λεω

21/02 μετακομίζαμε πράγματα, τα πήγαινα από τον εισόγειο σε άλλον όροφο. ήταν ένα γνωστό μεγαλόχωρο βιομηχανικό ασανσέρ, στο οποίο στοίβαζα πολλά πράγματα, που ήταν κυρίως παλιατζούρες, μετά τα ξέβγαζα από το ασανσέρ στον πάνω όροφο, και φώναζα σε κάποιους πιο κάτω που περίμεναν το ασανσέρ, να περιμένουν λίγο ακόμα, και κάποιοι άλλοι περαστικοί μου λέγανε, τι να την κάνετε τόση παλιατζούρα, και τους απαντούσα να μην τους απασχολεί, θα δούμε τι θα κάνουμε. είχε σπασμένες γλάστρες, καλόγερους με ξεθωριασμένη μπογιά, τέτοια πράγματα.

τώρα έχει πάει 24 του μηνός και τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει (όχι, δεν (συνεχίζω να) μετακομίζω ακόμα στα όνειρα, δεν ξαναείδα εκείνο (το ίδιο σκηνικό) προς το παρόν). τα νύχια μου πάλι μεγάλωσαν. ίσως και τα μαλλιά και οι τρίχες γενικότερα, στο πρόσωπο. έχω αγοράσει ένα eyeliner και ένα κραγιόν αλλά δεν ξέρω τι να τα κάνω, φοβάμαι να τα αγγίξω ως κομμάτι μιας άλλης προσωπικότητας την οποία δεν γνωρίζω και δεν έχουμε κοινές διαδρομές.

κάθε φορά που διαβάζω τις λιγοστές ειδησεις για το κόμμα της Νέας Αριστεράς (που τις βρίσκω αυτές τις ειδήσεις είναι μια καλή ερώτηση - διαβάζω την "Εποχή", βλέπετε) μπερδεύομαι οικτρά, καθώς όταν ειδικά την αναφέρουν σαν Ν.Α. την μπερδεύω εντελώς με την Ν.Δ. (καθόλου τυχαίο) - καλά, δεν το σκέφθηκαν και εκείνοι; μπορεί ακριβώς επειδή να το σκέφθηκαν.. κακό παράδειγμα και κακό προηγούμενο, όνομα που έχει να κάνει με οτιδήποτε "νέο" - γιατί, νομίζω, όταν το δηλώνεις κιόλας, είναι σαν να λες στον εαυτό σου εκατό φορές "είμαι νέος" "είμαι νέος" για να αισθανθείς νέος, στην πράξη όμως οι άλλοι θα κρίνουν πόσο νέος είσαι και φαίνεσαι. ναι; (άρα γιατί να το "πιέζεις"; )

σήμερα το soundrack ήταν, για κάποιο άσχετο λόγο, λίγο Immortal (πολύ χαοτικό και evil για μένα, αν και καποια κομμάτια έχουν μια ιδιαίτερα ελκιστική λακονική ψυχράδα), ο πιο πρόσφατος δίσκος Darkthrone (μου θύμισε Celtic Frost - χωρίς να είμαι ειδήμων - δεν μου τσίγκλισε κάτι όμως στην καρδιά), μετά το a blaze in... (μετά δυσκολίας και για λόγους εκπαίδευσης υπέβαλα τον εαυτό σε αυτό το άκουσμα - χωρίς ούτε αυτό να μου πει κάτι το ιδιαίτερο - εκτός από ένα κομμάτι ίσως), μετά Hypocrisy (επειδή διάβασα ότι ο τραγουδούσε σε αυτούς ο τύπος από τους Dark Funeral), λίγο Sinister (μου άρεσε πάντα το όνομα και η σχετική ομπσκιουριτάδα τους - αν και σαν μουσική πέφτουν σε πιο αρχέγονα και τεχνικά μονοπάτια για μένα) και τώρα Sadist - όλων αυτών έβαλα έτσι να ακούσω τις πρώτες τους δουλειές, τα πρώτα LP. οι τελευταίοι σαφώς μ'αρέσουν πιο πολύ από όλους γιατί έχουν πιο πολλά μελωδικά στοιχεία αναλογικά. ετσι είμαι σακερ για όμορφα μελίσματα - αυτοί διαθέτουν και γκοθέ πλήκτρα. και συνήθως έχουν και ένα μονουμένταλ μεστό ινστρουμένταλ σε κάθε δίσκο. επίσης κερδίζουν κάποιο βραβείο για ωραίο λογότυπο και άσχημο όνομα (γενικά τους ξέρω από το "crust" που είναι λίγο πιο updated μουσικά - θα μπορούσα να το πω κάτι σαν technodeath - ταιριάζει αυτό και με το στιχουργικό περιεχόμενο - εδώ ακούγονται πιο παραδοσιακοί - πάντως τα πλήκτρα και οι στίχοι συνεχίζουν να ασχολούνται με δυστοπίες του σήμερα και άλλα τέτοια. και με πολύ μελωδία και αχαλίνωτο ρομαντισμό (πλάκα κάνω με το αχαλίνωτο (ε μην κοιτάξω και αυτό σε λεξικό που κάθε τρεις και λίγο... χμμμ. ίσως να ήταν καλή ιδέα να έχω πάντα δίπλα μου ένα βιβλίο - λεξικό - πιο εύκολο μου είναι να ψάχνω την ορθογραφία εκεί - και έχω και επαφή με βιβλίο))

