νυχτα παρασκευης προς σαββατο 23/05/
αφου μιλησα εκλαψα ειπα τα σωθικα μου στημ δημητρα στο μοντλαβ, εφυγα και πηγα προς το σπιτι, επιλεγοντας αυτη την φορα να μην παρω ταξι κ να γυμνασω τα ποδαρια μου. περπατουσα κ σκεφτομουν, σκεφτομουν κ περπατουσα, κ μαλιστα σκεφθηκα πως θα εκανα ενα τσιγαρο εξω απο το αγαλμα του παπαγου, εκει που η μεσογειων μπαινει στον χολαργο. για κακη μου τυχη ειχε καποιον κοσμο που καθοταν στα παγκακια εκει στην πλατεια, μερος ασυνηθιστο να καθεται κανεις. ηταν καποιος σε παγκακι κ καποιος περπατουσε γυρω απο αυτο, στους θαμνους, κ μιλουσε στον αλλον. τους προσπερασα, κ αισθανθηκα αυτον που περιφεροταν να με ακολουθει, κ να ερχεται παραλληλα με μενα κ να μου μιλαει. για την καλη μου τυχη ουτε κρατουσα μπυρα στο χερι ουτε ειχα ακουστικα. τον ακουσα να μου λεει περιγραμματικα φιλε, ελεγχος, αστυνομια. ηταν με πολιτικα. δεν τον πιστεψα σε καμια περιπτωση.
αντιστάθικα βίαια, προσπαθούσα να απεμπλακώ, άρχισα να ουρλιάζω, του είπα άντε γαμήσου ρε, ξέφυγα και μπήκα στην μέση της μεσογείων, και άρχισα να περπατάω στην νησίδα, ήταν ακριβώς απέναντι από το υπουργείο εθνικής άμυνας. σκεφτόμουν για το που φτάσαμε, να υποδύονται αστυνομικούς οι κλέφτες, και για όλο το παράλογο της υπόθεσης, προσπαθώντας να ηρεμήσω την αναπνοή μου και σκεφτόμενος αν θα με ακολουθούσαν ή όχι. προφανώς για μένα δεν κοιτούσα πίσω καθώς θεωρούσα ότι είμαι υπεράνω και δεν θέλω να δείχνω τον φόβο μου. σε κάποια φάση μπήκα στο παράδρομο και λίγο πριν την ξανθίππου βλέπω ένα αμάξι, κάτι σαν βαθύ πράσινο ξεθωριασμένο πούντο, και ένας άλλος τύπος να οδηγά και να μου λέει, ρε είσε στα καλά σου, σου λέμε να σταματήσεις και ότι είμαστε αστυνομία και εσύ τρέχεις - με το που το ακούω, σκέφτομαι τι θράσος έχουν αυτοί τώρα, και τι ζώρι τραβούν με μένα, και μάλλον θέλουν οπωσδήποτε να με κλέψουν ή κάτι χειρότερο, και κάνω run for my life τελείως, καθώς βλέπω τον άλλον να βγαίνει και να τρέξει ξωπίσω μου αλματοδώς, ούτε αθλητής να ήτανε, και καταλαβαίνω πως δεν το έχω, με πιάνει από το κάπου και με κατεβάζει κάτω, και μου πατάει με το πόδι το κεφάλι μου και μου λέει ότι είναι αστυνομία και τι δεν καταλαβαίνω. και του λέω τότε που είναι η ταυτότητά του, και μου λέει να την θα στην δείξω, και μου δείχνει ένα πορτοφόλι με ταυτότητα κρυμμένη πίσω από θωλή διαφάνεια, και την βγάζει και την δείχνει κουνόντας την μπροστά μου και μέσα μου γελάω και λέω τι βλακεία είναι αυτή και είναι δυνατόν να κάνει αυτό το φθινό κόλπο, λες και θα μπορούσα να καταλάβω τι μου δείχνει, αν ήταν κάτι πλαστό, ή τι ήταν τέλος πάντων. τώρα που το σκέφτομαι, προφανώς δεν ήθελε να διαβάσω τα στοιχεία πάνω στην ταυτότητα. έρχεται και ο άλλος και μου δείχνει και αυτός με τον ίδιο τρόπο την δική του. με σηκώνουν πάνω μου λένε τι είναι αυτά που κάνω και ότι αστυνομικοί είναι, και τους λέω που να το καταλάβω, μου δείξατε κάτι; και μου λέει ότι σου έδειξε την ταυτότητά του ο συνάδελφος αλλά εγώ την πέταξα τρία μέτρα στο δρόμο. και να προσέχω τι λέω γιατί θα με πάνε αυτόφορο για απείθια, δεν ξέρω καν αν γίνεται αυτό ή αν λέγεται έτσι, και ότι θα βγώ από το τμήμα όχι αύριο αλλά την Δευτέρα, και τους έλεγα πως καθόσασταν σε ένα παγκάκι και πίνατε καφέ και που να ξέρω ότι δεν θα με κλέβατε, και ο άλλος εμφανώς σαστισμένος να λέει "δεν ξανατρέχω έτσι για κανέναν μαλάκα πάλι" ή κάτι τέτοιο, μπορεί να μην το είπε τόσο γραφικά, αλλά το διακομωδώ τώρα μέσα μου.
