μπερδέματα

νυχτα παρασκευης προς σαββατο 23/05/

αφου μιλησα εκλαψα ειπα τα σωθικα μου στημ δημητρα στο μοντλαβ, εφυγα και πηγα προς το σπιτι, επιλεγοντας αυτη την φορα να μην παρω ταξι κ να γυμνασω τα ποδαρια μου. περπατουσα κ σκεφτομουν, σκεφτομουν κ περπατουσα, κ μαλιστα σκεφθηκα πως θα εκανα ενα τσιγαρο εξω απο το αγαλμα του παπαγου, εκει που η μεσογειων μπαινει στον χολαργο. για κακη μου τυχη ειχε καποιον κοσμο που καθοταν στα παγκακια εκει στην πλατεια, μερος ασυνηθιστο να καθεται κανεις. ηταν καποιος σε παγκακι κ καποιος περπατουσε γυρω απο αυτο, στους θαμνους, κ μιλουσε στον αλλον. τους προσπερασα, κ αισθανθηκα αυτον που περιφεροταν να με ακολουθει, κ να ερχεται παραλληλα με μενα κ να μου μιλαει. για την καλη μου τυχη ουτε κρατουσα μπυρα στο χερι ουτε ειχα ακουστικα. τον ακουσα να μου λεει περιγραμματικα φιλε, ελεγχος, αστυνομια. ηταν με πολιτικα. δεν τον πιστεψα σε καμια περιπτωση.

αντιστάθικα βίαια, προσπαθούσα να απεμπλακώ, άρχισα να ουρλιάζω, του είπα άντε γαμήσου ρε, ξέφυγα και μπήκα στην μέση της μεσογείων, και άρχισα να περπατάω στην νησίδα, ήταν ακριβώς απέναντι από το υπουργείο εθνικής άμυνας. σκεφτόμουν για το που φτάσαμε, να υποδύονται αστυνομικούς οι κλέφτες, και για όλο το παράλογο της υπόθεσης, προσπαθώντας να ηρεμήσω την αναπνοή μου και σκεφτόμενος αν θα με ακολουθούσαν ή όχι. προφανώς για μένα δεν κοιτούσα πίσω καθώς θεωρούσα ότι είμαι υπεράνω και δεν θέλω να δείχνω τον φόβο μου. σε κάποια φάση μπήκα στο παράδρομο και λίγο πριν την ξανθίππου βλέπω ένα αμάξι, κάτι σαν βαθύ πράσινο ξεθωριασμένο πούντο, και ένας άλλος τύπος να οδηγά και να μου λέει, ρε είσε στα καλά σου, σου λέμε να σταματήσεις και ότι είμαστε αστυνομία και εσύ τρέχεις - με το που το ακούω, σκέφτομαι τι θράσος έχουν αυτοί τώρα, και τι ζώρι τραβούν με μένα, και μάλλον θέλουν οπωσδήποτε να με κλέψουν ή κάτι χειρότερο, και κάνω run for my life τελείως, καθώς βλέπω τον άλλον να βγαίνει και να τρέξει ξωπίσω μου αλματοδώς, ούτε αθλητής να ήτανε, και καταλαβαίνω πως δεν το έχω, με πιάνει από το κάπου και με κατεβάζει κάτω, και μου πατάει με το πόδι το κεφάλι μου και μου λέει ότι είναι αστυνομία και τι δεν καταλαβαίνω. και του λέω τότε που είναι η ταυτότητά του, και μου λέει να την θα στην δείξω, και μου δείχνει ένα πορτοφόλι με ταυτότητα κρυμμένη πίσω από θωλή διαφάνεια, και την βγάζει και την δείχνει κουνόντας την μπροστά μου και μέσα μου γελάω και λέω τι βλακεία είναι αυτή και είναι δυνατόν να κάνει αυτό το φθινό κόλπο, λες και θα μπορούσα να καταλάβω τι μου δείχνει, αν ήταν κάτι πλαστό, ή τι ήταν τέλος πάντων. τώρα που το σκέφτομαι, προφανώς δεν ήθελε να διαβάσω τα στοιχεία πάνω στην ταυτότητα. έρχεται και ο άλλος και μου δείχνει και αυτός με τον ίδιο τρόπο την δική του. με σηκώνουν πάνω μου λένε τι είναι αυτά που κάνω και ότι αστυνομικοί είναι, και τους λέω που να το καταλάβω, μου δείξατε κάτι; και μου λέει ότι σου έδειξε την ταυτότητά του ο συνάδελφος αλλά εγώ την πέταξα τρία μέτρα στο δρόμο. και να προσέχω τι λέω γιατί θα με πάνε αυτόφορο για απείθια, δεν ξέρω καν αν γίνεται αυτό ή αν λέγεται έτσι, και ότι θα βγώ από το τμήμα όχι αύριο αλλά την Δευτέρα, και τους έλεγα πως καθόσασταν σε ένα παγκάκι και πίνατε καφέ και που να ξέρω ότι δεν θα με κλέβατε, και ο άλλος εμφανώς σαστισμένος να λέει "δεν ξανατρέχω έτσι για κανέναν μαλάκα πάλι" ή κάτι τέτοιο, μπορεί να μην το είπε τόσο γραφικά, αλλά το διακομωδώ τώρα μέσα μου.