Μου θύμισαν σε αυτό το δίσκο τους αγαπητούς Mental Home (επηρεασμένους από τους πρώτους δίσκους των Tiamat), φυσικά τους Eucharist (αν και πιο σουιδικό melodeath αυτοί) - γενικά συγκροτήματα εποχής '93 - '96 με μπόλικα πλήκτρα και πειραματισμούς, χωρίς να έχουν ακόμα ξεφύγει.. (οι Moonspell και Tiamat / Cemetary τότε νομίζω ήδη είχαν μπει σε πιο ξεκάθαρα γκοθέ νερά. Τέλος πάντων για μουσικός κριτικός δεν κάνω. (πάλι καλά που δεν έγραψα/έγινα Κρητικός (γιατί Κρητικός δεν γίνεσαι, γεννιέσαι... - φανταστείτε να υπήρχε το αντίθετο αυτουνού - Κρητικός δεν γεννιέσαι, γράφεσαι (κατά λάθος))

σκεφτόμουν για ποιό λόγο αισθάνομαι απόκληρος και στην μουσική - όποια μουσική και να ακούσω, και έστω αν είναι μουσική που να μ'αρέσει, πάντα θα αισθάνομαι ότι είμαι ένα είδος μπασταρδάκι που δεν ανήκει στο συγκεκριμένο subculture - ίσως το μόνο είδος που μπορεί να με καλοδεχτεί (στο μυαλό μου) είναι η shameless pop (я - ничья, я - чужая)

28 η μαύρη επέτειος των τεμπών, πάμε για απεργία και διαδήλωση. εγώ μόνος μου και όλος μαζί χωριστά.

σακλιτόν

αλέξης βάκης - εκπομπή "εδώδιμα και αποικιακά" "στο κόκκινο" - αρχείο του soundcloud - έχει μόνο εκπομπές 2024-2025 - κάνει σαββατοκύριακα, νομίζω 4 με 6 το απόγευμα, δεν θυμάμαι καλά. έχει πάντα ενδιαφέροντες καλεσμένους και μιλάει για την ελληνική μουσική του κάποτε και του τώρα που έχει σχέση με κάποτε.
δεν ήξερα αλλά τελικά υπάρχει ιστορία πίσω από την έκφραση "εδώδιμα και αποικιακά". παρακάτω screenshot από wiktionary



άλλο. το άκουσα τυχαία ανάμεσα σε εκπομπές στο κόκκινο (kontact - που δεν ξέρω καν τι ώρες εκπέμπει.. από τα παραπάνω αρχεία το άκουσα). ένα κομμάτι για τις γυναικοκτονίες και βία εναντίων των γυναικών

και το παρακάτω μια εποχή το άκουσα πολυ από μια αγαπημένη ψυχή (είναι αστείο να το αναφέρω έτσι, αλλά το αναφέρω έτσι λόγω ανωνυμίας μιας και μιλάω δημόσια) - το θυμήθηκα επειδή είναι κάπως πιο "ροκ" και ξενίζει σε σχέση με το λαϊκό ρεπερτόριο και κάπως μου θύμισε το άλλο βιντεάκι και στυλ της μαριλίζας από τον ίμερο.



Σε μια άλλη εκπομπή που χάζευα τυχαία στο παραπάνω αρχείο του "Στο Κόκκινο" (αδέρφια, το χάνουμε; ) του Γιάννη Ανδρουλιδάκη, μιλούσε για και καλά ανακοίνωση του Πιερ. και Μητσοτάκη και λοιπούς για ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, και παραρτημάτων και λοιπά - για την Σορβόννη - και διευκρίνιζε πως αυτό που το λένε Σορβόννη πολή μικρή σχέση έχει με το καταξιωμένο πανεπιστήμιο της Γαλλίας που ξέρουμε με αυτό το όνομα. Βασικά είναι άλλο, πολύ μικρότερο, πανεπιστήμιο (link εδώ για το οποίο λέω στην επόμενη πρόταση).

Και από την εκπομπή έμαθα ότι υπάρχει η ελληνική έκδοση του δημοσιογραφικού - αριστερού site πολιτικών αναλύσεων Jacobin - που το ήξερα από κάποια γενικά στοχαστικά άρθρα για την κατάσταση των πραγμάτων, στην Βόρεια Αμερική, και το διάβαζα στα αγγλικά.

Τώρα το τι σχέση ο Οικονομόπουλος με το Jacobin είναι ένα μάλλον καθόλου πολύπλοκο ζήτημα, και απάντηση είναι (εικάζω) - καμία...