ακολούθησαν τα κλασσικά τι έχεις στην τσάντα σου και αν έχεις ναρκοτικά, και αν παίρνεις ναρκοτικά, και (τονίζοντας - όχι αν έχεις, αν παίρνεις), άρχισαν να ψάχνουν την τσάντα μου, η οποία είχε κάθε είδους σκουπίδι μέσα, είχε ενα χαλασμένο φαγητό του σκλαβενήτη ακόμα στην ζελατίνα του που ήθελα να πετάξω, είχε πουκάμισα και τι σέρτ για αλλαξιά, είχε ταϊ ραπ, είχε στυλό βιβλία και πολλές σκουπιδοαποδείξεις, εννοείτα πως ψάξανε τον καπνό μου κλπ και μετά άρχισαν να με ρωτάνε τι έχω πιεί, γιατί φαίνομαι εμφανώς υπό την επίρροια, ότι μυρίζω από απόσταση - άρα αυτό με ρώτησαν πρώτα και μετά αν παίρνω ναρκοτικά - απάντησα ότι προφανώς και έχω πιεί νόμιμο αλκοόλ. και αφού την ψάξανε την τσάντα μου είπε ο "ευγενικός" (ας λέω τον έναν "μπουνταλάς", αυτον που μου μίλησε στην αρχή και με έπιασε στην συνέχεια, και τον άλλο "ευγενικός" εντός εισαγωγικών. ήταν πιο μικροκαμωμένος και μειλίχιος) ότι με αυτά και με αυτά καταλαβαίνετε ότι θα σας πάμε στο τμήμα για εξακρίβωση και να ηρεμήσετε, ή κάτι τέτοιο, γιατί δεν είστε σε κατάσταση να κυκλοφορείτε - πάλι δεν θυμάμαι ακριβώς τι είπε, αλλά αυτό ήταν το νόημα. και με βάζουν στο αμάξι αυτό, μου λέει ο μπουνταλάς να κάτσω πίσω, είχε πίσω μια τσάντα, του λέει του αλλουνού να την πάρει, για να μπει και αυτός μαζί μου, την παίρνει, χώνομαι μέσα, καθώς ήμουν μέσα μου φοράνε και χειροπέδες. ήταν η πρώτη μου φορά. φαντάζομαι πως τώρα αφού το έζησα και αυτό, μπορώ να πεθάνω πλήρης και ικανοποιημένος. να ήταν και για κανένα λόγο σοβαρό - αλλά και χωρίς λόγο, σαν εμπειρία, αξίζει (ειρωνεύομαι)
πάλι όμως κάπως τυχερός ήμουν γιατί χίλια δυο στραβά θα μπορούσαν να είχαν συμβεί. με πάνε στο τμήμα χολαργού, πήγαιναν όμως λίγο περίεργα καθώς είχαν το google maps να τους λέει "σε διακόσια μέτρα στρίψτε αριστερά" και τέτοια, σωστά όμως πήγαιναν - εντάξει δεν χρειάζεται να πω πως τότε είχα πάνω κάτω πειστεί ότι ήταν όντως αστυνομικοί, αν και ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για τίποτα. την τσάντα μου την είχα στα γόνατά μου όλη αυτή την σύντομη διαδρομή. σε κάποια φάση αισθάνθηκα το χέρι του άλλου να είναι κοντά στην δεξιά μου τσέπη και αποτραβήχθηκα απότομα, χωρίς να πω τίποτα. καταλαβαίνετε τι σκεφτόμουν. μπήκαν στο πάρκινγκ του τμήματος, με βγάζουν έξω, το τμήμα τους ξεκλειδώνει καθώς μαύρα μεσάνυχτα η ώρα, γύρω στις 3.30. του λένε το και τό, έχουμε ένα περιστατικό, μπλα μπλα, (είπαν κάτι ότι έψαχναν κάτι σε εκείνη την περιοχή και ήμουν ύποπτος) σταματήσαμε για εξακρίβωση, μας προέβαλε αντίσταση, είναι σε κατάσταση μέθης, τον πάμε εδώ να τον εναποθέσουμε, κάτι τέτοιο. ο άλλος μέσα στο τμήμα κάπως αμήχανος.