ακολούθησαν τα κλασσικά τι έχεις στην τσάντα σου και αν έχεις ναρκοτικά, και αν παίρνεις ναρκοτικά, και (τονίζοντας - όχι αν έχεις, αν παίρνεις), άρχισαν να ψάχνουν την τσάντα μου, η οποία είχε κάθε είδους σκουπίδι μέσα, είχε ενα χαλασμένο φαγητό του σκλαβενήτη ακόμα στην ζελατίνα του που ήθελα να πετάξω, είχε πουκάμισα και τι σέρτ για αλλαξιά, είχε ταϊ ραπ, είχε στυλό βιβλία και πολλές σκουπιδοαποδείξεις, εννοείτα πως ψάξανε τον καπνό μου κλπ και μετά άρχισαν να με ρωτάνε τι έχω πιεί, γιατί φαίνομαι εμφανώς υπό την επίρροια, ότι μυρίζω από απόσταση - άρα αυτό με ρώτησαν πρώτα και μετά αν παίρνω ναρκοτικά - απάντησα ότι προφανώς και έχω πιεί νόμιμο αλκοόλ. και αφού την ψάξανε την τσάντα μου είπε ο "ευγενικός" (ας λέω τον έναν "μπουνταλάς", αυτον που μου μίλησε στην αρχή και με έπιασε στην συνέχεια, και τον άλλο "ευγενικός" εντός εισαγωγικών. ήταν πιο μικροκαμωμένος και μειλίχιος) ότι με αυτά και με αυτά καταλαβαίνετε ότι θα σας πάμε στο τμήμα για εξακρίβωση και να ηρεμήσετε, ή κάτι τέτοιο, γιατί δεν είστε σε κατάσταση να κυκλοφορείτε - πάλι δεν θυμάμαι ακριβώς τι είπε, αλλά αυτό ήταν το νόημα. και με βάζουν στο αμάξι αυτό, μου λέει ο μπουνταλάς να κάτσω πίσω, είχε πίσω μια τσάντα, του λέει του αλλουνού να την πάρει, για να μπει και αυτός μαζί μου, την παίρνει, χώνομαι μέσα, καθώς ήμουν μέσα μου φοράνε και χειροπέδες. ήταν η πρώτη μου φορά. φαντάζομαι πως τώρα αφού το έζησα και αυτό, μπορώ να πεθάνω πλήρης και ικανοποιημένος. να ήταν και για κανένα λόγο σοβαρό - αλλά και χωρίς λόγο, σαν εμπειρία, αξίζει (ειρωνεύομαι)

πάλι όμως κάπως τυχερός ήμουν γιατί χίλια δυο στραβά θα μπορούσαν να είχαν συμβεί. με πάνε στο τμήμα χολαργού, πήγαιναν όμως λίγο περίεργα καθώς είχαν το google maps να τους λέει "σε διακόσια μέτρα στρίψτε αριστερά" και τέτοια, σωστά όμως πήγαιναν - εντάξει δεν χρειάζεται να πω πως τότε είχα πάνω κάτω πειστεί ότι ήταν όντως αστυνομικοί, αν και ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για τίποτα. την τσάντα μου την είχα στα γόνατά μου όλη αυτή την σύντομη διαδρομή. σε κάποια φάση αισθάνθηκα το χέρι του άλλου να είναι κοντά στην δεξιά μου τσέπη και αποτραβήχθηκα απότομα, χωρίς να πω τίποτα. καταλαβαίνετε τι σκεφτόμουν. μπήκαν στο πάρκινγκ του τμήματος, με βγάζουν έξω, το τμήμα τους ξεκλειδώνει καθώς μαύρα μεσάνυχτα η ώρα, γύρω στις 3.30. του λένε το και τό, έχουμε ένα περιστατικό, μπλα μπλα, (είπαν κάτι ότι έψαχναν κάτι σε εκείνη την περιοχή και ήμουν ύποπτος) σταματήσαμε για εξακρίβωση, μας προέβαλε αντίσταση, είναι σε κατάσταση μέθης, τον πάμε εδώ να τον εναποθέσουμε, κάτι τέτοιο. ο άλλος μέσα στο τμήμα κάπως αμήχανος.

συνεχίζουν να με προετοιμάζουν για κρατητήριο. μου λένε αν έχω κάτι στις τσέπες μου. λέω προφανώς και έχω. ο μπουνταλάς μου λέει ώστε συνεχίζεις, έτσι; και άρχισα να ψάχνω στις τσέπες, θα σας βγάλουμε τις χειροπέδες, τις βγάζουν, τις αδειάζω, λέω να αφαιρέσω το σίμ από το κινητό, μου λένε ποιό σιμ, λέω την σιμ κάρτα, οχι δεν θα σας το πάρουμε, αφήστε τα έξω τώρα θα πάμε για σωματικό έλεγχο στην τουαλέτα, σωματικό έλεγχο έχεις ξανακάνει; - όχι - εντάξει για πρώτη φορά λοιπόν. μου επανέλαβε αυτός για δύο φορές, κοίταξε να δεις εδώ δεν είναι σπίτι σου, εδώ είναι αστυνομία. και δεν θα κάνεις σαν στο σπίτι σου.

αυτοι δεν ηταν απο εκει. οταν εκαναν αναφορα στον υπηρεσιας, δεν ηξεραν καν να πουν που με συνελαβαν, δεν ηξεραν διευθυνση ουτε της πλατειας, ουτε του σημειου οπου επεσα κ με καναν προσαγωγη. οταν ειπαν στον υπηρεσιας οτι θα με πανε τουαλετα για σωματικο ελεγχο, τους ειπε ο υπηρεσιας οτι σωματικο ελεγχο το κανουν εκει (μεσα στο δωμάτιο κράτησης) κ οχι στην τουαλετα.