Και τέλος, μια συμπλήρωση, έτσι, μαζί εμπρός για την πληρότητα και την ολοκλήρωση:

"Σφάλμα είμαι που υπάρχω, σφάλμα που γεννήθηκα, ...
  ... Μα εγώ έκανα πολλά σφάλματα μεσ' στην ζωή μου,
  Και αν ψάξεις την ψυχή μου, θα τα βρεις με την σειρά ..."

domnesra

το κεφάλι μου άδειο από σκέψεις, και γεμάτο συγχρόνως ανησυχίες. η ουκρανία έριξε πυραύλους στην ρωσία, η ρωσία είναι βέβαιο πως θα απαντήσει, εγώ είμαι ρώσος και ζω στην δύση (θα το κάνω αυτό τραγούδι κι έτσι, αν ζήσω και αν προλάβω - κάτι ήξεραν οι πρόγονοί μας και χάραζαν τα απομνημονεύματά τους σε πέτρες, πόσα χρόνια ζει μια πέτρα και πόσο ένας σκληρός δίσκος (πως λειτουργεί; δεν είναι καν σαν το βινύλιο όπου υπάρχουν φυσικά grooves – μαγνητίζεται και απομαγνητίζεται (γιατί δεν μαγνητίζομαι εγώ; γιατί δεν φτιάχνομαι από μαγνητικό υλικό.. σκάρτο μοντέλο) μια μέρα που θα ξεχάσουμε όλοι τα password μας θα μοιάζει με μέρα που θα έχουν απομαγνητιστεί όλοι οι σκληροί δίσκοι του κόσμου. κι ένας πυρηνικός όλεθρος όσο μακριά και καθόλου λογικός και να φαίνεται μια μέρα απλά θα συμβεί, με ένα γλυκό τάακ. και θα είναι απλά μια από τις ανθρώπινες τρέλες. όχι κάτι το ανησυχητικό καθώς συνηθίζεται σε ον που το λέμε άνθρωπο. προετοιμαζόμαστε όλη μας την ζωή ένα) για τον θάνατο και δύο) για πρόωρο θάνατο μέσα σε μια ξαφνική ολοκληρωτική καταστροφή. εμείς όταν λέμε εννοώ ποιοί; θα έχω πάντα δικαιολογία την ταινία zero theorem και τον πρωταγωνιστή που το έλεγε αναφερόμενος στον εαυτό του. επίσης το “εμείς” είναι ενα κόλπο να αποποιείσαι την προσωπική ευθύνη, έτσι δεν είναι; σπλιτ προσωπικότητα και όλοι αυτοί οι ψυχολογικοί όροι που μόνο φαντάζομαι τι σημαίνουν, και μάλλον τα φαντάζομαι λάθος. έχω βάλει και γράφω σε LibreOffice Writer για να έχω την πολυτέλεια του αυτόματου διορθωτή. δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε πια χωρίς βοηθήματα (εμείς).

αναμουχλεύω (αχ αυτόματε διορθωτή μου μην με κάνεις να χαμογελάω λιγότερο με αυτά τα λάθη στις λέξεις) τις σκέψεις μου για να βρω θέμα προς συζήτηση. σήμερα πήγα στην πορεία / απεργιακή συγκέντρωση. χθες ήπια ενα ποτήρι κρασί σπίτι, και σήμερα πήρα δυο μπύρες από το περίπτερο καθώς γυρνούσα στο σπίτι. δεν το θεωρώ παρεκτροπή, εξ’ άλλου [προ καιρού είχα φτάσει στο συμπέρασμα] ότι ούτε η λύση της καθολικής αποχής από το αλκοόλ δεν θα στεκόταν για πολύ και δεν έχω καν την ιδιοσυγκρασία να συντηρώ μια τέτοια λύση, με την λογική των παρασήμων όπως στους ΑΑ, της αντιπαράθεσης της “καθαρότητας” με το καθημερινό δέλεαρ της κατανάλωσης, σαν ένα είδος καθημερινής μάχης μεταξύ του καλού και του κακού – δεν μπορώ μια τέτοια απλοποίηση (μήπως προσπαθώ να αποποιηθώ τις ευθύνες της μη αντοχής μου σε μια προοπτική απόλυτης καθαρότητας; μα και οι ίδιες οι λέξεις όπως η “καθαρότητα” πόσο άσχημα ακούγονται – γιατί προφανώς θυμίζουν άλλες έννοιες και άλλες καταβολές, αλλά για κάποιο λόγο και πάλι κάπου … γιατί τα γράφω όλα αυτά δεν ξέρω. γιατί νομίζω ότι μιλάω σε κάποιον, μάλλον γι’ αυτό. και σκέφτομαι τους μυριάδες τρόπους που διαφορετικοί άνθρωποι θα επιλέξουν / θα έχουν να βγάλουν συμπεράσματα για το ποιόν μου / για το τι έχω να πω.

αυτό που έχω να πω είναι ένα τίποτα (κοντινοί άνθρωποι είναι εκείνοι που θα καταλαβαίνουν κάποια εσωτερικά αστεία; και πως αυτά τα εσωτερικά αστεία αποξενώνουν άλλους ανθρώπους / τους κάνουν να απογοητεύονται επειδή δεν μετέχουν σε αυτό το εσωτερικό αστείο; μάλλον είναι η ιδέα μου γιατί απλώς τους το εξηγείς. και δεν βγάζεις δικά σου συμπεράσματα για το πως νιώθουν – όχι όχι αυτό δεν πρέπει να γίνεται, όμως το κάνω συνέχεια και ζημιώνομαι και ζημιώνω)

εκ των υστέρων είχα πει μέσα μου πω το tiptoetan είναι μια παράφραση του “τίποτα” – στην πράξη όντως όμως είναι ένα τίποτα, μια λέξη που δεν σημαίνει κάτι. άντε πάλι με τις μυθολογίες των ονομασιών και των νικ νεημς. θυμήθηκα κάτι και πόσταρα στο autastic που είναι ένα community forum για ενήλικες στο φάσμα. νιώθω λίγο μοναξιά εκεί γιατί έχει κυρίως ανθρώπους από αμερική και αγγλία, νομίζω. δεν γράφω σε κανένα άλλο φόρουμ αυτή την περίοδο (καμία περίοδο; και τι περίοδο… πάντα μάλλον είναι οι περίοδοι ότι να’ ναι..)