συνεχίζουν να με προετοιμάζουν για κρατητήριο. μου λένε αν έχω κάτι στις τσέπες μου. λέω προφανώς και έχω. ο μπουνταλάς μου λέει ώστε συνεχίζεις, έτσι; και άρχισα να ψάχνω στις τσέπες, θα σας βγάλουμε τις χειροπέδες, τις βγάζουν, τις αδειάζω, λέω να αφαιρέσω το σίμ από το κινητό, μου λένε ποιό σιμ, λέω την σιμ κάρτα, οχι δεν θα σας το πάρουμε, αφήστε τα έξω τώρα θα πάμε για σωματικό έλεγχο στην τουαλέτα, σωματικό έλεγχο έχεις ξανακάνει; - όχι - εντάξει για πρώτη φορά λοιπόν. μου επανέλαβε αυτός για δύο φορές, κοίταξε να δεις εδώ δεν είναι σπίτι σου, εδώ είναι αστυνομία. και δεν θα κάνεις σαν στο σπίτι σου.
αυτοι δεν ηταν απο εκει. οταν εκαναν αναφορα στον υπηρεσιας, δεν ηξεραν καν να πουν που με συνελαβαν, δεν ηξεραν διευθυνση ουτε της πλατειας, ουτε του σημειου οπου επεσα κ με καναν προσαγωγη. οταν ειπαν στον υπηρεσιας οτι θα με πανε τουαλετα για σωματικο ελεγχο, τους ειπε ο υπηρεσιας οτι σωματικο ελεγχο το κανουν εκει (μεσα στο δωμάτιο κράτησης) κ οχι στην τουαλετα.
ζήτησα να πάρω μαζί την τσάντα μου, μου είπαν όχι θα την αφήσεις εδώ και την πήρα και λέω τουλάχιστον να την βάλω εκεί, και την βάζω δίπλα στο τραπέζι του υπηρεσίας, και μου λέει και τι είναι εδώ, και γιατί πιστεύεις ότι εκεί είναι καλύτερα - τέλος πάντων - μπήκα μέσα στο δωματιάκι. μου λέει βγάλτα παπούτσια κάλτσες παντελόνι βγάλτα όλα, έψαξε παπούτσια, έψαξε παντελόνι, έβγαλε τα άλλα σκουπίδια που κουβαλώ, τα άπειρα κομμάτια από χαρτάκια, τα κοιτούσε καλά καλά, ρωτούσε τι είναι αυτά, του εξηγούσα ότι κόβω κομμάτι από τα χαρτάκια, έβγαλε και μια βίδα, ευτυχώς δεν μου είπε τίποτα γι' αυτήν, με ρώτησε αν παίρνω φάρμακα, του είπα για τις στατίνες, με ρώτησε γιατί, του είπα για την χολιστερίνη μου. αν παίρνω κάτι άλλο - τίποτα, ξανά. μου είπε να κατεβάσω το βρακί. είδε στα πολύ γρήγορα το μπροστά, μου είπε να γυρίσω και να σκύψω. δεν ξερω αν είδε τίποτα, με την μία μου είπε ότι είμαι οκ, και να βάλω πίσω τα ρούχα και να βγάλω μόνο παπούσια έξω και ο υπηρεσίας ζήτησε να βγάλω και την ζώνη, και ότι δεν τα παίρνουν, το κινητό μου ήταν έξω, μου είπαν θα σου αφήσουμε ανοιχτό παράθυρο να τα βλέπεις. ΟΚ.
