακουμπάω ελαφρώς και του λέω ένα γειά. θα έρθει η στιγμή που θα σε πλύνω. θα έρθει η στιγμή που θα σε πάρω για μια βόλτα. συγγνώμη που δεν μου αρέσει να σε οδηγάω.

***

στην συνέχεια είδα μια λίστα γραμμένη στο google keep:

140х60 стол
100x55 стекло
180х90 салонный стол
190 между окнами
120 полка под теле

αισθάνθηκα μια ανάγκη να την σχολιάσω (για να αποτελειώσω τον ανυποψίαστο αναγνώστη) (σε τι θολά νερά ψαρεύει κανείς για την έμπνευση, ε; ) (η αλήθεια είναι πως όση έμπνευση και να έχω χάσει σε σχέση με τα άλλα μου hobby, νομίζω πως μπορώ να γράφω ακόμα με αρκετή όρεξη, και ας είναι για τίποτα...) 

οι 140х60 είναι οι διαστάσεις του παλιού μου γραφείου. Αυτό το γραφείο το είχαμε αγοράσει κάποτε πολύ πολύ παλιά με την μητέρα μου από το ΙΚΕΑ. τότε αγοράζαμε έπιπλα για το καινούργιο σπίτι που νοικιάσαμε μαζί στο Μαρούσι, αφού έφυγα/φύγαμε από το μικρό διαμέρισμα στην Κυψέλη που νοίκιαζα/με. Είναι λίγο θολή η κατάσταση για το ποιός νοίκιαζε τι και ποιανού ήταν τι. Τότε ακόμα δεν έπαιρνα αρκετά χρήματα για να νοικάζω δικό μου σπίτι - δούλευα στην πρώτη μου επίσημη δουλειά, αλλά όχι full-time. και λέτε που το πάω.. και πριν γίνει το disaster και καστραφούμε όλοι εγκεφαλικά και υπολοιποσωματικά, ας επιστρέψω στο γραφείο. (έχω μια φωτογραφία που κάθομαι σε αυτό το γραφείο και είμαι περίπου 23-24 χρονών. έχω γύρω μου μπύρες, ή και ένα gin, και ξεφυσσάω καπνό τσιγάρου από το στώμα μου, είχα βάλει την κάμερα να με κοιτάζει από πίσω, ήθελα να φτιάξω μια νουάρ αισθητική, μάλλον) - έχω λοιπόν ακόμα αυτό το γραφείο. κουνιέται πέρα δόθε όμως, έχει γδαρθεί σε διάφορα σημεία (όχι, δεν έχω σκαλίσει πάνω του το "pink floyd forever" όπως είχα κάνει στο γραφείο της εφηβείας μου) - και γενικώς δεν μου αρέσει καθόλου πλέον.

100x55 стекло. αυτές είναι οι διαστάσεις ενός χοντρού κομματιού γυαλί που είχαμε αγοράσει και το βάλαμε πάνω στο γραφείο. για κάποιο λόγο, από τις μέρες της ΕΣΣΔ, οι άνθρωποι είχαμε την συνήθεια να βάζουμε τέτοια κομμάτια γυαλί πάνω στο γραφείο, και να βάζουμε από κάτω (ανάμεσα στο γυαλί και την επιφάνεια του τραπεζιού) κάθε λογής αποκόμματα, σημειώσεις, φωτογραφίες, το artwork που πλαισιώνει την εργασία και οικειοποιεί την θέση εργασίας (να' τη πάλι η οικειοποίηση). κάτω από το δικό μου το γυαλί όμως δεν υπάρχει τίποτα. ούτε αναμνηστικές φωτογραφίες,

*** (και άλλο ωραίο όνομα για τραγούδι: недети. σε μετάφραση: μη-παιδιά ή όχι-παιδιά (annymore) a-la Психея - НЕSEX (δεν κάνω λάθη πάντα ακούσια, μερικές φορές τα κάνω κατα λάθος, και μερικές φορές τα βλέπω μετά και επίτηδες τα αφήνω, αυτό για να μην νομίζετε ότι είμαι πάντα ατιμέλητος-σαν-τον-γαμπρόν-στον-μήνα-του-μέλιτος) (ένας άλλος ωραίος τίτλος (για μια ζωή) είναι: "chastise me") (είναι κάτι που ίσως να έχει γίνει το comfort zone μου, γιατί νιώθω ότι αν δεν μου το κάνει κάποιος, κάτι δεν πάει καλά - βασικά τότε το κάνω εγώ στον εαυτό μου έτσι και αλλιώς) (είναι σαν να λέμε το τραγούδι "parole, parole, parole" ελληνιστί σαν "κανόνες, κανόνες, κανόνες", "κανόνες, κανόνες, κανόνες", "κανόνες, κανόνες, κανόνες, κανόνες, κανόνες [...] με έχουν τρελάνει αυτοί οι κανόνες..." (αρχικά θα έγραφα κάτι που δεν γράφεται εύκολα σε δημόσια ανάρτηση) (είμαι καλλητέχνης) CaseRightServiceImpl.java:[29,19] cannot find symbol (debug me) (drink me) (αυτά που λέγαμε για αντικείμενα που μιλούν... κάτι μου θυμίζει το Naked Lunch?)

***

να μεγαλωνεις ειναι να συνηθιζεις να σε λενε κυριο στο δρομο, όχι απο ευγενεια, αλλα χάρη στην ακρίβεια στην περιγραφή:
- ".. κοιτα, δεξια, κοίταξε εκει που πηγαινει ο κυριος."
να μεγαλωνεις ειναι να γινεσαι κυριος στα ματια των αλλων. παπαπα.
***
(απόσπασμα από ένα όνειρο)
видел квартиру, которую не то снимал, не то.. имел? была на том же этаже с бабушкой томой. они что-то справляли, я не хотел, что-бы они меня заметили. на что-то опять писял, но не уходило легко, было стыдно, что записываю всё. вот так и идёт... летопись...

***

(και ένα πόστ σε ένα forum που δεν στάλθηκε ποτέ)
to a hypothetical question of why talking about such things to an AI i would answer the following.

sometimes i feel lonely and the idea of interaction with people around me leaves me cold and indifferent, or, perhaps, wincing with a memory of pain - sometimes - AI is a good replacement.

but in this here case, maybe sometimes it's just interesting to see what AI answers to various things, - it's like a game you haven't got bored with yet because you haven't seen the things it can do and haven't figured yet how it works.

to me it seems pointless to boycott it at this point, it's already too big a part of everything already, or ... (i am just too lazy to reinforce my ethical grounds)

σαν κρυφύλλι

σήμερα για φέτος πρώτη φορά άκουσα 
και ξαναθυμήθηκα τον τζίτζικα. 

και ποιός δεν έχει μια ιδιαίτερη θέση 
στην καρδιά του γι' αυτόν τον ήχο που κάνει. 

αυτός ο ήχος έχει συνδεθεί με το βαθύ καλοκαίρι, 
με την ζέστη 
και την κουνάμενη από τον αέρα 
φυλλωσιά των πεύκων 
εκεί ψιλά όπως κοιτάς 
καθώς σηκώνεις το κεφάλι σου
προς τα πάνω
(αν τι κεφάλι ήταν σώμα 
θα λέγαμε
πως έχει γυρίσει ανάσκελα)
καθώς νιώθεις την ασφάλεια 
και την θαλπωρή 
της καλοκαιρινής ραστώνης.

το περσινό καλοκαίρι πέρασε σαν σίφουνας, 
γεμάτο εντυπώσεις, 
και δεν νομίζω να συγκράτησα τίποτα 
πέρα από εκείνο το βασικό ένα πράγμα 
στο οποίο είχα συγκεντρωθεί
(με απασχολούσε κάτι συγκεκριμένο
 κάποιοι το είπανε έμμονη ιδέα (διαφώνησα))

τα red flags. 
(αν ήμουν μια κόκκινη σημαία για σένα;
 ίσως ούτε τέτοια τύχη μπορώ να διεκδικήσω
- ατυχής η τυχαία η ομοιολεξία - το κόκκινο
σημαιάκι, σαν μια κόκκινη κάρτα, σαν σημείο
προειδοποίησης - a warning sign - με την κόκκινη
σημαία ενός κόκκινου στρατού που από άλλους
έχει δοξαστεί και κατά άλλους έχει αποτελέσει
το όργανο ενός απολυταρχικού καθεστώτος)

τα red flags
λέω λίγο ειρωνικά, λίγο πικρόχολα,
αυτοαναφορούμενος
διφορούμενος
πάντα και εις τους αιώνες τον αιώνα
αιωνία η μνήμη του
(πέθανε ο κυρ Γιώργος, ο παλιός και ο κυριότερος,
πρακτικά, διαχειριστής της πολυκατοικίας
που το ένα από τα διαμερίσματά της μου
προσφέρει την στέγη)