στην απεργιακή συγκέντρωση κάποια στιγμή εμφανίστηκαν οι εποχικοί πυροσβέστες που ζητούσαν μονιμοποίηση και έφαγαν το παπούτσι του υπουργού “τους” (ή κάτι τέτοιο – ήθελα να εκφραστώ αλλιώς) – και ζήτησαν απλά ένα χειροκρότημα από τους συγκεντρωμένους ανθρώπους, και συγκινήθηκα ρε γαμώτο γιατί ένα χειροκρότημα είναι το λιγότερο, το ελάχιστο, το ταπεινότερο που μπορεί να ζητήσει κανείς κάνοντας αυτή την δουλειά – και το είχαν ανάγκη αυτοί οι άνθρωποι, δεν θα τους κρατήσει όμως στα πόδια αυτό το πράγμα – πόσο σκατά τα έχουμε κάνει, που θα σταματήσουμε πριν τα διαλύσουμε όλα μα όλα; και διάφορες άλλες σκέψεις έχω αλλά δεν είναι αρκετά ώριμες για να τις πω..

επίσης νομίζω πρώτη φορά στην ζωή μου και εγώ επιτέλους σήκωσα χέρι και έδειξα κωλοδάχτυλο σε άνθρωπο που έμπαινε σε υπόγειο πάρκινγκ και έβριζε μια κοπέλα που περνούσε μπροστά του και τον καθυστερούσε και έλεγε κάτι μπουρου μπούρου πρωί με τον καφέ μπουρου μπούρου, και μετά πετάει και ένα “βλαμμένη” – ε δεν μπορούσα να μην κάνω τίποτα και του έδειξα δάχτυλο που δεν ξέρω αν το είδε καθώς έμπαινε στο πάρκινγκ και είπα το μόνο που βρήκα να πω και ήταν ένα “μαλάκα”, μπορεί και με προφορά – μπορεί να μην ακούστηκε καν σαν βρισιά. μπορεί να μην το άκουσε ή να νόμιζε ότι το είπα σε κάποιον άλλον. ή μπορεί να είχε συνηθίσει τόσο πολύ αυτή την λέξη που απλώς έπαψε να ξεχωρίζει μέσα στο white noise των ανθρωπάκων γύρω του. καλά, δεν έκατσα κιόλας να δω αν το άκουσε ή όχι – απλώς συνέχιζα να προχωράω με την αδρεναλίνη να κάνει ένα μικρό spike – αλλά εντάξει και λίγο περήφανος (έλεος, γράφεται με “η” αυτό!) που επιτέλους μου βγήκε και αυτό. το είχα άχτι από τότε που ίσως το 2005 ή κάπου εκεί μια κοπέλα (η “aggie”) έγραψε σε ένα φόρουμ πως περνούσε την πανεπιστημίου και κάποιος με αμάξι δεν σταμάτησε και του σήκωσε και αυτή κλδάχτυλο και πόσο καθαρτικά ένιωθε και από τότε ήθελα να το κάνω και εγώ αλλά δεν μου ερχότανε. μου ήρθε επιτέλους (ενηλικιώθηκα; δεν νομίζω… δυστυχώς..) ίσως (λες; ) να επηρεάστηκα και από το “unmasking autism” και μια σχετικά παρόμοια (πολύ πιο σύνθετη που απαιτούσε πολύ περισσότερη ψυχραιμία και θάρρος) φάση που περιέγραφε συγγραφέας και πόσο καλά ένιωθε μετά..

το σημερινό ραντομ κομμάτι πάει στον david byrne.

για την ταυτότητα φύλου

Ένα ενδιαφέρον άθρο εδώ για ένα συνέδριο που διοργανώθηκε στην Αθήνα και πραγματοποιήθηκε τον Οκτ. 2024. Χωρίς να έχω επαφή με την τρανς κοινότητα αναγνωρίζω τους προβληματισμούς γύρω από την ταυτότητα του φύλου και πιστεύω ότι οι γνώμες ειδικά των τρανς ατόμων πρέπει να ακούγονται με προσοχή και σεβασμό, και όχι να "αγαλιάζονται" και να καλύπτονται / ακυρώνονται από ψυχιάτρους με αμφιλεγόμενες μεθόδους προσέγγυσης και αντιμετώπισης της αμφισβήτησης της ταυτότητας φύλου. Ακολουθεί screenshot και εδώ το link στο κανονικό (εκτενές) άρθρο.