ζήτησα να πάρω μαζί την τσάντα μου, μου είπαν όχι θα την αφήσεις εδώ και την πήρα και λέω τουλάχιστον να την βάλω εκεί, και την βάζω δίπλα στο τραπέζι του υπηρεσίας, και μου λέει και τι είναι εδώ, και γιατί πιστεύεις ότι εκεί είναι καλύτερα - τέλος πάντων - μπήκα μέσα στο δωματιάκι. μου λέει βγάλτα παπούτσια κάλτσες παντελόνι βγάλτα όλα, έψαξε παπούτσια, έψαξε παντελόνι, έβγαλε τα άλλα σκουπίδια που κουβαλώ, τα άπειρα κομμάτια από χαρτάκια, τα κοιτούσε καλά καλά, ρωτούσε τι είναι αυτά, του εξηγούσα ότι κόβω κομμάτι από τα χαρτάκια, έβγαλε και μια βίδα, ευτυχώς δεν μου είπε τίποτα γι' αυτήν, με ρώτησε αν παίρνω φάρμακα, του είπα για τις στατίνες, με ρώτησε γιατί, του είπα για την χολιστερίνη μου. αν παίρνω κάτι άλλο - τίποτα, ξανά. μου είπε να κατεβάσω το βρακί. είδε στα πολύ γρήγορα το μπροστά, μου είπε να γυρίσω και να σκύψω. δεν ξερω αν είδε τίποτα, με την μία μου είπε ότι είμαι οκ, και να βάλω πίσω τα ρούχα και να βγάλω μόνο παπούσια έξω και ο υπηρεσίας ζήτησε να βγάλω και την ζώνη, και ότι δεν τα παίρνουν, το κινητό μου ήταν έξω, μου είπαν θα σου αφήσουμε ανοιχτό παράθυρο να τα βλέπεις. ΟΚ.

είπαν στον άλλον αν είναι όλα εντάξει για να φύγουν και τους είπε ναι, και ότι θα σας έρθει το σήμα, - πολλά "σήματα" στην γλώσσα των αστυνόμων (μου έρχεται να γελάω πάλι τραγικά) - και πάλι ο "ευγενικός" μου είπε ότι δεν θα με πάνε αυτόφορο και θα με κρατήσουν εκεί μέχρι ο αξιωματικός υπηρεσίας να δει ότι είμαι σε κατάσταση να φύγω. και μου έκανε και άλλες συστάσεις που δεν θυμάμαι πια. επίσης καθώς με είχαν κλειδωμένο με ρώτησαν πρώτα ο "ευγενικός" και μετά ο υπηρεσίας που μένω και αν θυμάμαι την διεύθυνση και λέω εδώ πιο πάνω και λέω την διεύθυνση, 2-3 φορές την επαναλαμβάνω.

φύγαν αυτοί, μετά από λίγο μου είπε δυο λόγια ο υπηρεσίας, - δεν θέλω να τα γράψω εδώ - να μείνω λίγο εκεί, έμεινα για πέντε λεπτά. κοιτούσα το δωμάτιο. είχε πολύ λίγες επιγραφές με στυλό, μια τύπου "σας βλέπουμε" ή κάτι τέτοιο, μια ζωγραφιστή φάτσα επίσης. είχε στο πάτωμα ένα βρώμικο κομμάτι στρώματος που δεν ήταν ούτε 1.5 μέτρο. είχε πάνω σε αυτό ένα βρώμικο σαν μπουφάν μαύρο. και ένα πάγκο. καθόμουν σε αυτό το πάγκο και σκεφτόμουν. μου είπε αν μπορώ να με βγάλει έξω και να κάτσω λίγο στο χωλ και αν είμαι εντάξει με αυτό. συμφώνησα, του είπα και ευχαριστώ. μου είπε να περιμένω λίγο μέχρι να έρθει το σήμα της εξακρίβωσης. με ρώτησε αν δουλεύω και τι δουλειά κάνω. είπα τι κάνω, με ρώτσε αν δουλεύω σε εταιρία, του είπα ναι. δεν με ρώτησε κάτι άλλο. μετά από λίγο μου είπε ότι είμαι εντάξει, μου έδωσε πίσω την ταυτότητα, με ρώτησε αν θα πάω σπίτι, και να πάω σπίτι απευθείας. με ρώτησε αν έχω κάποιο προσωπικό θέμα, γιατί φαινόμουν κάπως - κάπως έτσι το είπε - είπα τι θέμα να έχω, και ότι είναι θληβερή αυτή η κατάσταση - αλλά έχω καταλάβει ότι έχει γίνει μια παρεξήγηση. μου ξαναεπανέλαβε αυτός ότι δεν με έφερε εκείνος εκεί και ότι δεν έχει κάτι εκείνος μαζί μου. μου είπε να βάλω την ζώνη μου (την κρατούσα στο χέρι), του είπα ότι δεν θέλω να την βάλω, και θα την κουβαλάω, και μου λέει να την έβαζα μην με περάσουν για τίποτε περίεργο, να κυκλοφορώ με την ζώνη στα χέρια. με έπεισε και την έβαλα.

όταν έφυγα αντί να πάω αριστερά όπου θα ήταν το σπίτι, πήγα δεξιά, γιατί μέσα μου σκεφτόμουν πως οι άλλοι θα με αναζητούν εκδηκιτικά. έφτασα σπίτι χωρίς περιπέτειες. εξάλλου 5 στενά μακριά ήταν. με περίμενε ο γάτος μου. του είπα "αχ να ήξερες". έκανα ένα τσιγάρο για να ηρεμήσω, έπλεινα και τα πόδια μου και έβαλα αντιμυκητική κρέμα που βάζω τις τελευταίες εβδομάδες ανάμεσα στα δάχτυλα. βουρτσίστηκα. ο ύπνος με πήρε σχετικά εύκολα. ξύπνησα μόνο αρκετά νωρίς το πρωί και δεν μπορούσα να κοιμηθώ άλλο - φαίνεται πως ήθελα να ολοκληρώσω αυτήν εδώ την καταγραφή.