μου έκανε εντύπωση όταν κάποιος 
ανέφερε πως πέρσυ 
το καλοκαίρι έκανε πολύ ζέστη - 
συνειδητοποίησα ότι δεν θυμάμαι καθόλου 
αν έκανε ή δεν έκανε και τι ακριβώς έκανε.
(όλα ήταν μια χαρά
 - ας συντομεύσω τις περιγραφές μου)

από άποψη καιρού
πάντα το ελληνικό καλοκαίρι
φαντάζει κλασσικό,
ζεστό και κάποιες φορές ανελέητο,
και άλλες φορές γλυκό, γεμάτο
νυχτολούλουδο και δροσερό αεράκι
και ήχους από κύματα να σκάνε
κάπου δίπλα 
πέρσυ είχα συγκεντρωθεί
στο να τα βιώνω στο τώρα
(που τώρα πια είναι το τότε)
σαν πλαισιωτές και συνοδευτικά σκηνικά,
κομπάρσους που να μην ξεχωρίζουν
ο ένας από τον άλλον μα δίνουν
τόνο και όγκο σε μια ήδη
υπάρχουσα εμπειρία 

το φετινό καλοκαίρι είναι "καμία σχέση" 
και μου έρχονται αναμνήσεις
από το περσινό μόνο
τα προπέρσινα δεν υπάρχουν
δεν υπήρχαν ποτέ ίσως
θαμπές φωτογραφίες στην μνήμη

έτσι και ο τζίτζικας 
μου θύμισε κάτι από το παρελθόν, 
λες και το παρόν, όλο το παρόν,
όπως το βιώνω αυτή την στιγμή, δεν είναι παρά 
μια ανάμνηση του παρελθόντος (όλου)

ω ναι.

και οι άνθρωποι σύνολα από παρελθοντικές στιγμές.
που ενίοτε δεν θέλουν να θυμούνται.

ζοάραμ

"καρτούλα ή μετρητά;" - μια από τις πολύ popular εκφράσεις τελευταία που είναι έτοιμη να πάρει την θέση του yassou, kalimera και του malaka σε αυτά που ακούνε οι ανερχόμενοι τουρίστες και σχηματίζουν την εικόνα τους για την Ελλάδα του Ζορμπά και του μουσακά (και του μπουζουκιού της συνεννόησης, που λέει ο λόγος - κάτι αντίστοιχο με την πίπα της ειρήνης μόνο ελαφρώς αντίστροφα κατά μια έννοια)

τι άλλο έξυπνο ή έστω εξυπνάκικο μπορώ να πω; ή κυκλοφορεί στο μυαλό μου ένα τίποτα που σαν μαύρο σύννεφο σε stop motion animation είναι γεμάτο από γραμμές και γραμμώσεις που βγαίνουν συνεχώς έξω από το πλαίσιό του και είναι σαν να λένε - σε λίγο θα το σκάσουμε από δω και τότε θα δείτε τι θα γίνει. ένα τιποτα που επίσης μοιάζει με το γκρίζο, τα παράσιτα της τηλεόρασης - που πλέον δεν έχουμε την τύχη να τα βλέπουμε, και ίσως να μην τα δούμε ποτέ πια - και η δική μου θα είναι η τελευταία γεννιά που έχει δει αυτό το περίφημο γκρίζο σε λειτουργική και (επι)δραστική του μορφή - και εμείς μόνο θα γνωρίζουμε πως τα παράσιτα μπορεί να αναφέρονται και σε πράγματα που δεν έχουν σχέση με την γνωστή κορεάτικη ταινία που πήρε κάμποσα βραβεία πριν από κάποιο καιρό (και είναι κλασσική περίπτωση ταινίας που δεν μπορώ να δω.. γιατί έχει ένα μεγάλο ηθικό βάρος ή έστω κάποιο άλλο μεταφορικό βάρος που συνδέεται με το γεγονός ότι την έχουν δει όλοι άρα πρέπει να την δεις και εσύ - και ίσως ο οργανισμός μου προτάσσει μια ακούσια μόνιμη αντίδραση σε αυτό το FOMO πράγμα; )

ξαναάρχισα να παίζω το disco elysium, καθώς πέρασαν αρκετά χρόνια για να το έχω πάνω κάτω ξεχάσει - και πάω να αποκομίσω λίγα οφέλη ακόμα από το replay value του. ήδη όμως άρχισα να καταλαβαίνω ότι δεν θα το απολαύσω το ίδιο με την πρώτη φορά που το έπαιξα. αφήστε που νομίζω πως είμαι ανίκανος να κάνω οτιδήποτε διαφορετικά απ' ότι το έκανα την πρώτη φορά, ώστε να διαφοροποιηθεί το gameplay του. νιώθω ότι πάντα θα παίζω με τον τρόπο που θα με ταύτιζε με τον πρωταγωνιστή και θα είμαι ο απαράλλαχτος εαυτός μου, το ίδιο βαρετός και το ίδιο "sorry cop" όπως την πρώτη φορά.

έπειτα, σκέφθηκα μέσα μου, πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός. (όπως στον "τελευταίο χορό" της βίσση / καρβέλα, με το υπέροχο γκρέζι του τελευταίου) έχω μείνει στα μέσα του τελευταίου επεισοδίου που κλείνει τον πρώτο κύκλο των "δυό ξένων" και δεν έχω την δύναμη να το συνεχίσω για να το τελειώσω καθώς σοβάρεψε πολύ και είναι αρκετά βαρύ

κοιτούσα κάτι παλιές φωτογραφίες και μου είναι πάρα πολύ δύσκολο να συνειδητοποιήσω ότι έχουν περάσει τόσα χρόνια από εκείνο ή το άλλο απεικονιζόμενο γεγονός - την περίοδο δηλαδή στην οποία τραβήχτηκαν. περπατούσα με την μητέρα μου και για κάποιο λόγο άρχισα να της αναφέρω τα παιδιά του νηπιαγωγείου στο οποίο πήγαινα. κάποιες σκόρπιες αναμνήσεις. που προφανώς μου αρέσει να τις θυμάμαι γιατί, ξαναλέω, ταξιδεύω στον χρόνο με αυτές.

στο δρόμο βρήκα πεταμένες άλλες δύο φωτογραφίες να προσθέσω στην συλλογή με τις "άχριστες αναμνήσεις" όπως την έλεγε ο δημήτρης. θυμάμαι που κατέγραφες με μαρκαδόρο όλες αυτές τις ιδέες ανάμεσα σε σκόρπιες συμβουλές προς ναυτηλωμένους σε ένα ψυχεδελικό τριπάρισμα καθώς γελούσαμε όλοι μαζί σε μια ταβέρνα σε ένα κοντινό νησί - και μου φαίνονται αυτές οι αναμνήσεις τόσο εξωπραγματικές, κάτι σαν μια εντελώς φαντασιακή εξόρμηση μέσα σε ένα φανταστικό όνειρο που ξυπνάς και δεν μπορείς να καταλάβεις πως είναι δυνατόν καθώς το έβλεπες να πίστευες πως ήταν αληθινό.

εδώ ένα πάρα πολύ ωραίο άρθρο από πρόσφατη έντυπη έκδοση σαββατιάτικης Εφημερίδας Συντακτών για παραλληλίες της ελλάδας και του ισραήλ που δεν τις είχα συνειδητοποιήσει

https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/469106_ellinismos-os-anti-romiosyni

μαρτ

12/01/2025 ... το μόνο που θυμάμαι αυτή την στιγμή από το όνειρο της νυκτός είναι να κοιτάζω κρυφά τα δάχτυλα μιας συναδέλφου που έγραφε κάτι σε πληκτρολόγιο αφωσιομένη στην οθόνη του υπολογιστή, και να τα συγκρίνω νοητικά με τα δικά μου, σε μια φαντασμαγορική αναπαράσταση του Thing από το Addams Family, ενός χεριού αποκομμένου από τον καρπό και πάνω από το υπόλοιπο σώμα. 

... το άλλο που θυμάμαι είναι να βλέπω έναν μισοάδειο κεσεδάκι από καπνό, να βλέπω ότι το έχει αφήσει μια γυναίκα που καθόταν πριν λίγο στο μπαρ, να το πιέζω με το χέρι για να δω αν έχει κάτι μέσα ή αν το άφησε για πέταμα, και αφού διαπιστώσω ότι έχει μείνει λίγος καπνός, να σκέφτομαι αν αξίζει τον κόπο να βγω έξω και να κηνυγήσω αυτή την γυναίκα - και θαρρώ πως τελικά βγήκα έξω αλλά δεν θυμάμαι αν την πρόλαβα, τι της είπα, και την αντίδρασή της (με αυτή την σειρά).