είπαν στον άλλον αν είναι όλα εντάξει για να φύγουν και τους είπε ναι, και ότι θα σας έρθει το σήμα, - πολλά "σήματα" στην γλώσσα των αστυνόμων (μου έρχεται να γελάω πάλι τραγικά) - και πάλι ο "ευγενικός" μου είπε ότι δεν θα με πάνε αυτόφορο και θα με κρατήσουν εκεί μέχρι ο αξιωματικός υπηρεσίας να δει ότι είμαι σε κατάσταση να φύγω. και μου έκανε και άλλες συστάσεις που δεν θυμάμαι πια. επίσης καθώς με είχαν κλειδωμένο με ρώτησαν πρώτα ο "ευγενικός" και μετά ο υπηρεσίας που μένω και αν θυμάμαι την διεύθυνση και λέω εδώ πιο πάνω και λέω την διεύθυνση, 2-3 φορές την επαναλαμβάνω.
φύγαν αυτοί, μετά από λίγο μου είπε δυο λόγια ο υπηρεσίας, - δεν θέλω να τα γράψω εδώ - να μείνω λίγο εκεί, έμεινα για πέντε λεπτά. κοιτούσα το δωμάτιο. είχε πολύ λίγες επιγραφές με στυλό, μια τύπου "σας βλέπουμε" ή κάτι τέτοιο, μια ζωγραφιστή φάτσα επίσης. είχε στο πάτωμα ένα βρώμικο κομμάτι στρώματος που δεν ήταν ούτε 1.5 μέτρο. είχε πάνω σε αυτό ένα βρώμικο σαν μπουφάν μαύρο. και ένα πάγκο. καθόμουν σε αυτό το πάγκο και σκεφτόμουν. μου είπε αν μπορώ να με βγάλει έξω και να κάτσω λίγο στο χωλ και αν είμαι εντάξει με αυτό. συμφώνησα, του είπα και ευχαριστώ. μου είπε να περιμένω λίγο μέχρι να έρθει το σήμα της εξακρίβωσης. με ρώτησε αν δουλεύω και τι δουλειά κάνω. είπα τι κάνω, με ρώτσε αν δουλεύω σε εταιρία, του είπα ναι. δεν με ρώτησε κάτι άλλο. μετά από λίγο μου είπε ότι είμαι εντάξει, μου έδωσε πίσω την ταυτότητα, με ρώτησε αν θα πάω σπίτι, και να πάω σπίτι απευθείας. με ρώτησε αν έχω κάποιο προσωπικό θέμα, γιατί φαινόμουν κάπως - κάπως έτσι το είπε - είπα τι θέμα να έχω, και ότι είναι θληβερή αυτή η κατάσταση - αλλά έχω καταλάβει ότι έχει γίνει μια παρεξήγηση. μου ξαναεπανέλαβε αυτός ότι δεν με έφερε εκείνος εκεί και ότι δεν έχει κάτι εκείνος μαζί μου. μου είπε να βάλω την ζώνη μου (την κρατούσα στο χέρι), του είπα ότι δεν θέλω να την βάλω, και θα την κουβαλάω, και μου λέει να την έβαζα μην με περάσουν για τίποτε περίεργο, να κυκλοφορώ με την ζώνη στα χέρια. με έπεισε και την έβαλα.
όταν έφυγα αντί να πάω αριστερά όπου θα ήταν το σπίτι, πήγα δεξιά, γιατί μέσα μου σκεφτόμουν πως οι άλλοι θα με αναζητούν εκδηκιτικά. έφτασα σπίτι χωρίς περιπέτειες. εξάλλου 5 στενά μακριά ήταν. με περίμενε ο γάτος μου. του είπα "αχ να ήξερες". έκανα ένα τσιγάρο για να ηρεμήσω, έπλεινα και τα πόδια μου και έβαλα αντιμυκητική κρέμα που βάζω τις τελευταίες εβδομάδες ανάμεσα στα δάχτυλα. βουρτσίστηκα. ο ύπνος με πήρε σχετικά εύκολα. ξύπνησα μόνο αρκετά νωρίς το πρωί και δεν μπορούσα να κοιμηθώ άλλο - φαίνεται πως ήθελα να ολοκληρώσω αυτήν εδώ την καταγραφή.
