άρνολντ

σήμερα στον ύπνο μου έβλεπα τον άρνολντ σβαρτσενέγκερ να με πηγαίνει βόλτα πάνω στην μεσογείων από δεξιά θέση οδηγού..

πριν από αυτό όμως έναν γνωστό παιδί να περνάει ζόρια και να καθησυχαζόμαστε κοιμώμενοι μαζί κάτω από την ίδια κουβέρτα - την επόμενη μέρα πηγαίναμε βόλτα στους δρόμους του Χολαργού και καθώς μου μιλούσε το μυαλό μου ήταν συχνά αλλού και τον έχανα σε αυτά που μου έλεγε - σε τέτοιο σημείο που κάποια στιγμή κοίταξα γύρω μου και δεν υπήρχε κανένας γνωστός - πάει, είχε φύγει κάπως.

μετά με κάποιο τρόπο, ενδεχομένως ωτοστόπ, που δεν θυμάμαι να το κάνω, μπήκα στο αμάξι του άρνολντ. μπήκα και όταν τον αναγνώρισα δεν πίστευα στα μάτια μου. εκείνος έμοιαζε κουρασμένος από την γνώριμη ρουτίνα του να σε αναγνωρίζουν ως δημόσιο, ξακουστό πρόσωπο. μέσα στον ύπνο μου απαριθμούσα στο κεφάλι μου όλους τους εμβληματικούς ρόλους που είχε παίξει (χθες κάποιος είχε ποστάρει στην σελίδα φίλοι του κακού σινεμά απόσπασμα από μια από τις πρώτες ταινίες με αυτόν (ή για την ακρίβεια τους μυς του) σε πρωταγωνιστικό ρόλο - στην οποία η ερμηνεία του ήταν επιεικώς κάκιστη)

μετά θυμάμαι πως μαλάκωσε ο άρνολντ, γελούσε μαζί μας (που πολλαπλασιάστηκα με κάποιο τρόπο από μόνος μου σε μια μικρή παρέα φίλων), και μας πήγε στο σπίτι του, ένα μπάτσελορ πάντ κάπου, πολύ μικρό και σουλουπωμένο - είχε μια μεγάλη συλλογή από ρωσικά βινύλια που μου τράβηξαν την προσοχή. τα είχε βάλει να παίξουν. δύο φορές καθώς φεύγαμε, είχε ξεχάσει να κλείσει την μουσική και έπρεπε να γυρίσει πίσω. επίσης φεύγοντας είχε πολλά άδεια πανωφόρια από βινύλια στην άκρη στοιβαγμένα, και τον ρώτησα αν μπορώ να τα πάρω και με άφησε. ήθελα να τα βάλω σε τοίχο, κατά αγαπημένη συνήθεια.

επίσης ο άρνολτ ήξερε πάρα πολλές γλώσσες - και ελληνικά και ρώσικα τα ήξερε, και μάθαινε συνεχώς και νέες γλώσσες (σε ένα από τα τελευταία επεισόδια Seinfeld που είδα, ο Τζόρντζ άρχισε να μαθαίνει γλώσσες και επιστήμες ξαφνικά όταν σταμάτησε το σεξ). αναρωτιόμουν πως τέτοια ευφυϊα ζούσε μέσα σε ένα τέτοιο μυώδες φουσκωμένο σώμα, επιβεβαιώνοντας τις βαθιές μου στερεοτυπικές προκαταλήψεις.

 

(είναι αστεία η σύμπτωση πως ο άρνολντ στην παραπάνω ταινία υποτίθεται πως έρχεται από την αρχαία ελλάδα και η βαριά γερμανική του προφορά περνιέται για ελληνική)

όνειρο δεκεμβριστών

διάβαζα λίγο για τον Ντοστογέβσκιϊ (με αφορμή ότι τον αναφέρει πρώτο σε μια ανθολογία κειμένων των επιφανών υπαρξιστών - όχι δεν είμαι ότι διαβάζω φιλοσοφία συνήθως αλλά επί χρόνια κάνω μια επίμονη προσπάθεια κάποια στιγμή να διαβάσω και να ολοκληρώσω έστω κάτι - δεν το έχω καταφέρει ποτέ, ούτε τώρα ελπίζω ότι θα τα καταφέρω) - και για την ιστορική καταδίκη του ως μέλος μιας επαναστατικής ομάδας στην Τσαρική Ρωσία του 19ου αιώνα - αποτέλεσμα της οποίας ήταν να περάσει 8 μήνες σε φρούριο Πετροπάβλοβσκαγια της Αγίας Πετρούπολης