επίσης για την ψήφο,

επίσης για την ψήφο, / 

πολλές φορές εκ των πραγμάτων αντιλαμβανόμαστε την ψήφο σαν συναλλακτικό αγαθό το οποίο αντιστοιχεί σε κάποια πρακτικά οφέλη που μας δίνει ένα κόμμα κατά την διακυβέρνησή του, και όσο πιο συγκεκριμένα οφέλη, τόσο πιο κατανοητή ο προσήλωσή μας (σαν να έχουμε καταθέσει σαν ενέχυρο την ψυχή μας ένα πράγμα). /

μ; γι' αυτό το λόγο δεν απογοητευόμαστε όταν νιώθουμε ότι η στήριξη σε ένα κόμμα δεν έχει νόημα (σύμφωνα με την παραπάνω λογική) αφού δεν θα βγει έτσι και αλλιώς, με αποτέλεσμα απλά να μην πηγαίνουμε να ψηφίσουμε; γι' αυτό το λόγο δεν "τιμωρούμε" τα κόμματα, δίνοντας την ψήφο μας αλλού; /

νομίζω ότι είναι μια απλούστευση που κάνουμε γιατί ταιριάζει στον τρόπο που μας κάνει να αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα η κοινωνία στην οποία ζούμε. δεν το λέω ακριβώς για κακό. /

αλλά μερικές φορές θα ήθελα οι έννοιες όπως η ανιδιοτέλεια και το να αγωνιζόμαστε για τις αξίες της δικαιοσύνης, της προστασίας του αδυνάτου και ενάντια στο ποδοπάτημα από τον νόμο της ζούγκλας, να είχαν περισσότερη απήχηση και αναγνώριση ως κάτι πρακτικό και πραγματοποιήσιμο από την κοινωνία στο σύνολό της. /

αυτή την στιγμή είναι το κλασσικό που θα σου λέγανε και οι νεοδημοκράτες - ωραία όλα αυτά και εμείς τα θέλουμε - αλλά είναι όνειρα θερινής νυκτός και κατάλληλα μόνο για μπαφάκιδες και ανεύθυνους της αριστεράς /

και νιώθω ότι κανείς δεν θέλει να δει καν τι στην πράξη έγινε επι της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ καθώς ότι θετικό έγινε το "έκλεψε" όπως σε μια έκλειψη, το τρίτο μνημόνιο, λες και ο ΣΥΡΙΖΑ ευθυνόταν γι' αυτό /

λες και δεν είδαμε λεπτό προς λεπτό όλο αυτό που έγινε το καλοκαίρι του 2015 και στα παρασκήνια (πάντα βλέπουμε αυτά που επιλέγουμε να δούμε, βέβαια - και σίγουρα δεν θέλουμε να δούμε αυτό που θα γινόταν έτσι και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έκανε "το ΟΧΙ ΝΑΙ", να αγιάσει το στόμα του ΚΚΕ - που βέβαια θα είχε ενδιαφέρον αλλά δεν θα πρωτοστατούσε σε αυτό το ΚΚΕ ούτε θα το χρεωνόταν το ΚΚΕ) 

- και έτσι συνέχισε η πλειοψηφία του κόσμου να πιστεύει ότι οι αξίες της (αυτής της ελευθεριακής αριστεράς του διαλόγου, για να μην βάζω μέσα τα υπόλοιπα κόμματα της αριστεράς, τα οποία, εδώ που τα λέμε, μου φάνηκαν μικρότερα της περίστασης) αριστεράς δεν ευσταθούν την σημερινή μέρα της ζούγκλας, της πάντοτε ζούγκλας που είμαστε, ζώα και εμείς, κοινωνικός δαρβινισμός (κάπου εκεί άκρα δεξιά μας χαιρετά όχι από πολύ μακριά χαρούμενη) και τέτοια.

Ο Κώστας Δουζίνας στην Αυγή αυτού του ΣΚΔ αναφέρει τον νεοφιλελευθερισμό "από κάτω" που συναντά τον νεοφιλελευθερισμό της εξουσίας σε ένα ωραίο πάντρεμα που βιώνουμε αυτή την στιγμή πάνω μας όπως το βιώναμε πάνω κάτω και συχνά πυκνά γύρω μας ως μέλη μιας καπιταλιστικής κοινωνίας. 

πλέον πέρασαν δύο εβδομάδες από την αποτυχία στις εκλογές της 21 Μαΐου και θα έλεγα απλά το εξής 

- ότι πιστεύω πως την αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ όλοι όσοι τον στηρίξαμε και συνεχίζουμε να τον στηρίζουμε την χρεωνόμαστε. Ναι δεν ενέπνευσαν και δεν έπεισαν αρκετά τα στελέχη, ναι ροκάνισε την ελπίδα μας η δεξιά επικοινωνιακή επέλαση 

(και το ακραία θρασύ θάψιμο των προβλημάτων, παραλείψεων και απευθείας ενεργειών, όπως η ευθέως εγκληματική απαξίωσης του δημοσίου (και όχι των κονδυλίων δημοσίου, έτσι, αυτά τα χρειαζόμαστε και δεν θα τα απαρνηθούμε ποτέ..)),
 

αλλά κατα βάθος αναγνωρίζω μέσα μου ότι πολλοί υποτροπιάσαμε σε αυτή την ιδιοτελή άποψη περί ψήφου και στήριξης δια ψήφου (και μόνο)
 - ή δεν πρόκειται καν για υποτροπή αλλά για συνειδητοποίηση πως πάντα έτσι επιλέγουμε;
 - προσωπικά δεν μίλησα αρκετά, όπως μιλάω τώρα - και δεν ήμουν ποτέ της πολιτικής δράσης
 - και δεν ξέρω αν θα γίνω ποτέ (αχ, τα πολιτικά σχολεία που δεν πέρασα..)
 