... δεν ειναι καλο μονο το να ανεβαζουμε τα μανικια - εχει σημασια να τα εχουμε κατεβασμενα π.χ. για να σκουπιζουμε υγρα σημαδια που αφησε το βρεγμενο χερι πανω σε πληκτρολογιο (και δεν μιλάω για τις μύξες), ή για να ζεσταίνουμε τα χέρια μας όταν κάνει κρύο ή για να τα κρύβουμε γενικώς όταν ντρεπόμαστε πολύ

... (με ευκαιρία της ανακάλυψης του κυκλώματος που πουλούσε προστασία σε οίκους ανοχής) μου προξενεί ενδιαφέρον με ίσως μια δόση χαιρεκακίας να παρατηρώ την αμηχανία των αστυνομικών αρχών όταν διαπιστώνουν παραβάσεις ή και χειρότερα πράγματα (βλέπε οργανωμένα κυκλώματα) που διαπράττονται από εν ενεργεία ή εν αποστρατία στελέχη τους

14/01/2025 σήμερα ζήτησα κανονική άδεια, αποφασίζοντας έτσι να σπάσω δυναμικά την ρουτίνα της αναμονής για το ερχόμενο σαββατοκύριακο 

να εξηγήσω - το ερχόμενο ή το επόμενο ή απλώς "αυτό" το σαββατοκύριακο ως ενδεχόμενο (ποτέ δεν είσαι σίγουρος) διάλειμα από την ρουτίνα της συνεχόμενης (καθημερινής πλην του σαββατοΚυριάκου) εναλλαγής δουλειάς και "αδουλείας" - της περιόδου εκείνης μέσα στην άγρυπνη μέρα δηλαδή όπου έχω σταματήσει την δουλειά και δεν έχω τι άλλο να κάνω (δεν βρίσκω ενδιαφέρον να κάνω τίποτα) και περιφέρομαι άσκοπα από εδώ και από εκεί

σαββατοΚυριάκος μη.. ΙτσεΤάκης (it's a Takis όπως λέμε it's a boy! - φύλο ανατεθέν κατά την γέννηση, πανάθεμά σε..) (γιατί το κεφάλι μου δεν "εκρίγνηται" αυτή την στιγμή; (και δεν είναι ότι δεν προσέχω όταν κάνω τα ορθογραφικά λάθη - ξέρω ότι τα κάνω και επωμίζομαι όλο το βάρος - απλώς επιλέγω να μην ανοίξω το λεξικό ή να διαφοροποιήσω την διαδικασία της συγγραφής μιας γραμμής κειμένου για να κρύψω άλλη μια άχρηστη λεπτομέρεια))

άνοιξα αυτό εδώ το ποστ για να γράψω για το σημερινό όνειρο - και καθώς η ώρα έχει περάσει, από αυτό το όνειρο τα μόνα που έχουν μείνει στην μνήμη μου είναι ίσως λιγότερα και από τα ελάχιστα επιπλεούμενα κομμάτια ξύλου μετά από συντρηβή ενός καραβιού σε τρικυμία (θέλω να φανταστείτε το καράβι να ήταν από σίδηρο και πλαστικό και καθόλου ξύλο)

στο όνειρο το σημερινό, καθώς είχα κοιμηθεί με πλήρης επίγνωση του ότι σήμερα δεν θα δούλευα και δεν θα πίεζα τον εαυτό μου να ξυπνήσω το πρωί, είχα δει μια τεράστια περιπέτεια ή ανασκόπηση περιπετειών. ήταν από αυτά τα όνειρα που όταν ξυπνάς νομίζεις ότι έχεις πάει για διακοπές στην καραϊβική και μετά στην κίνα και γύρισες σώος και αβλαβής, έτοιμος να (ξανά)αντιμετωπίσεις την πενιχρή καθημερινότητα με εντελώς διαφορετικό μάτι. ποιό ήταν το περιεχόμενο αυτών των περιπετειών; σάν πως θυμάμαι. ίσως να υπήρχαν 1-2 φυσικές καταστροφές - είναι το μόνο σίγουρο. ίσως να υπήρχαν 1-2 αποθανόντες συγγενείς με τους οποίους βρισκόμουν σε διάδραση (λες να σημαίνει κάτι - με είχαν πρίξει στο παρελθόν οι σκέψεις περί αυτού, και τι πρέπει να κάνεις για να ξορκίσεις το κακό..) τίποτε άλλο δεν μου έρχεται. πλέον βαριέμαι να βγάλω κινητό και να το σημειώνω το όνειρο την ώρα που είναι ακόμα ζεστό και φρέσκο... καθώς όταν είναι μπαγιάτικο δεν τρώγεται και δεν αναδύεται στην επιφάνεια της μνήμης καθόλου μα καθόλου..

στα άλλα νέα - το σημερινό συνθηματικό είναι : ρασσβέτ. (ωχ τι τα λέω και φάω τον μπελά μου αύριο που θα με περάσουν για πράχτωρα, και άντε να εξηγήσεις σε ανθρώπους χωρίς χιούμορ την σημασία της ψυχικής υγείας και της τραγικομικότητας αναπόσπαστο μέρος της οποίας αποτελούν και οι ίδιοι)

εύχομαι να είστε καλά. μπορεί να μην ξέρω που πουλάν καρδιές, δίνω φιλιά και αγαλιές όμως, αρκεί να παραμείνουμε σε σχέση ανώνυμη, ασφαλής και περιτοιχισμένη. σε λίγο θα έρθει και ο Μάρτης.

(οι παρακάτω στίχοι είναι από το παραπάνω τραγούδι ενός πολύ αγαπημένου καλλητέχνη, αλεξέϊ ρουμιάντσεβ (μαθαίνω ότι είμαστε και συνομίληκοι, τον περνάω κάποιους μήνες), που ηγείται του πρότζεκτ "пионерлагерь пыльная радуга" που στην μετάφραση σημαίνει "κατασκήνωση σκονισμένο ουράνιο τόξο" - σαν αναφορά στις παιδικές κατασκηνώσεις στην Σοβιετική Ένωση, η μνήμη των οποίων σιγά σιγά φεύγει με τους ανθρώπους της δικής μου γενιάς που είμασταν από τους τελευταίους ένοικους αυτών των κατασκηνώσεων στην εποχή της διάλυσης της ΕΣΣΔ)

Трубки из руки
Злые, душные койки
Гнили швы строки
Дождь обгладывал стройки
Мутный взгляд в мечту
Серебристые склоны
Мир встречал весну
Ампутировав кроны

σωλινώσεις από το χέρι
θυμωμένες, κουφόβραστες κλήνες
σάπιζαν τα ράμματα της γραμμής του τετράστιχου
ενώ η βροχή έγλυφε ως το μεδούλι τα γυαπιά των οικοδομών
θωλό βλέμμα στην ελπίδα
αστραφτίζουσες πλαγιές
ο κόσμος συναντούσε την άνοιξη
αποψιλώνοντας φυλλωσιές 

Исчезали в марте
Вспоминая сны
Исчезали в марте
Вспоминая сны
Исчезали в марте
Вспоминая сны
Исчезали мы...

εξαφανίζοντας μέσα στον Μάρτη
προσπαθώντας να θυμηθούμε τα όνειρα...
εξαφανιζόμενοι μέσα στον Μάρτη
θυμούμενοι τα όνειρά μας...

Станет сердце злей
Станет меньше, чем было
Выжгут в бельмах дней
Твоё имя чернила
Под дождём из глаз
Превратившийся в рану
В каждой клетке грязь
Я умру или встану

η καρδιά θα αποκτηνωθεί
θα γίνει μικρότερη απότι ήταν
μέσα στις καρατάκτες των ημερών
θα χαράξει το ονομά σου το μελάνι
κάτω από την βροχή από τα μάτια
έχοντας γίνει όλος πληγή
σε κάθε μου κύτταρο η λάσπη
θα πεθάνω ή θα σηκωθώ

Исчезали в марте
Вспоминая сны
Исчезали мы...