(οκ, άντε πάλι μια άλλη δυσκολία της μετάφρασης - το παραπάνω φρούριο κανονικά μάλλον μεταφράζεται σαν Πέτρου και Παύλου - και είναι το κεντρικό σημείο της Αγίας Πετρούπολης, το οποίο δεν άσκησε ποτέ (ακόμα) τον οχυρωτικό (edit: ΟΚ, είχα γράψει αχυρωτικό - το αφήνω εδώ σαν σχόλιο για να έχουμε κάτι να γελάμε) του ρόλο ένανι εξωτερικού εχρθού - είχε όμως για πολλές δεκαετίες - δύο αιώνες βασικά - τον οχυρωτικό ρόλο απέναντι στον εσωτερικό εχθρό καθώς αποτέλεσε φυλακές ιδίως για πολιτικούς κρατούμενους - όπως τους Δεκεμβριστές (οργάνωναν και πραγματοποίησαν αποτυχημένη προσπάθεια επανάστασης ενάντια στο φεουδαρχικό/βασιλικό καθεστώς;), οι μετέχοντες στις συναντήσεις στην ομάδα του Πετρασέβσκιϊ (εξ αυτών ο Ντοστογιέβσκιϊ) κ.α.

επίσης ένα τραγικό γεγονός με την ομάδα όπου συμμετείχε ο Ντοστογιέβσκιϊ είναι ότι αρχικά τους υπέβαλαν θανατική ποινή (για διάδωση επαναστατικών ιδεών, και κυρίως για μη αναφορά των συναντήσεών τους στις Αρχές) - η οποία στην συνέχεια μετατράπηκε σε εξορία και καταναγκαστική εργασία - την αλλαγή αυτή όμως δεν τους την είπαν - και σκηνοθέτησαν την εκτέλεσή τους μέχρι που ήταν οι στρατιώτες με το δάχτυλο στη σκανδάλη, και τότε ακούστηκε το "Άκυρο" και τους ανακοίνωσαν την πραγματική καταδίκη. Ο ένας εξ αυτών σαν αποτέλεσμα τρελάθηκε. Ο άλλος εξ αυτών ήταν ο Ντοστογιέβσκιϊ.. - τους Δεκεμβριστές τους είχαν εκτελέσει κανονικά. Και άλλους πολλούς, φαντάζομαι. (καλά είναι και η απάντηση σε όσους μιλάνε για Σοβιετική καταπίεση - την οποία ασφαλώς δεν την αμφισβητώ - όμως η καταπίεση υπήρχε από παλιά - και φυσικά όχι μόνο στην Ρωσία ή ΕΣΣΔ)

τέλος πάντων δεν ξέρω όλες αυτές τις λεπτομέρειες οπότε μπορώ να λέω κάτι με λάθος τρόπο - τα βασικά κάπως έτσι πάνε.. και με αφορμή το παραπάνω φρούριο θυμήθηκα το τραγούδι του Αλεξάντερ Ροζενμπάουμ, ενός πολύ γνωστού τραγουδοποιού / τρουβαδούρου των καιρών της Σοβιετικής Ένωσης - έχει την έδρα Αγία Πετρούπολη, και το κανονικό του επάγγελμα είναι γιατρός της Άμεσης Βοήθειας, τον έχω προλάβει σε καλή περίοδο και εγώ, είχαμε το βινύλιο με αυτό το τραγούδι στο σπίτι όταν ήμουν μικρός, και την τελευταία φορά που πήγα στην Ρωσία, βρήκα αυτό το βινύλιο σε διπλή κόπια στον πατέρα μου, και του ζήτησα να του πάρω την μια, οπότε τώρα το έχω κι εγώ εδώ στην Ελλάδα.
επίσης ένα τραγούδι του ήταν μέσα στο κλασσικό ρεπερτόριο τραγουδιών που εκτελούσε η μητέρα μου όσο ζούσαμε στην Ρωσία - και εννοείται πως το ξέρω, και είναι από τα αγαπημένα μου (λέγεται "τσαμπιά σουρβιάς"... ίσως να έχω ήδη γράψει γι' αυτό σε αυτό το μπλόγκ)

και τέλος πάντων αυτό το τραγούδι το παραθέτω παρακάτω, και επίσης κάνω μια αυτοσχέδια μετάφραση (λοιπόν το ρωσο-ελληνικό λεξικό έχει γίνει ο καλύτερος φίλος μου σήμερα..)

 

ήθελα να το μεταφράσω γιατί βρήκα παραλληλίες με τον πόνο που νιώθουν αρκετοί άνθρωποι σε όποια Πατρίδα και να βρίσκονται για τις παρελθούσες και παρούσες καταπιέσεις και αδικίες που βιώνουν από την πολιτική και κοινωνική ηγεσία/πλεοψηφία - και βρίσκω μια δόση ειρωνείας και οξύμωρου στοιχείου σε αυτό το συνδιασμό αγάπης και μίσους - ή αν θέλετε, αγάπης και παραπόνου - σε αναφορές τέτοιου είδους στην λέξη Πατρίδα.