αλλά αν μην τι άλλο το ΣΥΡΙΖΑκι δεν το κατηγορώ, και ας είπα μέσα μου, μαλακία τους που έκαναν μια υπερπαραγωγή του προεκλογικού κέντρου στην πλατεία Κλαυθμώνος, με έπιασε θλίψη χθες που το είδα για πρώτη φορά περνώντας - ελπίζω να μάθει, ή και να "μάθουμε" από τα λάθη μας - και ας κριντζάρω μερικές φορές ακούγοντας κάποιους εκπροσώπους του 

αρκεί να μιλάω, αρκεί να πιστέψω, εγώ και άλλες "μονάδες" εκεί έξω - ότι μπορώ να κάνω κάτι για την ρημαδοκοινωνία μας - έστω εκφράζοντας και προσπαθόντας να στηρίξω την άποψή μου.

άσχετο:
θυμήθηκα το τραγούδι "Αυτόματος Τηλεφωνητής" της Αρλέτας - κάποτε ήταν της μόδας αυτά τα μηχανάκια.. ξέρω ανθρώπους που μερικές φορές άκουγαν και ξαναάκουγαν τα μηνύματα αυτά μετά από καιρό - ήταν ίσως κάτι σαν γράμματα που τα κρατούσες στο ντουλάπι και τα άνοιγες ξανά για να ταξιδέψεις πίσω στον χρόνο.

όμως το τραγούδι του σήμερα που αντηχεί στην καρδιά μου, σε εκείνο το μέρος της που τροφοδοτεί απευθείας το πρακτικό μυαλό, είναι "ο αυτόματος διορθωτής" (ή ημιαυτόνομος έστω - ugh γλυκούλι! sic) - πρέπει να έχω κάνει άπειρα ορθογραφικά (τελικά δεν ήταν και τόσο τραγική η κατάσταση, και πάλι όμως λέω ότι θα με κατηγορούσε ένας τυχαίος αναγνώστης ή μια τυχαία αναγνώστρια αριστοκράτισσα για λούμπεν ανορθογραφία)

άσχετο #2:
προσπαθούσα να βρω τι σημαίνει η έκφραση "τι είχαμε, τι χάσαμε" και αν ταιριάζει εδώ (δεν ταιριάζει) - αλλά αν μη τι άλλο έγινα πλουσιότερος στο λεξιλόγιό μου

άκυρο σχετικό #3:
αφού ζούμε σε μια χώρα όπου υπάρχουν δημόσιες αργίες-γιορτές που εφαρμόζονται κατά το δοκούν και κατά το είθισται για ορισμένους τύπους επαγγελμάτων μόνο, όπως η περίφημη γιορτή του Αγίου Πνεύματος που ως πνευματικός άνθρωπος (πνευματικό όπλο) την απολαμβάνω σήμερα ολάκερα χαρούμενος

σχεδόν άσχετο #4:
για να μοιάζει πιο ωραίο το post όταν θα το κάνω share στο Facebook, έτσι βάζω ένα screenshot από ένα πρόσφατο old-skool P'n'C adventure παιχνίδι, το "Chinatown Detective Agency" που δεν με συνεπήρε, το βαρέθηκα, αλλά έχει αυτό το valuable μέρος - την pixelated θέα στην πιτσιλιασμένη (όχι από περιστέρια) πλατεία Μοναστηρακίου και την μεγαλειώδης Ακρόπολη που μάλλον μοιάζει με το όραμα που θα είχαν γι' αυτήν ο Μητσοτάκης and company, που έτσι θα ήταν φωτισμένη με neon lights, και θα περιείχε μέσα και Mall-κέντρο αναψυχής και γενικώς θα ήταν όλα σε ένα ρε παιδί μου.

hunger strike

https://www.europarl.europa.eu/doceo/document/E-9-2021-000827_EN.html

This has been posted on 10th of February>

I don't see any follow-ups or any answers to that.

I don't know - does it mean that nobody cares in the EU parliament?

Because being a member of a terroristic organization cracked almost 20 years ago is something EU always has been having difficulties to come to terms with? But the laws do not discriminate between the nature of the crime, once the sentence has been given. All prisoners are humans and have rights.

This prisoner is about to die and we in Greece have been silently and slowly watching him die for the past few days, when he also stopped hydration. He is 63 years old. He has asked to be moved to another prison instead of the designated one - after a revengeful change in the law that was made especially for him. The government is simply and plainly telling lies about him asking for more than he deserves, and just leaving him to die. It is a totally political matter and leaves the Greek Government stand accused of breach of human rights - it has done so before, but not in such a massive public and stubborn scale. Every moment that passes the Greek Government prepares police forces to strike hard on any riots that are almost inevitable in case of death. With the excuse of the riots we all in Greece fear that  more abuses of power will be done by the police force, which of course in its big part consists of conservative and far-right supporters. Most of greek television media is in support of the government. Most greek people either don't know about what is going on or don't care, or are laughing gleefully and contendedly, agreeing that a person who got convicted for 11 killings should not deserve any better. We who disagree with this are quickly dismissed as terrorist sympathisers and terrorism supporters and are quickly banned by especially Facebook.