εξαφανιζόμενοι μέσα στον Μάρτη
προσπαθούσαμε να θυμηθούμε τα όνειρα
εξαφανιζόμασταν εμείς...

beyond dawn

θυμήθηκα μόλις, αλλάζοντας τα ρούχα μου και κοιτάζοντας αφηρημένα προς το ράφι όπου έχω μαζέψει τα μέταλ cd μου, τους beyond dawn, ένα πολύ αγαπημένο συγκρότημα με το οποίο έχει αποφασιστεί κάποτε να συνδεθώ στενά, πνευματικά, όχι ότι τους γνωρίζω σαν ανθρώπους - γιατί τους άκουγα την περίοδο που έπρεπε, πάντα προσωπικά μιλώντας. (μιλώντας - milonga - θυμάμαι κάτι τέτοια κομμάτια στην κλασσική κιθάρα που έπαιζα όταν ήμουν μικρός - άσχετο)

θυμήθηκα γιατί φαντάστηκα ότι παίρνουν συνέντευξη από μένα που είμαι παλιός φαν κι έτσι και έμπαινα στο IRC μέσω του mIRC και διάλεγα το ψευδόνυμο BeyondDawn και πολλές φορές μιλούσα με άσχετο κόσμο προσπαθώντας να τον γνωρίσω και ας πούμε όταν είχε προχωρήσει η φάση του a/s/l (age / sex / location?) (εμένα τώρα μου μοιάζει με το ASshoLe) και συνέχιζαν να μου μιλούν με ρωτούσαν αν το ψευδώνυμό μου παραπέμπει σε κάτι του στυλ ότι κάθομαι στο IRC μέχρι και πέρα από το ξημέρωμα. τους εξηγούσα επιμονετικά πως όχι, πως πρόκειται για ένα συγκρότημα. μπορεί να μην ήταν πολλοί - μπορεί να με είχε ρωτήσει αυτό ένα άτομο ξερωγώ, υποθετικά μιλώντας, γιατί δεν θυμάμαι, και τώρα να νομίζω ότι γινόταν συνήθως. θυμάμαι που μας είχε δώσει ένας συνάδελφος φίλος της μάνας μου ένα παλιό λάπτοπ, που τότε ας πούμε ήταν ήδη παλιό, αλλά που έμπαινε στο internet, είχε ένα PSTN modem, και έμπαινα κάτι νύχτες άλλες φορές όταν οι γωνείς μου κοιμόντουσαν και άλλες φορές όταν λείπανε. το IRC ήταν text-only πρωτόκολλο, εκτός και αν κάνω λάθος - και δεν απαιτούσε πολύ bandwidth. είχαν φτιαχτεί νομίζω και ολόκληρα online adventures, κάτι σαν WoW τώρα, αλλά ήταν text-only, text-based MMO ή MMORPG λεγόντουσαν, και κάποια λειτουργούσαν μέσω IRC κάπως. Δεν τα είχα ψάξει, και τότε δηλαδή μου φαινόντουσαν ακαταλαβίστικα λίγο.

εγώ τα γράφω τώρα για να καταγράφεται το l.o.r.e. χαχα. ότι να' ναι. πρέπει να στείλω αυτά που γράφω σε έναν συγκεκριμένο φίλο μου που ξέρει και τους beyond dawn και με τον οποίον είχαμε παίξει warcraft 2 δικτυακό σε crappy PSTN σύνδεση και αν δεν ήταν αυτός δεν θα είχα βιώσει ούτε αυτή την (καθόλου πολύτιμη για μένα, καθώς δεν πρόκοψα στο είδος, αλλά πολύ kewl) εμπειρία :) (που πάλι εκείνος μου έμαθε ότι τότε έτσι λέγανε το cool γιατί το kewl ήταν πιο cool από το απλό cool)

που ήμουν; και που είμαι; στους Beyond Dawn. πήρα το cd τους επειδή είχε πάρα πολύ ωραίο εξώφυλλο το οποίο το έχω κάνει μερικές φορές μπλούζα. τυπώνω καινούργια όταν χαλάει η παλιά. επειδή το τυπώνω σε μαύρες μπλούζες, και είναι μαύρο το εξώφυλλο, βγαίνει χοντρή η στάμπα και δεν είναι ωραία. όμως πρόσφατα αγόρασα ένα bundle με δύο βινύλια και αυθεντική μπλούζα και είμαι, ήμουν τότε τουλάχιστον, χαρούμενος. το πρώτο cd επίσης το πήρα επειδή το είχε σε προσφορά το Metropolis στην Πανεπιστημίου, το είχε 900 δραχμές, κάτι αντίστοιχο του 3 ευρώ. θυμάμαι ακόμα την μετατροπή καθώς για μια περίοδο όλες οι τιμές αναγραφόντουσαν και με ευρώ και με δραχμές. εγώ τότε ψώνιζα σχεδόν αποκλειστικά cd. και ίσως καμια μπύρα από περίπτερο που και που. βασικά δεν θυμάμαι τι ψώνιζα - αλλά κρίνοντας από το τι αγοράζω συνήθως σήμερα - και δεν έχω αλλάξει και πολύ - πρέπει να πέφτω μέσα.

γιατί τα γράφω όλα αυτά, ήρθε εκείνη η ηλικία όπου λες, θα αρχίσω να γράφω τα απομνημονεύματά μου; δεν είναι ντροπή, είναι μια ωραία ασχολία. απλά αυτοσαρκάζομαι γιατί πάντα αυτή η στιγμή έμοιαζε μακριά, πάντα μοιάζει μακριά μέχρι να έρθει, και τότε λες, πως έγινε αυτό έτσι ξαφνικά; είναι αυτό που λένε crushing truth. θα μπορούσα να γράφω για χρόνια για τα χρόνια της ζωής μου. θα έπρεπε να βάζω tags στα κείμενα και σιγά σιγά θα μπορούσα να φτιάξω έναν χάρτη ολόκληρο της ζωής μου και κάποιος να πάει και να το κάνει ένα παιχνίδι στον υπολογιστή. point and click adventure. σαν αυτά τα walking simulators που επι της ουσίας δεν κυνηγάς κάτι και δεν έχεις κάποιο στόχο, απλά ζεις την ζωή ενός άλλου ανθρώπου. ένα τέτοιο παιχνίδι ίσως να παίζω τώρα όντας στο μέλλον και φορώντας προηγμένα γυαλιά VR. το παιχνίδι είναι open world και τους στόχους τους θέτεις ο ίδιος. κι έτσι.

να επιστρέψω όμως στην ιστορία της σχέσης μου με τους Beyond Dawn. εκείνο το εξώφυλλο του πρώτου τους full LP είναι μια θαυμάσια ασπρόμαυρη φωτογραφία που με εκφράζει πάρα πολύ με τρόπους που δεν ξέρω να περιγράψω. ή ξέρω και όμως θέλω να πλανάται ένα μυστήριο. απεικονίζει μια μορφή με καρέ κούρεμα που φαίνεται από μέση και πάνω, φαίνετι προφίλ έτσι ώστε το πρόσωπό της καλύπτεται πλήρως από το κούρεμα, είναι ελαφρώς γυρισμένο προς τα πίσω (δεν θέλω να με δεις). επίσης τα χέρια είναι πιασμένα στο στήθος, όπως αγαλιάζουμε τον εαυτό μας, ή αυτοπροστατευόμαστε, ή ζεσταινόμαστε όταν κρυώνουμε.

όταν ήμουν μικρός έβρισκα διάφορα πράγματα στο δρόμο όπως όλοι. μια φορά είχα βρει ενα μπρελόκ ιμιτασιόν κοκκάλινο που είχε την μορφή μιας νεκροκεφαλής. ήδη ίσως να ήμουν αρκετά μεγάλος ώστε να μην με φοβίζει. ωστόσο μου είπαν να το πλύνω πάρα πολύ καλά. δεν θυμάμαι ωστόσο τι το έκανα στην συνέχεια. κάπου θα το έχασα. άλλο όμως ήθελα να πω - η μητέρα μου είχε ένα αντίστοιχο ιμιτασιόν κοκκάλινο μπρελόκ το οποίο απεικόνιζε τον γνωστό πύθικο που εμφάνιζε τρία πρόσωπα καθώς το γυρνούσες γύρω από το κάθετο άξονά του. το ένα έκλεινε το στόμα του με χέρια, το άλλο έκλεινε με χέρια τα αυτιά του, και το άλλο έκλεινε τα μάτια. τώρα μαθαίνω ότι είναι κάτι γνωστό - αν και κανονικά δεν αναφέρεται στην έννοια του turning a blind eye, δηλαδή κατά μια έννοια στρουθοκαμηλισμό.

