αρρυθμίες (spring - summer '14)

".. Ένα στοιχειώδες βήμα για την εισαγωγή του πολίτη στον πολύπλοκο κόσμο των αρρυθμιών ίσως είναι εκείνο της αναγνώρισης του κανονικού σφυγμού του.. " [ εδώ ]

Gavin Bryars' "White's S S" και πως του ήρθε να ονομάσει την σύνθεσή του αυτή έτσι (χμμμμμμ) (εδώ)

See, Dirty Beaches' LP "Badlands", it's front cover depicts the band founder's bust in profile, enveloped in kind of a thick smoke. It's like Arctic Monkeys (gosh, now that i take a look at their pics, they are CHILDREN!) "Whatever..." LP cover, where someone with drunk eyes takes a draw at a cigarette, after a second, when he has left out the exhaust, (and changed the shirt). See?

a posr ftom mid augur

it seems that progressively
everything has a new smell
and a new taste
i am examining a number of
reasons for that, one of them
being
the change of seasons
the coming autumn
the period in mid august
that i usually sense the
premonition
and feel extremely poetic
(the first such poem
written during my school days)

plus a december addiction
for your pleasure only

a port from norember #2

yesterday finished reading Neil Gaiman's "The Ocean At The End Of The Lane", and before that, Murakami's "Hard-boiled universe and the end of the world", both in the aftermath of my recent trip to London - and would recommend both these books to whoever likes magical realism and fairytales and is in for a light read (or ride) - and a bit of adventure. and somewhere between these lines my boss' words resounded in my ears, "I find you quite relaxed" what? I said.. "I find you quite relaxed". bang goes daydreaming, go on working you twat.

a post from noverber

the bills
the pills
the thrills

taking off careers
carrion peels
smiting wheels

i want to grumble all day long
all day long
all day long
join me in grumbling all day long
all along
all along

long
long
long

i need to push my proudness, to push my self respect,
in order to do something, - the fact that i feel fucking bad
is something at least - i could have been content with
being nothing and doing nothing and slowly dying inside alone.

αυτόματος τηλεφωνητής

κάθε φορά που παίρνω τον πατριό μου και απαντάει ο τηλεφωνητής, σκέφτομαι με μια μελαγχολία πόσο απαρχαιωμένη πλέον είναι η ιδέα του ... - τηλεφωνητής ως άλλη μια ανέλπιστη αντίκα που κάποτε ήταν και πολύ της μόδας

 - σκέψου όλα τα περίεργα "πρωτότυπα" μηνύματα που άκουγες όταν έπαιρνες άλλους, ή ηχογραφούσες ο ίδιος.. και η ιδέα μιας φωνής που μπορείς να την κρατήσεις σε μια κασσέτα και να την ξανακούσεις συνοδεία στατικού θορύβου, χρωματισμένη με απόηχους συναισθημάτων, παύσεις, ή τεχνιτή αισιοδοξία και τυπικότητα που και αυτά θα προδίδουν κάτι πιο εσωτερικό...

- σκέψου σε πόσες ταινίες ο τηλεφωνητής υπήρξε στοιχείο πλοκής στην υπόθεση.. [οι στιγμές που παίρνει ο άλλος την άλλη και λέει μέσα του απάντα απάντα, και απαντά ο τηλεφωνητής, αλλά αυτός επιμένει και μιλάει και λέει έλα ξέρω ότι είσαι εκεί, σήκωσε το τηλέφωνο αλλιώς θα κάτσω εδώ και θα μιλάω μέχρι να το σηκώσεις - παύση - παύση - παύση - στο βάθος πέφτει βροχή - και ΝΑΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ το σηκώνει - και ...]

και στα τραγούδια - ξαναθυμάμαι το πολύ αγαπημένο All the love της Kate Bush όπου στο τέλος ακούγονται πολύ συγκινητικά και περίεργα μέχρι κρυάδας κομμένα σημεία όπου οι άνθρωποι στον τηλεφωνητή αποχαιρετούν με το "Γεια" στο τέλος του μηνύματος - και ακούς όλα τα "Γειά" σε πολλές διάφορες αποχρώσεις.... ( - αυτό θα το ξανακάνει η K.B. στο Hounds Of Love, στο Waking The Witch, μόνο που πλέον δεν είναι τηλεφωνητής, είναι διάφορες φωνές που τις ακούς από τον ύπνο σου, και προσπαθούν να σε ξυπνήσουν με το "wake up" - το πρώτο πράγμα που ακούς κατά την επιστροφή από τον κόσμο των ονείρων στην πραγματικότητα.. (παρομοίως συγκινητική σύλληψη..))

και εδώ ενα cached άρθρο που μιλάει για την ιδέα που έχει παρακμάσει, απο business σκοπιά βέβαια..

ε ναι και φυσικά δεν μπορεί χωρίς αυτό...