πριν κοιμηθώ έγραψα μια σύνοψη των παραπάνω σε μια παράγραφο μικρή και έκανα schedule send στον γιάννη, "για την περίπτωση που..." - σκεφτόμουν πως θα ερχόντουσαν να ψάξουν το σπίτι, ή θα έκαναν κάτι άλλο εκδηκιτικό - αλλά όλοι σε αντίστοιχη περίπτωση θα μου λέγατε, με σένα θα ασχοληθούν; να που ασχολήθηκαν όμως, έστω και με αυτό προς το παρόν σχετικά ανόδυνο / το "θα μπορούσε να ήταν πολύ χειρότερα" τρόπο. εννοείται πως από το κεφάλι μου πέρασαν οι περιπτώσεις του Μάγγου, του Κωστόπουλου, (και αλλοι πολλοι φτωχομπινεδες / αντισυμβατικοι - κατι που κανει αυτες τις καταστασεις κ επιθεσεις (μπερδεματα τα λεμε; ειχες ποτε μπερδεματα με αστυνομια; οχι) απολυτα ταξικες καθως πολλοι αλλοι κανουν οτι ειναι να κανουν χωρις δημοσιο θεαμα ή τελος παντων γυρνουν σπιτι με ταξι και δεν τριγυρνουν εκει που δεν πρεπει - ειπαμε - εδω δεν ειναι σαν το σπιτι σου) 

... του άλλου του πατέρα που τον ξυλοφόρτωσαν και έπαθε ανακοπή ο άνθρωπος, και φαντάζομαι άλλα τέτοια περιστατικά πάρα πολλά, όπου κατά μια διαβολική σχεδόν σύμπτωση εκεί που δεν το περίμενες σχεδόν (και πάντα έλεγες μα γιατί να τύχει σε μένα; ) βρίσκεσαι στην χειρότερη τρύπα του Άδη, χωρίς να έχεις κανέναν έλεγχο απολύτος, και ελπίζοντας μόνο στην καλή σου τύχη.. που την είχα πάλι μαζί μου και αυτή την φορά... δεν ξέρω για πόσο θα την έχω ακόμα.. το ότι ήταν ένα κάποιο καμπανάκι για πολλά πράγματα - ναι ήταν. δεν ξέρω καν, δεν έχω αρχίσει καν να επεξεργάζομαι πως θα με επηρεάσει αυτό από δω και πέρα.

και έλεγα πιο πριν στην δήμητρα για την αναγκαστική απομόνωση σαν μοναδική λύση που βλέπω στο πρόβλημά μου. (ποιό πρόβλημα; το ίδιο με ρωτούσε μετά από δύο ώρες ο αστυνομικός υπηρεσίας - και τι να του έλεγα; αυτό που είπα και στην δήμητρα - ότι έχω χάσει την χαρά της ζωής; εδώ κάπως γελάμε και πάλι - με φαντάζομαι να του το λέω έτσι στο τμήμα... ) κοίτα που το σύμπαν σαν να με άκουσε - όταν θέλεις κάτι πολύ το σύμπαν συνομοτεί για να το πετύχεις, έτσι δεν λέει ο γνωστός άγνωστος Χ; παλιότερα σκεφτόμουν πως θα με πατήσει αμάξι και κανείς δεν θα μπορεί να αποδείξει ότι δεν έκανα εγώ κάτι λάθος, αφού είχα πειεί. τελικά αρχίζω να παθαίνω το ίδιο αλλά με τους "φύλακες της τάξης". πόση ώρα χάσαμε και για ποιό λόγο... και αντε να δούμε που θα πάει αυτή η κατάσταση...

αχ βαχ. δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να λήξω αυτό το κείμενο με το έργο του Giorgione, Judith, μαθαίνω.. που μια κόπια της κοσμούσε για χρόνια το σπίτι της γιαγιάς μου και την θυμάμαι από πολύ μικρός, - αυτό και το "ένατο κύμα" του αϊβαζόφσκι. μια ζωή σε εικόνες. (εικονογραφημένη) μια συνταγή για επιτυχία. πλεον στοχος και για κλεφτες και για αστυνομους. θα φτιαξουμε και ενα τετοιο παιχνιδι.

...

 

 My last.fm something:

 

 

bloatware - να φαντάζεσαι πως θα μπορούσε να είναι στην πράξη, οπτικοποιημένο, σαν ον ή σαν ζωάκι

όπως υπάρχει η έκφραση "γιατί όχι", το οφείλουμε στο σύμπαν να χρησιμοποιήσουμε και την έκφραση "γιατί ναι". 

toneless thumbs up / down icon vs black / rose / yellow / whatever-colored thumbs up icon vs why people choose this or that icon as their preference (e.g. those who choose pink thumbs up want to be precise so that the icon matches their own tone of skin? )

https://www.lifo.gr/blogs/retronaut/stin-athina-kalokairi-toy-1979 

φεμτεμπάκπ

[κάποια στιγμή το φθινόπωρο 2025]

coincidentally, i recently saw a dream (yesterday - technically, a dream before my last dream) where i quarrel with a woman who appears to be my boss, or a collaborator - like, she hired me to do something, and there was a big resentment over something and i was on wits end, and in my dream, i bit her chin.

(δεν ξέρω τι δουλειά είχαν τα παρακάτω)
ψυχοφθόροι ψηφοφόροι
φθοριούχοι αγγελιοφόροι
αμανέδες και πεσκέσια
γιουσουφάκια ταχυδρόμοι

(έψαχνα να ονομάσω ένα άλλο blog στο οποίο θα τοποθετούσα τα posts μου από το φμπ. σας έχω πει ότι κάνω τέτοιο πράγμα; και τι νόημα έχει, θα με ρωτήσετε; και θα σας απαντήσω πως δεν ξέρω. και μετά από λίγο πως ξέρω πολύ καλά. όπως συνήθως κάνω - θέλω να αφήσω το ψηφιακό μου αποτύπωμα στον ιστό της αράχνης του σύμπαντος000990224)

κεφμπεμπάμπ
κεφτεφμπάμπ
κεφτεμπάφμπ

μερικές φορές, κάποιες ήσυχες Δευτέρες όπως σήμερα, νομίζω πως μπορώ να ακούσω τον ήχο που κάνουν τα κύματα στην θάλασσα, και ας η κοντινότερη θάλασσα είναι 12 χιλιόμετρα μακριά.