έναν τέτοιο σύμβολο μου θύμισε πριν από λίγο το παραπάνω εξώφυλλο. η κοπέλα στην φωτογραφία μου θυμίζει απλά την έννοια του να κλείνομαι στον εαυτό μου παρουσιάζοντας ένα μυστήριο facade που από την μία κρύβει αλλά και συγχρόνως προσκαλεί. θυμάμαι πως όταν το αγόρασα ήταν αρχές καλοκαιριού, πιθανά το καλοκαίρι μεταξύ της 2ας και 3ης Λυκείου, γιατί θυμάμαι πως μετά πήγα σε ένα γραφείο κάποιας χρηματοοικονομικής εταιρείας που ανήκε σε κάποιον γνωστό γνωστού του πατριού μου Μανώλη. ήταν η περίοδος που μεγαλώσαμε και ωριμάσαμε αρκετά ώστε να αρχίζουμε δειλά δειλά να αναζητάμε δουλειά για να βγάλουμε κανένα χαρτζιλίκι. φυσικά και με ενθάρρυναν και βοηθούσαν με κάθε τρόπο οι γωνείς καθώς χαιρόντουσαν που θα μάθαινα να δουλεύω (μεγάλη αγωνία του να μην μεγαλώσει αυτό το παιδί τεμπέλης και άφραγκος και γενικότερα βάρος στην κοινωνία). θυμάμαι τουλάχιστον τέσσερεις περιπτώσεις που είχα δοκιμάσει να δουλέψω σε γνωστούς γνωστών του Μάνου, μια ήταν η παραπάνω (οι άλλες σε δύο εστιατόρια στην Σαρωνίδα, και σε ένα μέρος με σέρβις υπολογιστών στο Μαρούσι μετά από χρόνια που η τελευταία μόνο στέφθηκε με επιτυχία).

εκείνη την φορά όμως στην χρηματοτέτοια εταιρεία (σε λίγο καιρό θα έχανε ένα μεγάλο ποσό ο Μάνος στο χρηματιστήριο, μέχρι τότε όμως είχε ίσως ένα καταναγκαστικό δέος για το χρηματοπιστωτικό κλάδο) ο κυριούλης μου είχε εξηγήσει κάτι της δουλειάς και νομίζω πως δεν του έκανα με την έννοια ότι κάτι αρνήθηκα να κάνω, και γενικά διάλεγα, όχι και να δεχτούμε και τα πάντα. θυμήθηκα και μια πέμπτη φορά όταν πήγα για συνέντευξη στο McDonalds του Συντάγματος, νομίζω από σύσταση καθώς δούλευε εκεί εκείνη την εποχή μια μακρινή ανυψιά του Μάνου. Μου είχε πει όμως τότε ο μάν-ατζερ ότι θα έπρεπε να κουρέψω τα νύχια μου και να κουρευτώ. Και δεδομένου των συνθηκών και ότι δεν πέθαινα κιόλας μπορεί να είπα όχι ή τέλος πάντων να μην έδειξα και πολύ ζήλο.

τέλος πάντων μπορεί να έμενα χωρίς δουλειά (την οποία μάλλον τελικά δεν τρελενόμουν να αποκτήσω στο κάτω κάτω) αλλά μαζί με όλα αυτά τα θαυμάσια CD που τα έπαιρνα μια φορά το μήνα ή κάτι τέτοιο. άμα ήταν κιόλας σε προσφορά έπαιρνα δύο και τρία και απ' αυτά μάθαινα. ένα άλλο τέτοιο CD ήταν εκείνο των Diabolique που είναι επίσης πάρα πολύ αγαπημένοι και επιδραστικοί στην καριδιά μου, δέντρο καρδιοειδές, ένα τέτοιο πράγμα, αν και αμυδρά υποπτεύομαι πως υπάρχουν και σεξουαλικοί συσχετισμοί με αυτή την λέξη που δεν ήταν στην πρόθεσή μου να υπονοήσω.

μεγάλη αγάπη για τους Beyond Dawn, που λέτε. περίπου εκείνη την εποχή τους έβαζε και ο Φλωράκης στην ραδιοφωνική ζώνη του Metal Hammer στο SkyRock FM, νομίζω έτσι λεγόταν. Το ίδιο ραδιόφωνο κάποιες μέρες είχε και goth ζώνη. Νομίζω Κυριακή βράδυ αργά. Τότε έβαζε βέβαια κομμάτια από την δεύτερη μεγάλη δουλειά τους, το Revelry, που είχε ένα πιο πεζό εξώφυλλο που περίπου είχε τάσεις να μας γνωρίσει με το θέατρο παραλόγου. Το πήρα και αυτό στην συνέχεια και το αγάπησα βεβαίως βεβαίως. Και κάπου εδώ η ενασχόλησή μου με αυτούς τελείωσε, με την έννοια του ότι δεν πολυάκουσα τους επόμενους δίσκους που βγάλανε, που δεν βγάλανε και πολλούς. Κάπου εκεί πέρασε και η μόδα του πειραματικού avant-garde metal-related musik. Και το συγκρότημα για το οποίο μιλάμε ασχολήθηκε όλο και πιο πολύ με ηλεκτρονική ενορχήστρωση και πειραματίστηκε αρκετά - μου άρεσαν αρκετά, αλλά απλώς δεν είχα πλέον την συγκέντρωση να τους προσέχω, όπως έγινε με τα πρώτα δύο άλμπουμ.

το Ρέβελρυ, την πρώτη κόπια που είχα δηλαδή, την είχα δώσει σε μια κοπέλα που την είχα γνωρίσει κάπου στο ίντερνετ. αρκεί να πως όμως ότι πρώτον δεν μου το γύρισε ποτέ, ή, να πω πιο σωστά, ίσως ποτέ να μην το αναζήτησα, ή δεν θυμάμαι κάτι που δεν ήθελα να θυμάμαι - τέλος πάντων για κάποιον λόγο δεν πήρα ποτέ αυτό το cd πίσω, και βρήκα μια άλλη κόπια κάποια στιγμή. και δεύτερον κάποια στιγμή άκουσα από έναν φίλο της που τον πέτυχα τυχαία κάποια στιγμή στο Rock City (και τον ζήλευα κρυφά) ότι τελικά πολύ ωραίο ήταν εκείνο το cd. Γρρρ! Αυτά την περίοδο 2000-2001 νομίζω. πονεμένα νιάτα γαμώτο. θα ήθελα να ξέρω πως ήμουν εκείνη την εποχή, αν ήμουν το ίδιο ούφο που είμαι και τώρα, λιγότερο ή περισσότερο. σίγουρα προσπαθούσα να κάνω πιο πολλά πράγματα και δεν είχα απογοητευτεί τίγκα από την πραγματικότητα, τους ανθρώπους, τον εαυτό μου.

you have never gone this far
you have never let me bleed like this
you have never set my world so ablaze
you have never left me wanting you so much

μανώλης

Ο Μανώλης, Μάνος ή επίσημα Εμμανουήλ Κοντός υπήρξε πρακτικά ο πατριός μου, καθώς την περίοδο από τα τέλη του 1994 έως κάπου το 2003 ήταν άντρας της μητέρας μου, και ο άνθρωπος χάρη στον οποίο φτάσαμε στην Ελλάδα (από τα βάθη της Ασίας, συγκεκριμένα την Νότιο-δυτική Σιβηρία) και με τον οποίον ζήσαμε κάμποσα χρόνια μαζί.

Απεβίωσε ξαφνικά το βράδυ της Πέμπτης, 05/12/2019, λίγο πριν φτάσουν τα γενέθλιά του που θα ήταν στις 06/12/2019. Θα έκλεινε τα 74 χρόνια ζωής, γεννηθείς το 1945, που τον κάνει σύγχρονο με όλους τους ροκ δεινόσαυρους που ξέρω (οι Beatles και οι Pink Floyd και οι Rolling Stones ήταν απ' ότι φαίνεται όλοι γεννηθέντες την περίοδο '40-'43).

Με την μητέρα μου παντρεύτηκαν το φθινόπωρο του 1994, και με έφερε (δεν με γέννησε, ήμουν ήδη γεννημένος, κοτζάμ 13 χρονών) κι εμένα η μητέρα μου λίγο πριν από τα Χριστούγεννα του ίδιου έτους, στην Αθήνα όπου για πρώτες μέρες όλα μου φαινόντουσαν κυριολεκτικά παραμυθένια. Ο Μάνος τότε ήταν 49 χρονών και η μητέρα μου 34 (μου φαίνεται απίστευτο, εγώ αυτή την στιγμή κοντεύω στα 39).

Για μένα και την μητέρα μου ήταν πάντα Μάνος στο όνομα. Του άρεσε, προφανώς στις εργένικες περιόδους του (αλλά πιθανώς να ίσχυε πάντα) να αυτοπαρουσιάζεται, σαρκάζοντας, με την φράση “Μάνος, μόνος, και μονός” και να σκάει στο γέλιο, εννοώντας ότι το λέει για πλάκα. Όταν έβλεπε παιδιά, του άρεσε πάρα πολύ να παίζει μαζί τους. Με μεγαλύτερους έπαιζε ποδόσφαιρο. Στους μικρότερους έδειχνε ένα μοναδικό κόλπο – μπορεί να ήξερε και άλλα, αλλά εγώ μόνο αυτό θυμάμαι να κάνει – όταν κάπνιζε είχε μαζί του τον αναπτήρα – έδειχνε να τον εξαφανίζει, ή να τον πετάει στον αέρα, ενώ τον κρατούσε ανάμεσα στα πόδια κάπως – και μετά τον εμφάνιζε.