πριν κοιμηθώ έγραψα μια σύνοψη των παραπάνω σε μια παράγραφο μικρή και έκανα schedule send στον γιάννη (σε έναν από τους δύο που γνωρίζω), "για την περίπτωση που..." - σκεφτόμουν πως θα ερχόντουσαν να ψάξουν το σπίτι, ή θα έκαναν κάτι άλλο εκδηκιτικό - αλλά όλοι σε αντίστοιχη περίπτωση θα μου λέγατε, με σένα θα ασχοληθούν; να που ασχολήθηκαν όμως, έστω και με αυτό προς το παρόν σχετικά ανόδυνο / το "θα μπορούσε να ήταν πολύ χειρότερα" τρόπο. εννοείται πως από το κεφάλι μου πέρασαν οι περιπτώσεις του Μάγγου, του Κωστόπουλου, (και αλλοι πολλοι φτωχομπινεδες / αντισυμβατικοι - κατι που κανει αυτες τις καταστασεις κ επιθεσεις (μπερδεματα τα λεμε; ειχες ποτε μπερδεματα με αστυνομια; οχι - κυριολεκτικά όμως νομίζω το λέμε "μπλεξίματα") απολυτα ταξικες καθως πολλοι αλλοι κανουν οτι ειναι να κανουν χωρις δημοσιο θεαμα ή τελος παντων γυρνουν σπιτι με ταξι και δεν τριγυρνουν εκει που δεν πρεπει - ειπαμε - εδω δεν ειναι σαν το σπιτι σου)
... του άλλου του πατέρα που τον ξυλοφόρτωσαν και έπαθε ανακοπή ο άνθρωπος, και φαντάζομαι άλλα τέτοια περιστατικά πάρα πολλά, όπου κατά μια διαβολική σχεδόν σύμπτωση εκεί που δεν το περίμενες σχεδόν (και πάντα έλεγες μα γιατί να τύχει σε μένα; ) βρίσκεσαι στην χειρότερη τρύπα του Άδη, χωρίς να έχεις κανέναν έλεγχο απολύτος, και ελπίζοντας μόνο στην καλή σου τύχη.. που την είχα πάλι μαζί μου και αυτή την φορά... δεν ξέρω για πόσο θα την έχω ακόμα.. το ότι ήταν ένα κάποιο καμπανάκι για πολλά πράγματα - ναι ήταν. δεν ξέρω καν, δεν έχω αρχίσει καν να επεξεργάζομαι πως θα με επηρεάσει αυτό από δω και πέρα.
και έλεγα πιο πριν στην δήμητρα για την αναγκαστική απομόνωση σαν μοναδική λύση που βλέπω στο πρόβλημά μου. (ποιό πρόβλημα; το ίδιο με ρωτούσε μετά από δύο ώρες ο αστυνομικός υπηρεσίας - και τι να του έλεγα; αυτό που είπα και στην δήμητρα - ότι έχω χάσει την χαρά της ζωής; εδώ κάπως γελάμε και πάλι - με φαντάζομαι να του το λέω έτσι στο τμήμα... ) κοίτα που το σύμπαν σαν να με άκουσε - όταν θέλεις κάτι πολύ το σύμπαν συνομοτεί για να το πετύχεις, έτσι δεν λέει ο γνωστός άγνωστος Χ; παλιότερα σκεφτόμουν πως θα με πατήσει αμάξι και κανείς δεν θα μπορεί να αποδείξει ότι δεν έκανα εγώ κάτι λάθος, αφού είχα πειεί. τελικά αρχίζω να παθαίνω το ίδιο αλλά με τους "φύλακες της τάξης". πόση ώρα χάσαμε και για ποιό λόγο... και αντε να δούμε που θα πάει αυτή η κατάσταση...