Στην πράξη, νομίζω πως αυτά δεν είναι τα κύματα, αλλά τα αμάξια που περνούν από τον κάτω δρόμο (από την κάτω βόλτα, που λέει ο λόγος) αλλά λόγω κάποιων ιδιαίτερων μετεορολογικών ακουστικών συνθηκών ο ήχος που κάνουν τα λάστιχά τους πάνω στην άσφαλτο ακούγεται σαν το χαλίκι που μονίμως συνθηκολογεί και μεμιάς συγκρούεται με την θάλασσα, ή μάλλον η θάλασσα, η οποία μια έρχεται και μια φεύγει, δεν μπορεί να αποφασίσει, και το χαλίκι ακουμπάει, και αφήνει, ακουμπάει, και αφήνει.

και στο σημερινό όνειρο έβλεπα ένα πάρκο, με πεσμένα φύλλα - προφανώς ήταν φθινόπωρο. είχε έναν μπαμπά κάπου ο οποίος έβαζε τα παιδιά του να οδηγούν κάτι αυτοσχέδια αεροπλάνα - που έμοιαζαν σαν εκείνα που τα βλέπουμε σε φωτογραφίες πρώτων ever αεροπλάνων. - σαν ξύλινα πράγματα με διάφορα πανιά. και έβλεπα τα παιδιά αυτά, την συγκέντρωση που είχαν στο πρόσωπο, την αποφασιστικότητα, καθώς ετοιμαζόντουσαν, και τα θαύμαζα. σαν φάτσα δεν μου θύμιζαν κάποιον - ίσως έμοιαζαν λίγο με το παιδάκι που κάποια στιγμή έκλαιγε στο Home Improvement γιατί τον είχαν φοβίσει τα άλλα διαβολάκια για τον θάνατο και το ότι μια μέρα θα πεθάνει. μετά αγάλιαζα την γυναίκα του πατέρα μου κλαίγοντας γιατί της έλεγα πόσο μου λείπει ο πατέρας μου, και μού έλεγε πόσο κρίμα είναι που έφυγε.

μια άλλη συνηθισμένη ανάμνησή μου είναι η μητέρα μου να παίζει το sokoban, με τις ώρες. που ενδεχομένως στο μυαλό μου να το έχω μπερδέψει με τότε που δούλευε στον υπολογιστή με τις ώρες, και κάποια άλλη στιγμή να έτυχε να παίζει sokoban λίγο, και μου έχει μείνει ότι έπαιζε με τις ώρες, που είναι κάπως παράλογο καθώς δεν είχε και πάρα πολύ ώρα για τέτοιο χάσιμο. η μητέρα μου πάντα είχε την ενοχή ότι δεν ασχολήθηκε μαζί μου όσο πρέπει, και ότι μεγάλωσα σαν το χορτάρι που απλώς μεγαλώνει όταν το αφήνεις.

AI hallucinations

     valid (και ω ναι είναι μια κανονική έκφραση που την άκουσα πρόσφατα)
            legit (ω και εδώ ταυτολογώ για λόγους ποιητικούς)
 tidbit (είναι ένα μέλισμα και αυτό, η γλυκιά και αννάλατη (πόσες ταυτολογίες θεέ μου) ψυχή που είμαι)
      ramifications (οι επιπλοκέθ)
         (και μιλάω για τα) AI hallucinations

μου έκανε πολύ εντύπωση η έκφραση η παραπάνω, που την άκουσα πρόσφατα, σε επαγγελματική συνάντηση μορφωτικού χαρακτήρα, και έδωσα μέσω αυτής ένα σουρρεαλιστικό-διασκεδαστικό τόνο σε όλη την κουβέντα. οφείλω να πω ωστόσο ότι μέσα σε 2-3 μήνες το πολύ που με πείσανε να χρησιμοποιήσω το AI στην καθημερινή μου εργασία, έχει βελτιωθεί το συγκεκριμένο εργαλείο ΠΑΡΑ πολύ. δεν είμαι σε θέση να πω αν βελτιώθηκε η ποιότητα/μοντέλο του ΑΙ ή το integration με το VS Code, πάντως πλέον μου κάνει όλα τα χατήρια, και refactoring σε πολλαπλά αρχεία μέσα στο workspace, και documenting / commenting, και building / checking output σε multiple iterations - αυτά δηλαδή που μου λείπανε τραγικά στην αρχή που είχα δοκιμάσει το AI και δεν τα έκανε. πάνω στον ενθουσιασμό μου θέλω να πω ότι σε λίγο και καφέ θα φτιάχνει το AI. και κάπως έτσι θυμήθηκα ότι ο πατέρας μου στα τελευταία του projects εφάρμοσε το house automation στο διαμέρισμά του, τουλάχιστον ως προς τα φώτα, και λίγο πριν πεθάνει μου έδειχνε πως με το clap των χεριών άναβαν και έσβηναν τα φώτα. αυτό και αν φαινόταν σουρρεάλ. προφανώς και υπό το πρίσμα της θνητότητας όλων μας πολλά πράγματα φαίνονται ανούσια - αλλά λέμε τώρα - ότι μας διασκεδάζει και μας προσφέρει ευχαρίστηση, ας το κάνουμε βρε παιδιά. και ας τα καμαρώνουμε κιόλας, δεν πειράζει. δεν χρειάζεται να είναι και για Νόμπελ εφαρμωστικών επιστημών.

τον μπαμπά δεν τον θυμήθηκα πριν την κουβέντα για το AI, και την συνέχεια εδώ παρακάτω την έγραψα σε άσχετη φάση, χρησιμοποιώντας το Blogger σαν σημειωματάριο. αλλά να που βρήκα κάτι και τα κόλλησα αυτά τα δύο. έτσι, λοιπόν , κάπως ασύνδετα αλλά και συνδεδεμένα, προχωράω στην εξής διαπίστωση.

υπάρχουν κάτι σημαδιακές ημερομηνίες στην ζωή κάθε ανθρώπου.