Ο Μάνος είχε γεννηθεί στο Λεωνίδιο, είχε μια αδελφή την Φωτούλα και έναν αδελφό τον Τάκη. Τους είχε χάσει και τους δύο πριν από αρκετά χρόνια, και είχε μείνει μόνος. Του άρεσε πολύ το ποδόσφαιρο. Ήταν Παναθηναϊκός όσο τον ήξερα – αλλά παρακολουθούσε όλες τις ομάδες και του άρεσε το δίκαιο και η προσπάθεια. Όταν τον επισκεπτόμουν τελευταία, που πολλές φορές έπεφτε στο Σάββατο ή Κυριακή, πάντα μου είχε έτοιμο φαγητό, με έβαζε να τρώω, καθώς είχε ανοιχτή μια τηλεόραση, και ανοιχτό το ραδιόφωνο, και έβλεπε και άκουγε ανταποκρίσεις από αγώνες – μερικέ φορές βλέπαμε ματς μαζί – εγώ δεν ήμουν ποτέ του ποδοσφαίρου ή του μπάσκετ, αλλά με τον Μάνο μου άρεσε να κάθομαι και να τα βλέπω. Αν δηλαδή κάθομαι μερικές φορές και βλέπω ματς με φίλους, το οφείλω και αυτό στον Μάνο. 

Τον είχαν στείλει από μικρό στο Πολεμικό Ναυτικό, όπου πέρασε όλη την ζωή του ως ηλεκτρονικός σε υποβρύχια. Αποστρατεύτηκε νωρίς, και έκτοτε δεν ασχολήθηκε με κάτι σταθερό. Επί δικτατορίας παρακολουθούσε το ΠΑΚ, και από τότε ήταν ως μέλος (απ΄ όσο γνωρίζω) με τον Ανδρέα Παπανδρέου, μέχρι που έφυγε – έφυγε και ο Μάνος από το ΠΑΣΟΚ και εντάχθηκε στο ΔΗΚΚΙ επί Τσοβόλα, και με το μετά-Τσοβόλα ΔΗΚΚΙ στο ΣΥΡΙΖΑ. Του άρεσε η πολιτική, αν και προσωπικά κάποιες φορές τον έβρισκα πιο παθιασμένο από εμπεριστατωμένο – λόγω της δικιάς μου ιδιοσυγκρασίας ίσως. Προσπαθούσε να ήταν πάντα δίκαιος, και τα βρίσκαμε στις συζητήσεις. Μου άρεσε να ακούω την άποψή του. 

Γενικώς ήταν επιρρεπής σε ιστορίες του παρελθόντος που πάντα σκεφτόσουν ότι πιθανώς να μην έχουν συμβεί, ή να έχουν συμβεί σε κάποια άλλη εκδοχή και την έχει διασκευάσει ελαφρώς. Όταν μας ρωτούσαν στο νοσοκομείο αν είχε παιδιά δικά του, απαντήσαμε ότι δεν έχει παιδιά “που να γνωρίζουμε”. Αυτό που ισχύει είναι ότι ο Μάνος ήταν πάντα περιπετειώδης και ρομαντικός με το αντίθετο φύλο. Και αν τα ποιήματα που έλεγε και αφιέρωνε στις γυναίκες που αγαπούσε δεν ήταν δικά του, τα έλεγε οπωσδήποτε με πάθος και τα αισθανόταν. Του άρεσε πολύ να τραγουδάει σε παρέα και να ψέλνει στις εκκλησίες. Του άρεσε το “Ότσι Τσέρνιε” που το εκτελούσε η μητέρα μου στην κιθάρα και φωνή. Δεν τον είχα ρωτήσει ποτέ ποιο είναι το αγαπημένο του τραγούδι. Μου είχε δώσει κάποτε τα μερικά βινύλια που είχε, και ήταν η συνηθισμένη συλλογή που υπήρχε σε πολλά ελληνικά σπίτια που είχαν προλάβει την εποχή του βινυλίου – δημοφιλείς συλλογές του Θεοδωράκη / Χατζιδάκη, ο Αη Λαός της Σωτηρίας Μπέλλου, disco συλλογή των Temptations, το Ladies' Night των Kool And The Gang, και ένας κλασσικός live διπλός δίσκος του Neil Diamond.

Γύρω στον Σεπτέμβριο του 1994, λίγο αφότου γνωρίσει την μητέρα μου δηλαδή (η μητέρα μου είχε πάει για τουρισμό στην Ελλάδα εκείνο το καλοκαίρι, για πρώτη φορά έξω από την πρώην ΕΣΣΔ), μας επισκέφθηκε στην Ρωσία, στο Τόμσκ. Ήταν η απόδειξη του ότι αυτά που έλεγε τα εννοούσε. Όταν ήρθε στο σπίτι μαζί με την μητέρα μου και τους άνοιξα την διπλή μας πόρτα, ο Μάνος ήταν με μια Polaroid κάμερα έτοιμος να με βγάλει φωτογραφία. Προφανώς ίσως να φανταζόταν λανθασμένα ότι θα μας έκανε πολύ εντύπωση μια τέτοια κάμερα – μα και η Δύση σύσσωμη κάποια τέτοια εντύπωση θα είχε.

Όταν είχε γυρίσει η μητέρα μου εκείνο το καλοκαίρι, μου είχε δώσει μια κασσέτα που είχε στείλει ο Μάνος σε μένα. Είχε ηχογραφημένες εκπομπές από ραδιόφωνο, με τραγούδια όπως το “All That She Wants” των Ace Of Base, επιτυχίες εποχής, αναμεμειγμένες με μελή αντρική φωνή ραδιοφωνικού παραγωγού που έλεγε χαμογελαστά και ξεκούραστα πράγματα που δεν καταλάβαινα. Αδιάφορο, καθώς όλα αυτά τα ακούγαμε και στην πόλη μου από μεγάφωνα μεγάλων καταστημάτων και διαφημίσεις στην τηλεόραση που ήδη είχαν ξεφυτρώσει σαν μανιτάρια έτοιμα για κατανάλωση από διψασμένους για αστραφτερά, εξωτικά, αμερικάνικα προϊόντα ανθρώπους.

Το αστείο και γλυκό της πρώτης μας συνάντησης λοιπόν είναι ότι η Polaroid που κρατούσε αρνήθηκε να βγάλει φωτογραφία. Στην αμηχανία της στιγμής ο Μάνος πατούσε και πατούσε το κουμπί, την γυρνούσε έτσι και αλλιώς, μα φωτογραφία δεν κατάφερε να βγάλει – ούτε να με χαιρετίσει καλά καλά. Τις επόμενες μέρες δούλεψε, ίσως να την έφτιαξε κάπως, ή να την είχε πειράξει το αφιλόξενο κλίμα. Στις μέρες που ακολούθησαν δεν θυμάμαι πως περνούσαμε, εκτός από δύο πράγματα – το ένα επειδή έμεινε σε φωτογραφία – η βόλτα που έκαναν με την μητέρα μου στο ξακουστό Βοτανικό Κήπο της πόλης μου (στο οποίο τελικά ούτε ο ίδιος ακόμα δεν έχω πάει), και μια βόλτα που έκανα με τον Μάνο, ως γνωρίζων την περιοχή, μέχρι την τοπική λαϊκή αγορά. Εκείνη την βόλτα την θυμάμαι ακόμα γιατί ήμουν υπερβολικά προστατευτικός με τον Μάνο, και στην λαϊκή, εκεί που πήγε να πάρει το μπουκάλι με πορτοκαλάδα (ναι πουλούσαν 1.5λιτρα πλαστικά μπουκάλια πορτοκαλάδας στην λαϊκή, δεν είχαμε σουπερμάρκετ τότε) πριν το πληρώσει, του έπιασα εσπευσμένα το χέρι και του ζήτησα να το ακουμπήσει πίσω, γιατί πρώτα πρέπει να πληρώσει και μετά να το πάρει (αλλιώς θα μας έκαναν κακό, ίσως;) - και αυτός ή αυτή πίσω από τον πάγκο με σταμάτησε και τον άφησε να το πάρει, χαλαρά. Από τότε μάλλον προσπαθούσα να μην το παίζω αυθεντία πουθενά. Το πρώτο μάθημα που μου δίδαξε ο Μάνος αθελά του; Η αλήθεια είναι ότι αυτά που έμαθα από τον Μάνο τα έμαθα σε δύσκολες συνθήκες, και δεν ήταν αυτά που μου έλεγε με τα λόγια (και από αυτά προσπαθούσε να πει πολλά). Μου είναι δύσκολο να συνειδητοποιήσω ποια είναι αυτά. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι αυτό που είμαι τώρα κατά ένα μεγάλο μέρος έχει σμιλευτεί και από τον Μάνο. Πάντα μου έλεγε – στα τελευταία χρόνια, ότι εμείς οι δύο μοιάζουμε γιατί είμαστε και οι δύο ευαίσθητοι. Με προέτρεπε πάντα να κοινωνικοποιούμαι – όχι πάντα με τον καλύτερο τρόπο γινόταν αυτή η προτροπή. Αυτά βέβαια πριν συνειδητοποιήσει ότι του πήγαινα πιο πολύ κόντρα έτσι. 