Question for written answer  E-000827/2021

to the Commission

Rule 138

Miguel Urbán Crespo (The Left)

 Subject: The situation of Dimitris Koufontinas

Greek prisoner Dimitris Koufontinas, convicted in the case of the 17 November Group, has been on hunger strike since 8 January 2021 in protest against his treatment by the Greek Government. Members of the current administration had already explicitly declared their intention to worsen his living conditions in prison (despite his impeccable conduct during 18 years in jail). The government also recently amended the Penal Code in order to remove him from the agricultural prison to which he had been transferred two years previously and deprive him of the right to temporary prison leave, which he had been entitled to for many years. He has now been transferred to a stricter prison, where he endures suffocating living conditions. Mr Koufontinas demands, as provided by law, to return to the basement cells of Korydallos prison, where he was held for 16 years, and for the war against him to end.

1. Is the Commission aware that the Greek Government’s actions constitute a breach of the law and a disregard for the Greek Ombudsman’s findings?

2. Is it aware that Mr Koufontinas is at serious risk of suffering irreversible harm or even death?

όνειρο δεκεμβριστών

διάβαζα λίγο για τον Ντοστογέβσκιϊ (με αφορμή ότι τον αναφέρει πρώτο σε μια ανθολογία κειμένων των επιφανών υπαρξιστών - όχι δεν είμαι ότι διαβάζω φιλοσοφία συνήθως αλλά επί χρόνια κάνω μια επίμονη προσπάθεια κάποια στιγμή να διαβάσω και να ολοκληρώσω έστω κάτι - δεν το έχω καταφέρει ποτέ, ούτε τώρα ελπίζω ότι θα τα καταφέρω) - και για την ιστορική καταδίκη του ως μέλος μιας επαναστατικής ομάδας στην Τσαρική Ρωσία του 19ου αιώνα - αποτέλεσμα της οποίας ήταν να περάσει 8 μήνες σε φρούριο Πετροπάβλοβσκαγια της Αγίας Πετρούπολης

(οκ, άντε πάλι μια άλλη δυσκολία της μετάφρασης - το παραπάνω φρούριο κανονικά μάλλον μεταφράζεται σαν Πέτρου και Παύλου - και είναι το κεντρικό σημείο της Αγίας Πετρούπολης, το οποίο δεν άσκησε ποτέ (ακόμα) τον οχυρωτικό (edit: ΟΚ, είχα γράψει αχυρωτικό - το αφήνω εδώ σαν σχόλιο για να έχουμε κάτι να γελάμε) του ρόλο ένανι εξωτερικού εχρθού - είχε όμως για πολλές δεκαετίες - δύο αιώνες βασικά - τον οχυρωτικό ρόλο απέναντι στον εσωτερικό εχθρό καθώς αποτέλεσε φυλακές ιδίως για πολιτικούς κρατούμενους - όπως τους Δεκεμβριστές (οργάνωναν και πραγματοποίησαν αποτυχημένη προσπάθεια επανάστασης ενάντια στο φεουδαρχικό/βασιλικό καθεστώς;), οι μετέχοντες στις συναντήσεις στην ομάδα του Πετρασέβσκιϊ (εξ αυτών ο Ντοστογιέβσκιϊ) κ.α.

επίσης ένα τραγικό γεγονός με την ομάδα όπου συμμετείχε ο Ντοστογιέβσκιϊ είναι ότι αρχικά τους υπέβαλαν θανατική ποινή (για διάδωση επαναστατικών ιδεών, και κυρίως για μη αναφορά των συναντήσεών τους στις Αρχές) - η οποία στην συνέχεια μετατράπηκε σε εξορία και καταναγκαστική εργασία - την αλλαγή αυτή όμως δεν τους την είπαν - και σκηνοθέτησαν την εκτέλεσή τους μέχρι που ήταν οι στρατιώτες με το δάχτυλο στη σκανδάλη, και τότε ακούστηκε το "Άκυρο" και τους ανακοίνωσαν την πραγματική καταδίκη. Ο ένας εξ αυτών σαν αποτέλεσμα τρελάθηκε. Ο άλλος εξ αυτών ήταν ο Ντοστογιέβσκιϊ.. - τους Δεκεμβριστές τους είχαν εκτελέσει κανονικά. Και άλλους πολλούς, φαντάζομαι. (καλά είναι και η απάντηση σε όσους μιλάνε για Σοβιετική καταπίεση - την οποία ασφαλώς δεν την αμφισβητώ - όμως η καταπίεση υπήρχε από παλιά - και φυσικά όχι μόνο στην Ρωσία ή ΕΣΣΔ)