είναι σίγουρα η ημερομηνία γέννησης που πλέον μάλλον δεν υπάρχει άνθρωπος στην γή που να μην θυμάται την δικιά του (όλο και κάποιος θα υπάρχει, αλλά στις λεγόμενες πολιτείες του τρίτου κόσμου ή στις φαβέλες και γκέτο για τις οποίες εμείς οι υπόλοιποι δεν θέλουμε να μαθαίνουμε).

υπάρχει επίσης ημερομηνία του γάμου, ή της γέννησης των παιδιών σου. αυτές συνήθως τις βάζουμε και ως μέρος συνθηματικών, μυστικών λέξεων που υποτίθεται μόνο εμείς και ο στενός μας κύκλος γνωρίζουμε.

στο τέλος υπάρχει και μια τελική ημερομηνία, εκείνη του θανάτου, την οποία (sic - για άσχετο λόγο, αλλά πόσο μ'αρέσει να το γράφω αυτό το sic!) δεν ζούμε για να την μαθαίνουμε. ο κόσμος μας όπως τον ξέραμε τελειώνει εκεί, και η ημερομηνία αυτή μένει να την θυμούνται μόνο οι λίγοι συγγενείς και περίοικοι που θα πιούν για την μνήμη μου εκείνη την μέρα ένα σφινάκι (αν καταφέρω και αφήσω οβολό για την κηδεία μου που να προβλέπει και απεριτίφ), περιεργάζοντάς την (για ημερομηνία ο λόγος) όπως θα είναι σκαλισμένη στον βράχο που κείται πάνω από τον τάφο μου (αρχικά όλα τα "μου" τα έγραψα ως "σου" αλλά μετά σκέφθηκα πως δεν θα ήταν ευγενικό να φανεί πως μιλάω για τον θάνατο του αναγνώστη, και όχι του συγγραφέα - φυσικά δεν ήταν αυτή η πρόθεσή μου)

οι ημερομηνίες-σταθμοί που μένουν να σηματοδοτούν / σχηματοποιούν μια ζωή σε μια ευθεία γραμμή με μια αρχή και ένα τέλος. τις ημερομηνίες τις θυμήθηκα καθώς πλησιάζει ένας χρόνος που πέθανε ο πατέρας. καθόλου πλήρης των ημερών - αλλά και αυτή την έκφραση δεν την πολυκαταλαβαίνω. πολλές φορές επειδή δεν μας χωράει ο νους κάτι άλλο πέρα από την πραγματικότητα που ζούμε - όμως μάλλον έχουμε φτιάξει τον κανόνα στις κοινωνίες που να ορίζει ποιό είναι το ποσό των χρόνων που δικαιούται να ζει σει αυτή την ζωή ο καθένας - και άμα τον ξεπερνάς, δεν δικαιούσαι να ζητάς και παραπάνω. λέμε πως ο αμείλικτος θάνατος, τουλάχιστον από αίτια συνηθισμένα και σε μια ηλικία μετά τα πενίντα ας πούμε, είναι κάτι που πλησιάζει μια κάποια ισότητα - σαν γενική έννοια - θέλω να πω - ότι όσο πλούσιος, καλώς ή κακώς, ή/και όσο χωμένος στην διαφθορά και άπλειστος - ή και όσο δίκαιος ή φτωχός - ο θάνατος πάντα παραμονεύει και ποτέ δεν ξέρεις πότε θα σου συμβεί. μια μέρα θα συμβεί σίγουρα. το ξέρουμε και προσπαθούμε να μην το σκεφτόμαστε, απαπά, μην λες τέτοια πράγματα.

... νιαούριζε ο γάτος μου, με αναζητούσε, τον σήκωσα και τον έβαλα στο ανοιχτό παράθυρο του μπανίου που έχουμε που έχει μια σίτα μεταλλική. και κοίταξα λίγο προς τα έξω, είναι 5 η ώρα τώρα το απόγευμα, και ο ήλιος πέφτει, και έχει αυτό το κυριακάτικο απογευματινό φως πολύ ωραίο - και έχει μια ησχυχία επίσης πολύ ωραία καθώς η πλεοψηφία του κόσμου δεν εργάζεται, και νομίζω πως διαχέεται αυτή η χαλαρή διάθεση παντού, και στα σοκάκια, και σε διάφορες τρυπίτσες ανάμεσα σε ξύλα.. θυμήθηκα τα Σαββατοκύριακα που μας πήγαινε ο πατέρας μου στο εξοχικό με την γιαγιά μας (κανονικά θα έπρεπε να πω ο πατέρας μας, αλλά αφ' ενός γράφω μόνο εκ δικού μου προσώπου, και αφ' ετέρου εκείνη την εποχή με στόμφο / πόνο δήλωνα πως αυτός ο πατέρας είναι μόνο δικός μου - κάτι που ίσως ποτέ δεν θα συγχωρέσω στον εαυτό μου) - τις Κυριακές ειδικά ζεστάναμε την "μπάνια", κάτι παραδοσιακά ξύλινα σπιτάκια τα οποία ζεστενόντουσαν από ξεχωριστό τζάκι με ξύλα, και είχαν ρεζερβουάρ με νερό, και ξύλινο πάτωμα όπου το νερό που καταναλώναμε περνούσε από τις σχισμές του ξύλου και πήγαινε σε ένα βόθρο παραπέρα. και είχαν ένα ξεχωριστό δωματιάκι με βαθμωτό πάγκο όπου ανέβαινες και έριχνες νερό πάνω σε πυρακτωμένες πέτρες και ανέβαζες την θερμοκρασία εν είδει σάουνας. αλληλοχτυπιόμασταν τότε με δέσμες από λεπτά κλαριά σημύδας εν είδει παραδοσιακού θεραπευτικού μασάζ. μετά, με ανοιγμένους όλους του πόρους του σώματος καθόμασταν και πίναμε κβας ή τσάϊ και βγάζαμε ατμούς, περιμένοντας και τους υπόλοιπους που όλοι κάνανε μπάνιο στην "μπάνια" με την σειρά, και είχε ησυχία απ' έξω, όπως χθες που ξεκίνησα να γράφω αυτή την παράγραφο.