Όταν ήρθα στην Αθήνα μας πήρε από το αεροδρόμιο με το αμάξι – είχε ένα BMW κλασσικό γκρι τότε. Το αεροδρόμιο ήταν τότε στο Ελληνικό, και μέχρι να φτάσουμε στην Πεύκη, εγώ κοιτούσα έχω από το παράθυρα στις φωτεινές πινακίδες των καταστημάτων. Ήταν όλα πολύ φωτεινά και λίγο σαν ένα όνειρο. Όταν μπήκαμε στο διαμέρισμα, και ενώ ξεντυνόμουν, ο Μάνος πήγε στο ψυγείο, και από το ψυγείο μου λέει “Πιάσ' το” και μου πετάει ένα πορτοκάλι. Έκανε πολλά τέτοια που κατά την γνώμη του ήταν ότι πιο φυσικό να κάνει. Δεν ήταν πολλές φορές κατανοητά από μένα, αλλά προσπαθούσα να καταλαβαίνω. Το έπιασα μάλλον το πορτοκάλι, δεν θυμάμαι αν το έφαγα. Τότε ακόμα κάπνιζε, και με έστελνε μερικές φορές να αγοράσω τα GR lights του από το περίπτερο. Μας έδειχνε ωστόσο, σε μένα, και τα ανίψια του, ότι κάνει κακό το τσιγάρο, και θέλει να το ελαττώσει και να το κόψει – με άλλον δικό του τρόπο – έφτυνε λίγο φλέγμα στο νύχι του μεγάλου του δαχτύλου, και μας το έδειχνε που είχε χρώμα καφετί. Μάλλον δεν είχε αποτέλεσμα – καπνίζουμε όλοι. Εκείνος όμως με τον τρόπο του προσπάθησε. Για πολλά χρόνια το είχε κόψει τελειωτικά – ίσως 15 χρόνια.

Όπως συμβαίνει με κάθε άνθρωπο, είχε πολλά στοιχεία και πτυχές που με ενοχλούσαν, ιδίως όταν συγκατοικούσαμε. Δεδομένου και των συνθηκών τα πράγματα ήταν ακόμα πιο δύσκολα. Εγώ είχα πατέρα στην Ρωσία, τον οποίον τον αγαπούσα και αγαπώ, και με τον οποίον είχαμε πάντα καλή σχέση, παρ' όλο που οι γονείς μου ήταν χωρισμένοι από όταν ήμουν 5 χρονών και ο πατέρας μου είχε νέα οικογένεια. Ο Μάνος προσπαθούσε να έχει καλή σχέση με μένα, αλλά δεν είναι κάτι που μπορεί να φτιαχτεί μέσα σε μια περίοδο μερικών μηνών. Η σχέση του με την μητέρα μου πάντα έβρισκε σαν υπαρκτό και πολύ σοβαρό παράγοντα το παιδί της. Ενδεχομένως να είχαν πλάνα να κάνει δεύτερο παιδί η μητέρα μου. Για διάφορους λόγους δεν έγιναν πραγματικότητα, κάτι που νομίζω δυσκόλεψε την σχέση τους ακόμα πιο πολύ. Την σχέση του Μάνου με μας, βασικά, γιατί συχνά όταν τσακωνόμασταν, τσακωνόμασταν μαζί – και οι τρεις παρόντες, ή οι δύο μεταξύ τους και τρίτος ακούγοντας και κρίνοντας πίσω από τοίχο ή πόρτα. Από ένα σημείο και μετά ο Μάνος μας αποκαλούσε αχάριστους, και είναι αυτή η λέξη που είχε μείνει βαθιά χαρακωμένη στο μυαλό μου, ιδίως τότε, γιατί εκείνος αισθανόταν πληγωμένος για διάφορους λόγους και πίσω από την επιθετικότητα που αισθανόμουν σαν απάντηση, ίσως να ένιωθα ότι φταίω κι εγώ. Έχω ψάξει και έχω βρει κάποιες φωτογραφίες από οικογενειακά άλμπουμ, και ότι βρήκα σε ψηφιακή μορφή – οι φωτογραφίες πάντα έχουν τον Μάνο χαμογελαστό, αλλά περνούσε πολλές φορές δύσκολα, και με μας, και μετά από εμάς.

Εγώ έφυγα από το σπίτι γύρω στο 2003, φοιτητής σε ΤΕΙ και έχοντας βρει δουλειά – μετά από λίγο έφυγε και η μητέρα μου και έκαναν τα χαρτιά για διαζύγιο. Εκείνη την περίοδο ο Μάνος είχε ξεκινήσει να έχει προβλήματα υγείας. Έκανε αφαίρεση προστάτη που είχε όγκο. Η εγχείριση, ενώ επιτυχής, του δημιούργησε ουλές και στένωση στην ουρήθρα, και τον ανάγκασε να κυκλοφορεί την υπόλοιπη ζωή του με καθετήρα. Πέρασε κάποια χρόνια προσπαθώντας μέσω άλλων εγχειρήσεων να διορθώσει την στένωση, αλλά μάταια, οπότε το πήρε απόφαση και ήταν με τον καθετήρα – είχε γίνει τόσο επιδέξιος με αυτό που δεν καταλάβαινες ότι το έχει. Ιδίως τα πρώτα χρόνια μετά την εγχείριση θα ήταν δύσκολα πολύ γι' αυτόν, γιατί συν τοις άλλοις τον αφήσαμε και εμείς. Είχαμε επαφή, αλλά λίγη. Μετά από κάποια χρόνια ξαναπροσεγγίσαμε ο ένας τον άλλον. Τον τελευταίο καιρό είχαμε σταθερή τηλεφωνική επικοινωνία, και συναντιόμασταν κατά μέσο όρο μια φορά τον μήνα που τον επισκεπτόμουν στην Πεύκη. Το σπίτι του, από τότε που χώρισε γινόταν όλο και πιο χαοτικό, καθώς μάζευε διάφορα μικρά πραγματάκια, ρολόγια, τηλεοράσεις, κασσετόφωνα – κάποια τα έφτιαχνε, κάποια τα παρατούσε. Ήταν από τα ενδιαφέροντά του – και το χρηματιστήριο που ασχολιόταν παλιά, και όλο και λιγότερο τελευταία.

Γενικά τα τελευταία τουλάχιστον 10 χρόνια είχε αλλάξει, ήταν λίγο πιο ήρεμος, και γενικώς με την μητέρα μου είχαν καλή σχέση, δεν μιλούσε με κακά λόγια ούτε κρατούσε κακία. Πάντα ρωτούσε τι κάνει, μιλάγανε στο τηλέφωνο σε καμία γιορτή. Από μένα αν τύχαινε να ζητήσει κάποια βοήθεια, το έλεγε πάντα πάρα πολύ ευγενικά, και ποτέ δεν πίεζε – αν με καλούσε σπίτι πάντα ήλπιζε ότι θα ερχόμουν αν μπορούσα και αν περνούσα κι εγώ καλά μαζί του. Ήταν ο μόνος λόγος να περνάω ακόμα από τα Βόρεια Προάστεια, από την Πεύκη και Μαρούσι στα οποία πέρασα την εφηβεία μου, και μου άρεσε και η βόλτα που πια σπάνια θα την κάνω. Ζούσε πολύ τίμια, νομίζω, και τα προβλήματα υγείας του τα αντιμετώπιζε κυρίως μόνος του. Δεν ξέραμε τι φάρμακα παίρνει. Αρκετές φορές τελευταία είχε αϋπνίες και έβλεπε μέχρι αργά την τηλεόραση, αλλά δεν δίναμε σημασία – συνέβαινε από παλιά.