(πηγή: wikipedia)
αχ βαχ. δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να λήξω αυτό το κείμενο με το έργο του Giorgione, Judith, μαθαίνω.. που μια κόπια της κοσμούσε για χρόνια το σπίτι της γιαγιάς μου και την θυμάμαι από πολύ μικρός, - αυτό και το "ένατο κύμα" του αϊβαζόφσκι. μια ζωή σε εικόνες. (εικονογραφημένη) μια συνταγή για επιτυχία. πλεον στοχος και για κλεφτες και για αστυνομους. θα φτιαξουμε και ενα τετοιο παιχνιδι.
coda
------
είναι θλυβερή μια κοινωνία και ένα πολίτευμα όπου φοβόμαστε τους αστυνόμους το ίδιο όσο φοβόμαστε και τους κλέφτες, άρα όσων αφορά τον φόβο και την αβεβαιότητα, τα παραπάνω δύο είναι το ίδιο. είναι κατάντια για όλο το αστυνομικό σώμα να παριστάνει ότι όλα είναι εντάξει, ή, έστω, υπό έλεγχο. είναι κατάντια να ακούμε περιστατικά καταγγελιών βιασμών σε αστυνομικά τμήματα και να δηλώνουν οι αστυνομικοί ότι η συνουσία έγινε με συναίνεση. είναι σοβαρό τώρα αυτό; σε τι γαμημένο κόσμο ζούμε; κυριολεκτικά γαμημένο.
είναι θληβερό να μην μπορώ να εκφράσω το παράπονόμου επίσημα παρά μόνο σαν καταγραφή εδώ, για τον προφανή λόγο ότι θα μπλέξω χειρότερα.
είναι κατάντια να αρχίσω να καταλαβαίνω και να νιώθω παραβατικός και ένοχος ενώ στην πράξη δεν πείραξα κανέναν. θύμα άτυχης στιγμής; ε, μιλούσε και το αλκοόλ, είχε θωλά τα μυαλά, μάλλον. ναι - μα ποιός στα καλά του μυαλά φοβάται τους αστυνόμους, ειδικά όταν νύχτα τον πιάνουν στον δρόμο, χωρίς διακρητικά, χωρίς τίποτα.
και όμως πάντα εγώ θα έχω το πρόβλημα. έτσι είναι φτιαγμένα τα πράγματα. και όταν θα ακούω τις ιστορίες άλλες, για άλλα τέτοια περιστατικά, θα κουνάω το κεφάλι μου και θα κάνω μόκο, όπως έκανα τόσες φορές στο παρελθόν. το δίκιο του ισχυρού. κοίτα όμως που κοιτάζω πλέον γύρω μου, και βλέπω ότι είναι πιθανό ο πιο πολύς κόσμος στην παραπάνω περίπτωσή μου που περιέγραψα, θα έλεγε πως η αστυνομία έκανε την δουλειά της απλώς. και καλά την έκανε. και ότι εγώ έφταιγα. αυτή την εντύπωση σχηματίζω, για κάποιο λόγο. και δεν είναι ότι... δεν συμφωνώ όταν λένε πως ακριβώς οι αστυνομικοί
φταίνε (επιμένω να μην τους λέω μπάτσους απλώς επειδή για κάποιο λόγο δεν απέκτησα ποτέ αυτή την συνήθεια - μέχρι που κάποιος κάλλιστα θα μπορούσε να μου καταλογήσει μέχρι και μια συμπάθεια και σεβασμό προς αυτούς, ή έστω κάποιους από αυτούς)
νομίζω (και εκείνοι νομίζουν, αυτό είναι το χειρότερο) ότι
αντικατωπτρίζουν με την παρουσία και την συμπεριφορά τους, τις
διαθέσεις της κοινωνίας ολόκληρης, η οποία, να λέμε και του στραβού το δίκιο,
γενικά θέλει να πηγαίνει με τον μέσο όρο και νιώθει ασφάλεια έτσι - εννοώ - δεν θέλει τα μέλη της να ξεφεύγουν από τον μέσο όρο της συμπεριφοράς, της εμφάνισης, των επιλογών στην ζωή κλπ. - μπορεί κιόλας να θέλει να φοβόμαστε την αστυνομία, άρα όλο το παραπάνω περί "κατάντιας" που έγραψα να είναι άτοπο και να ισχύει μόνο στο μυαλό μου... τουλάχιστον κάπου ισχύει...
υπάρχουν άλλα πολύ χειρότερα - το ξέρω. και τελικά τι λέμε;
δεν ξέρω.
coda, ξε coda, μας πιάσανε.