μακάρι να ήταν τα πράγματα τόσο ειρηνικά και θαλπωρά στην πραγματικότητα... και μακάρι να ήταν έτσι τα πράγματα συνήθως, και όχι μόνο τις Κυριακές τα απογεύματα... - να όμως που πάντα κάτι συμβαίνει για να το διαρρίξει σαν αλήθεια, ή ελπίδα έστω. τέλος πάντων, αυτό λέμε, γι' αυτό το λόγο - απόλαυσε αυτό που σου δίνει η ζωή αυτή την στιγμή, καθώς έχεις την ευκαιρία τώρα μόνο - δεν γνωρίζει κανείς για πόσο καιρό θα την έχεις αυτήν... (δεν μπορούσα ποτέ μα ποτέ να εμπεδώσω κάτι τέτοιο)

αχ αυτά τα κυριακάτικα απογεύματα - όταν ακόμα νιώθεις πως μεσολαβούν μερικές ώρες πριν την ώρα που πηγαίνουμε για ύπνο οι πρωϊνοί εργαζόμενοι και όσοι γενικά τηρούν το πρόγραμμα του .. πρωϊνού πουλιού (αυτό που λέμε στα ρώσικα жаворонок - ένα πρωίνό πουλί που κελαϊδάει, δεν ξέρω την ελληνική του μετάφραση, το άλλο (το αντίθετο) το λέμε сова που αυτό σημαίνει κουκουβάγια - και λέμε ότι κάποιοι άνθρωποι είναι πρωϊνά πουλιά, και άλλοι κουκουβάγιες, αναλόγως με το πότε λειτουργούν καλύτερα, τις πρωϊνές ή τις βραδυνές ώρες - υπάρχει μια τέτοια έκφραση στην ελλάδα άραγε; το жаворонок το λένε skylark στα αγγλικά, βλέπω, και στα ελληνικά δεν το βρίσκω - εκτός και αν ξεβαρεθώ τελείως και - να - το βρήκα στο ρώσο-ελληνικό λεξικό που έχω - και είναι ο κορυδαλός!)

(εντωμεταξύ τα πουλιά είναι ενδιαφέροντα όντα, καθώς πραγματικά δεν έχουν πατρίδα - ίσως γι' αυτό την εφημερίδα που κάποτε προσπάθησαν να κυκλοφορήσουν - δεν ξέρω αν κυκλοφορεί ακόμα, όπου έγραφαν μετανάστες και παιδιά μεταναστών, σε διαφορετικές γλώσσες, λεγόταν "Αποδημητικά Πουλιά" - και είναι μια ωραία έκφραση και έννοια.. λίγο μελαγχολική με την έννοια ότι έχουμε συνηθίσει να συνδέουμε την έννοια του συγκεκριμένου τόπου όπου μεγαλώσαμε, με την σταθερότητα και την ευτυχία - αλλά νομίζω ότι είναι καθαρά επειδή μας το μάθανε έτσι.. ίσως να είμασταν όλοι πιο ευτυχισμένοι αν μπορούσαμε να έχουμε όλους τους τόπους σαν την πατρίδα μας.... ή αυτό που λέμε - ότι η πατρίδα μου είσαι εσύ, ή οι κοντινοί μου άνθρωποι, δεν είναι ο τόπος αυτός ο έρημος - τουλάχιστον το λέω εγώ, και ας έχω γλυκές και πολύτιμες εμπειρίες από το μέρος στο οποίο πέρασα τα πρώτα παιδικά μου χρόνια - νιώθω αμήχανα κάθε φορά που μου αναφέρουν οι άλλοι την λέξη "πατρίδα") αυτά που λέτε. sic sic.

κολλάει δεν κολλάει δεν πειράζει. κάπως έτσι. άλλες εποχές, πιο βίαιες εικόνες (μου κάρφωσες μαχαίρι στην πλάτη μέρα μεσημέρι, και διάφορα τέτοια - αν και τώρα που το λέω - αυτές τις εικόνες πλέον τις εκλαμβάνουμε συχνά από τα δελτία των ειδήσεων για πράγματα που γίνονται στην διπλανή πόρτα - κ ας δεν κυριολεκτούσε ο Βαρδής σε αυτό το τραγούδι (και χάνω το νόημα, κυριολεκτώ και διάφορα τέτοια - αλλά τι να κάνω; )

ντούμ από παντού

... τότε, σε ενα υποθετικό σενάριο θα μπορούσαν να υπάρχουν δύο ανταγωνιστικά μουσικά σχήματα, το ένα με το όνομα ERRORR και το άλλο ERRROR, μην σου πω πως ο δίσκος του ενός θα άνοιγε με μια πόρτα που τρίζει ανοίγοντας και μια αβέβαιη φωνή να λέει ERR.... και μετά από μια παύση να λέει ζωντανεμένα (σαν κι εμένα) ... OR! σηματοδοτόντας μια περίοδο στην ζωή ενός αναποφάσιστου ανθρώπου που αποφασίζει να βάλει τέλος στην ανναποφασιστικότητα.

... σκέφτομαι πως η κοινωνία ποτέ δεν θα δεχτεί μια έννοια ανθρώπου που είναι disabled χωρίς να είναι αυτό ορατό με κανένα οπτικό τρόπο. μιλάω για μένα, το σωματότυπό μου που δεν είναι καν καχεκτικό, και τίποτα που να παραπέμπει σε οποιοδήποτε divergence, εκτός και αν κάτσεις λίγο μαζί μου και παρατηρήσεις σε βάθος χρόνου κάποιες ακατασταλλαξιές / παραξενιές ας πούμε.