τέλος πάντων δεν ξέρω όλες αυτές τις λεπτομέρειες οπότε μπορώ να λέω κάτι με λάθος τρόπο - τα βασικά κάπως έτσι πάνε.. και με αφορμή το παραπάνω φρούριο θυμήθηκα το τραγούδι του Αλεξάντερ Ροζενμπάουμ, ενός πολύ γνωστού τραγουδοποιού / τρουβαδούρου των καιρών της Σοβιετικής Ένωσης - έχει την έδρα Αγία Πετρούπολη, και το κανονικό του επάγγελμα είναι γιατρός της Άμεσης Βοήθειας, τον έχω προλάβει σε καλή περίοδο και εγώ, είχαμε το βινύλιο με αυτό το τραγούδι στο σπίτι όταν ήμουν μικρός, και την τελευταία φορά που πήγα στην Ρωσία, βρήκα αυτό το βινύλιο σε διπλή κόπια στον πατέρα μου, και του ζήτησα να του πάρω την μια, οπότε τώρα το έχω κι εγώ εδώ στην Ελλάδα.
επίσης ένα τραγούδι του ήταν μέσα στο κλασσικό ρεπερτόριο τραγουδιών που εκτελούσε η μητέρα μου όσο ζούσαμε στην Ρωσία - και εννοείται πως το ξέρω, και είναι από τα αγαπημένα μου (λέγεται "τσαμπιά σουρβιάς"... ίσως να έχω ήδη γράψει γι' αυτό σε αυτό το μπλόγκ)

και τέλος πάντων αυτό το τραγούδι το παραθέτω παρακάτω, και επίσης κάνω μια αυτοσχέδια μετάφραση (λοιπόν το ρωσο-ελληνικό λεξικό έχει γίνει ο καλύτερος φίλος μου σήμερα..)

 

ήθελα να το μεταφράσω γιατί βρήκα παραλληλίες με τον πόνο που νιώθουν αρκετοί άνθρωποι σε όποια Πατρίδα και να βρίσκονται για τις παρελθούσες και παρούσες καταπιέσεις και αδικίες που βιώνουν από την πολιτική και κοινωνική ηγεσία/πλεοψηφία - και βρίσκω μια δόση ειρωνείας και οξύμωρου στοιχείου σε αυτό το συνδιασμό αγάπης και μίσους - ή αν θέλετε, αγάπης και παραπόνου - σε αναφορές τέτοιου είδους στην λέξη Πατρίδα.

γενικά παλιά είχα μια άρνηση για την λέξη Πατρίδα - γιατί ίσως είχα βρεθεί σε μια κατάσταση όπου δεν ήξερα που ανήκω. νομίζω πως και τώρα είμαι σε αυτή την κατάσταση. εδώ άλλοι άνθρωποι είναι σε αυτή την κατάσταση παραμένοντας σε μια χώρα. οπότε εύκολη επιλογή για μένα. τώρα βρίσκω απλώς αρκετά στοιχεία όμορφα στους τόπους που συνήθισα. παραμένω όμως λίγο αρνητικός για την λέξη Πατρίδα. ίσως στους παρακάτω στίχους με βρίσκει ασυνείδητα και διαισθητικά σύμφωνο ο συγκεκριμένος τραγουδοποιός, όταν προφέρει αυτή την λέξη με αυτό το παράπονο, ειρωνία (ίσως - δικό μου αυτί) και αγάπη.

Όνειρο Δεκεμβριστών

ξύπνησα χθες
οχι σε άδειο διαμέρισμα
γλυκό όνειρο αποδείχθηκε πολύ σύντομο
χειμωνιάτικος αέρας σφύριζε πίσω από γεμάτο υγρασία τοίχωμα
του προμαχώνα Αλεξέεβσκιϊ

τα βήματα των φυλάκων με δυνατούς απόηχους μεσ'στην νύχτα
μου τραγουδούσαν ενα πολύ στενάχορο τραγούδι
και τρεμόπαιζε το φως ενός μοναχικού κεριού
πάνω σε ανοιχτούς γ...
... σε ανοιχτά πλευρά των στρατιωτικών παλτό ..
σ.σ. τα οποία ο ποιητής τα λέει "φτερά"

σ.σ. ... και πάει η μετάφραση ...
σ.σ. δεν μπορώ.

σ.σ. για να ολοκληρώσω όμως τουλάχιστον κάτι. το ρεφραίν πάει:

με λευκή χιονοθύελλα, με άρβυλα πάνω στην μούρη μας.
τι έκανες μαζί με όλους εμάς, Πατρίδα;
μήπως δεν βλέπεις; κι όμως μου φαίνεται πως δεν είσαι τυφλή.
Πατρίδα, Πατρίδα, Πατρίδα, Πατρίδα ...

σ.σ. την βοήθεια του λεξικού ζητάω.. έχω!

και μπήγοντας σε ξακουστό μάρμαρο της Νεβά
το ζεστό μέτωπο, ξέσπασε βήχοντας με κραυγές:
"πόσοι δικοί μας σταυροί στέκονται σε μήκη και πλάτη της Ρωσίας,
 και πόσοι τάφοι μένουν ξεχασμένοι;"

[ρεφραίν]

ο ήχους της τυμπανοκρουσίας, και οι στρατιώτες μου
πάνω στην πλατεία άρχισαν να κουδουνίζουν με τις λόγχες τους
πνυγμένος μέσα σε θηλιά, κόπηκε βίαια το μοτίβο..
και έμεινε μόνο η αιωνία μνήμη ...

[ρεφραίν]