Το βράδυ της Πέμπτης πήγε σε μια πολιτική συγκέντρωση, για την οποία είχε ετοιμάσει μια ομιλία. Μας μετέφεραν ότι είπε την πρώτη φράση της ομιλίας, στην συνέχεια ζήτησε συγγνώμη καθώς δεν αισθανόταν καλά. Προσπάθησε να πιει λίγο νερό και κατέρρευσε. Ήταν σαν λιποθυμικό επεισόδιο, έτρεξαν να τον βοηθήσουν, από το κινητό του άρχισαν να παίρνουν τηλέφωνο – δεν ξέρω αν είχε τις αισθήσεις του εκείνη την στιγμή. Μου είπαν ότι είχε. Δεν μας βρήκαν, ούτε εμένα, ούτε τα ανίψια του εκείνο το βράδυ. Βρήκα την κλήση από τον αριθμό του αργά το βράδυ και δεν έδωσα σημασία, καθώς θα μιλάγαμε την επόμενη μέρα, στα γενέθλιά του. Τελικά βρήκαν τον φίλο του, τον ρωτούσαν τι φάρμακο να του δώσουν – δεν ήξερε – δεν νομίζω κιόλας να σωζόταν η κατάσταση με κάποιο φάρμακο. Το ΕΚΑΒ δεν ξέρω αν τον βρήκε ήδη νεκρό – διαβάσαμε στην αναφορά ότι του κάνανε κάρπα αλλά δεν βοήθησε, και στο Σισμανόγλειο έφτασε ήδη νεκρός. Με βρήκαν το επόμενο πρωϊ, ψάχνοντας στην δουλειά μου, επειδή θυμόταν η Ματίνα, φίλη και συγγενής του, που δούλευα, ευτυχώς υπήρχε αυτό το στοιχείο. Παρεξηγήθηκαν λίγο νομίζω, καθώς στην είδηση, την οποία δεν μπορούσα να πιστέψω, είπα ασυνείδητα “πλάκα μου κάνετε;”. Το μόνο που με παρηγορεί είναι ότι πέθανε ανάμεσα σε κόσμο, σε φίλους, εκφραζόμενος κάτι. Πιστεύω ότι ήταν ο καλύτερος τρόπος, αν ήταν να φύγει, να φύγει έτσι. Ελπίζω να μην ένιωθε απογοήτευση εκείνη την στιγμή.

Η κηδεία του Μάνου έγινε την Τετάρτη, 11/12/2019, στο Νεκροταφείο Ζωγράφου.

Μάνο, αντίο.

bangles

it is enough to see these two videoclips (the last one is one of my all-time mega favourites) of a well-known American all-girl band The Bangles - to understand the striking change in the overall projected image of the band. i mean at first you see no attention to beautification, the "we are what we are" attitude, and staunch feminist-like approach, and later you see the total opposite. swinging hips, mini skirts, femme fatale image, the dinosaurs of rock show mistresses - i don't know if this actually happened because those women aged, or if the music industry gave them a helping hand and showed them the right direction to get loads of money. or, well - did the times simply change - it was more fashionable to be anti-something and explosive - in the start of the 80's when the punk boom has not yet subsided totally? i don't really know. and susanna hoffs singing style transforming to that doll-like sweet rasp we all melted to listening to "eternal flame" - someone really knew what this side of male/female public would melt to (or is it just me? - am i beaing sexist? nowadays it becomes more and more difficult to sort that out, especially trying to explain it to somebody else). anyway. just a couple of thoughts. see ya.

it is almost hard to believe it's the same susanne hoffs as here (oh what a piece of music... i am crawling with nostalgia worms all over.. sorry..)

wehll and this here is my bombastic all-time fav. black clad stunning rock divas galore!  (oh and they sing something about being with me! oh i AM melting all over)

[meh editing] ah well and, by the way, see what they had up their sleeve, before they did anything that put them right on the spotlight.. (i am pretty sure this videoclip is some kind of a mix of other clips - i am not even sure if the bangles are depicted on it at all - but the song is bangles allright)

реви, реви

λοιπόν πλησιάζουμε εδώ στο τέλος της δεκαετίας '90, της πολύ δύσκολης δεκαετίας για την Ρωσία, και νοσταλγούμε εκτός των άλλων και αυτό εδώ το τραγούδι.. εγώ προσωπικά ήμουν ήδη στην ελλάδα όταν βγήκαν οι Ιβάνουσκι Ιντερνέησοναλ - που ήταν μέρος της μακράς παράδοσης συγκροτημάτων που συγκρατείτω απο χορευτές / τραγουδιστές, υπό έλεγχο 1-2 αόρατων τραγουδοποιών / producers που έγραφαν το κυρίως υλικό. μάλιστα π.χ. στην συγκεκριμένη περίπτωση ο ίδιος αόρατος "διευθυντής" (Игорь Матвиенко) μετείχε και σε ενα άλλο πασίγνωστο στην Ρωσία "σχήμα" (ЛЮБЭ), το οποίο είχε εντελώς διαφορετικό image - ενός πατριωτικού και "ώριμου" και "μάτσο" συγκροτήματος. (τώρα μιλώντας για business και brands και τέτοια.. την δεκαετία '80 με την περεστρόϊκα ίσως να τα μάθανε όλα αυτά τα κόλπα - και λίγο πιο πριν) τέλος πάντων δεν είναι αυτό το θέμα μας τώρα.

μου είναι δύσκολο να φανταστώ πόσες κοπελιές εκεί πάνω έχουν κλάψει μ'αυτό το τραγούδι τότε που βγήκε, αφού με έπιασε και μένα σχεδόν το κλάμα τωρα..[η μετάφραση είναι εντελώς στο περίπου με κάθε επιφύλαξη ασε που δεν κατανοώ ακριβώς αυτό το "όχι σοβαρά μέσα στην αγάπη σου"] (όπως επίσης αντί για λεύκες λέει ενα άλλο είδος δέντρου, το οποίο όμως δεν το εχω ξανακούσει ποτέ σαν λέξη στα ελληνικά, οπότε βάζω το λεύκες που είναι έτσι λίγο πιο συνηθισμένο πράγμα)

λεύκες ψυθιρίζουν: αγάπα,

και συμίδες - φίλα,

και εσύ την στιγμή θα σφύξεις σε μια γροθούλα.

σε μια γωνιά του ουρανού ενα πλωτό απο σύννεφα

θα μας πάει στις άκρες των αιώνων. [σ.σ. ναι με κάτι τέτοιες γλύκες πως να μην αρχίσεις να παρασυγκινείσαι..]

ομως εσύ μην κρατάς τα δάκρια - κλάψε, κλάψε,

δεν είμαι σοβαρά μέσα στην αγάπη σου

ομως εσύ μην κρατάς δάκρυα - κλάψε, κλάψε,

όπως ένα πουλί, την αγάπη τρέφε απο το χέρι
 

[λοιπόν μην γελάτε είμαστε σοβαροί εδω πέρα, νοσταλγούμε και κλαίμε, λέμε (σοβαρά τώρα)]
[που να μεταφράζεις κάτι τέτοια ποιήματα που αναφέρουν αγάπες και πουλιά και να μην προκαλείς γέλοιο σε ελληνικό ακροατήριο ας τα να πάνε] [ωπ βρίκα ενα κόλπο - αντί για "πουλί" ενα "σπουργήτι"! - ακούγεται πολύ πιο κομπλέ είναι η αλήθεια]

ενα μεγάλο ευχαριστώ στο κανάλι ReelFarm στο γιουτιούμπ που έφτιαξε αυτή εδώ την λίστα (https://www.youtube.com/playlist?list=PLB36301DA18754C78) η οποία σήμερα αποτέλεσε για μένα πηγή φοβερής γλυκιάς νοσταλγίας, και απο την οποία και πήρα το παραπάνω τραγούδι. η παρακάτω εικόνα είναι απο το discogs. πρόκειται για την πρώτη εκδοχή του συγκροτήματος - εντάξει τέτοια συγκροτήματα έτσι τα φτιάχνανε τότε - δύσκολα δεν θα τα λάτρευες ή δεν θα τα σχολίαζες τουλάχιστον - και οι συμμετέχοντες ήταν επαγγελματίες, είτε μοντέλα, ή απο σχολές θεάτρου / μουσικά σχολεία κλπ. - ο μεσαίος παρακάτω, αυτός με το πολύ διορατικό βλέμμα, δυστυχώς βρήκε τραγικό θάνατο το '98 σε περίεργες και αμφιλεγόμενες συνθήκες, έχοντας πριν απο λίγο φύγει απο το συγκρότημα για να κάνει σόλο καριέρα. κατά τα λεγόμενα πήδηξε απο 6ο όροφο (δεν βρήκαν "ουσίες" στο αίμα του). [αυτά συνέβαιναν συχνά στην show-biz, όπως και στην υπόλοιπη -biz στην ρωσία τότε... ίσως να συνέβαιναν πάντα, όχι μόνο στην ρωσία, ούτε μόνο στην μπίζνα, απλώς στην show-biz οι θάνατοι είναι πιο ορατοί]