έχω impostor syndrome γιατί (νιώθω πως) η κοινωνία περιμένει αυτό από εμένα (ειδικά εμένα) ως αυτιστικό, καθώς η διάγνωσή μου έχει προέλθει από εμπειρική παρατήρηση άρα την επηρέασα ευθέως με την συμπεριφορά και τις σκέψεις μου, στην πράξη όμως (η άποψή της είναι ότι) δεν έχω κάτι, ούτε είμαι κάτι, παρά ένας impostor, ένας αποφεύγουλας, τεμπέλης, όχι αυτός που δείχνει, και ο έχων άλλα πράγματα κατά νου.

(χαζεύοντας το ableton live μια άλλη μέρα, 
πληκτρολογώντας στο καθαρό σακαινούργιο μου πληκτρολόγιο,
χαζεύοντας τα cds που πήρα χθες (για ποιό λόγο παραμένω στα ντεμοντέ cd; μου αρέσει η διαδικασία να χαζεύω και να διαλέγω πράγματα για μένα - ένα σόπιγκ θέραπυ - όταν πεθάνω θα πεταχτούν, θα είναι τραγικό κάπου να περπατάς και να βλέπεις κούτες με cd δίπλα στο σκουπιδοντενεκέ

what do you say when you have nothing to say?
when do you need to say and why do you need to say?
όχι, άντε να καταπιαστώ με το ερωτηματικό
what is the history of the question mark? (πιθανόν να προέκυψε από το ~ (til-de swin-don de don-won swim))
and what is the origin of the feces? (και τα σκατά και τους type o negative - διαβάζω στο άρθρο στο wikipedia ότι ένα από τα συστατικά του είναι οι skatoles)
did I always listen to heavy metal to nurture 
the appearance of a harder frontier before my softer self?
do good poems always need a rhythm?
was it a poem?
a poem with no essence.
μια απογοήτευση.

επειδή βλέπω χαζεύω όπως θέλετε πείτε το (αν και συνήθως βλέπω στ' αλήθεια γιατί άμα χαζεύω τότε χάνω τελείως τον ειρμό) το "interior chinatown" που με μπερδεύει αρκετά και δεν το συλλαμβάνω σαν ιδέα, μου έχουν κολλήσει περίπου τα εξής κομμάτια.

ο γουίνστον τόνγκ τραγουδούσε για τους τουξηντομούν. τυχαία το λέω έτσι. θα μπορούσα να πω πως ήταν μέλος των. τους. ένα χέρι τους, ένα πόδι τους, σαν να ήταν αυτοί ένα πολύχειρο και πολύποδο τέρας, που κάπως έτσι μάλλον είναι όλα τα μουσικά συγκροτήματα - καλά, ειδικά όταν πρόκειται για μουσικοχορευτικά σχήματα τότε βέβαια. γενικά δεν ξέρω για την ιστορία των τουξιντομούν. αν φορούσα την μπλούζα τους θα ήμουν σίγουρα ένας poseur. αν και ο poseur (impostor) ξεχειλίζει μέσα από την σάρκα και τα ρούχα μου χωρίς να μπορώ να τον ελέγξω. 

το παρακάτω θα μπορούσε να είναι από το liquid sky. το αγαπώ, και ας μην έχω υπομονή πια να το ακούσω όλο. γενικά για λίγα πράγματα έχω υπομονή πια. παλιά ο χρόνος μετρούσε διαφορετικά. και είχαν σημασία οι στιγμές, και ας δεν έκανες τίποτα. απλώς περίμενες. και ας γύρω δεν ήταν τίποτα δικό σου. και τώρα που είναι, δεν με συνδέει τίποτα με αυτά, ούτε υπάρχει καμία σύνδεση με τον χρόνο ως προς την αφετηρία και τον προορισμό του, σαν να έχει χαθεί κάθε λόγος για ελπίδα. δεν τα λέω επειδή αυτό το κομμάτι λέγεται overwhelming past. στο παρελθόν πάντα βουτούσα και ταξίδευα και σαν να απάλυνε πάντα το παρόν μου. δεν είναι για όλους έτσι. μπορεί να είμαι τυχερός που είναι έτσι για μένα. άλλοι άνθρωποι προχωρούν μπροστά και δεν θέλουν να θυμούνται το παρελθόν. εγώ το θυμάμαι και το παραθυμάμαι, χωρίς, νομίζω, κακία ή παράπονο. είναι τα πρόσωπα που τα αγγίζει ο χρόνος, είναι οι άλλες ζωές, ζωές άλλου ανθρώπου, που κάποτε ήταν δικές σου. ένα περίεργο ταξίδι που δεν γυρίζει, ποτέ δεν γυρίζει, και ότι ζεις δεν επαναλαμβάνεται, τουλάχιστον με τον ίδιο τρόπο. τέλος πάντων. fatal reverie. θανατίλες και σκατόλες.

και φυσικά δεν μπορώ να μείνω χωρίς αυτό - άλλο ένα κομμάτι στο οποίο δεν πρόσεξα ποτέ τους στίχους.. νομίζω ότι σταμάτισα να καταλαβαίνω και να με ενδιαφέρουν οι στίχοι όταν πέρασα την περίοδο που έλιωνα στίχους των pink floyd και τα πρώτα black metal που άκουσα. μετά, νομίζω, τίποτα. γεια σας. χαιρετάμε τώρα. (τι μπορούνε να λένε οι καπιταλισταί τζαπάν για την κομμουνιστική κίνα; )

άντε και αφού είπα για ντουμ ας βάλω και ένα απ' αυτά. σε ένα live που το είχα ακούσει ήταν πολύ εντυπωσιακό... φαντάζομαι όχι ακριβώς ντούμ, αλλά λέμε τώρα.

και αυτό επίσης το πρωτοάκουσα σε live, και επίσης με είχε συγκλονίσει, ενώ η ηχογράφιση κάπως λιγότερο. αλλά και πάλι εντυπωσιάζει (εμένα)...

ειμαι ενα (θα ήθελα)  (σκληρό αγόρι)

μην με βλέπετε έτσι (ακριβώς)