γενικά παλιά είχα μια άρνηση για την λέξη Πατρίδα - γιατί ίσως είχα βρεθεί σε μια κατάσταση όπου δεν ήξερα που ανήκω. νομίζω πως και τώρα είμαι σε αυτή την κατάσταση. εδώ άλλοι άνθρωποι είναι σε αυτή την κατάσταση παραμένοντας σε μια χώρα. οπότε εύκολη επιλογή για μένα. τώρα βρίσκω απλώς αρκετά στοιχεία όμορφα στους τόπους που συνήθισα. παραμένω όμως λίγο αρνητικός για την λέξη Πατρίδα. ίσως στους παρακάτω στίχους με βρίσκει ασυνείδητα και διαισθητικά σύμφωνο ο συγκεκριμένος τραγουδοποιός, όταν προφέρει αυτή την λέξη με αυτό το παράπονο, ειρωνία (ίσως - δικό μου αυτί) και αγάπη.

Όνειρο Δεκεμβριστών

ξύπνησα χθες
οχι σε άδειο διαμέρισμα
γλυκό όνειρο αποδείχθηκε πολύ σύντομο
χειμωνιάτικος αέρας σφύριζε πίσω από γεμάτο υγρασία τοίχωμα
του προμαχώνα Αλεξέεβσκιϊ

τα βήματα των φυλάκων με δυνατούς απόηχους μεσ'στην νύχτα
μου τραγουδούσαν ενα πολύ στενάχορο τραγούδι
και τρεμόπαιζε το φως ενός μοναχικού κεριού
πάνω σε ανοιχτούς γ...
... σε ανοιχτά πλευρά των στρατιωτικών παλτό ..
σ.σ. τα οποία ο ποιητής τα λέει "φτερά"

σ.σ. ... και πάει η μετάφραση ...
σ.σ. δεν μπορώ.

σ.σ. για να ολοκληρώσω όμως τουλάχιστον κάτι. το ρεφραίν πάει:

με λευκή χιονοθύελλα, με άρβυλα πάνω στην μούρη μας.
τι έκανες μαζί με όλους εμάς, Πατρίδα;
μήπως δεν βλέπεις; κι όμως μου φαίνεται πως δεν είσαι τυφλή.
Πατρίδα, Πατρίδα, Πατρίδα, Πατρίδα ...

σ.σ. την βοήθεια του λεξικού ζητάω.. έχω!

και μπήγοντας σε ξακουστό μάρμαρο της Νεβά
το ζεστό μέτωπο, ξέσπασε βήχοντας με κραυγές:
"πόσοι δικοί μας σταυροί στέκονται σε μήκη και πλάτη της Ρωσίας,
 και πόσοι τάφοι μένουν ξεχασμένοι;"

[ρεφραίν]

ο ήχους της τυμπανοκρουσίας, και οι στρατιώτες μου
πάνω στην πλατεία άρχισαν να κουδουνίζουν με τις λόγχες τους
πνυγμένος μέσα σε θηλιά, κόπηκε βίαια το μοτίβο..
και έμεινε μόνο η αιωνία μνήμη ...

[ρεφραίν]

δεκαπενταύγουστος

μου είπε η μητέρα μου σήμερα να έχω μόνο καλές σκέψεις και σχέδια για το μέλλον, γιατί είναι η πρώτη μέρα της νέας σελίνης σήμερα.
την μέρα όλη την έφαγα προσπαθώντας να δουλέψω, και δεν σκεφτόμουν πολλά πράγματα γενικώς.
το υπόλοιπο της μέρας και το βράδυ μου ήρθε μια μελαγχολία μεγάλη. και τι να κάνεις άμα σου έρχονται μόνο κακές σκέψεις. και πρέπει να σκέφτεσαι καλές.
σκέφθηκα να φάω παγωτό αλλά δεν το έκανα. ούτε μπύρα κρασί να πιω δεν ήθελα.

είδα λίγο από αυτή την κομική σειρά που βλέπω - ο τρόπος που την βλέπω έχει πάει λίγο λάθος - σαν ένα ασανσέρ που έχει σταματήσει ανάμεσα σε ορόφους - βλέπω τις τελευταίες μέρες το μισό του επεισοδίου που έβλεπα την προηγούμενη μέρα και το μισό του επόμενου επεισοδίου. σταματάω συνήθως χωρίς να το δω όλο γιατί είτε βαριέμαι ή συμβαίνει κάτι και ξενερώνω γιατί είναι και πολύ γκαφατζίδες οι ήρωες σε αυτή την σειρά.

σε μια απελπισμένη προσπάθεια τελικά σήκωσα 3 άλμπουμ μικρά με φωτογραφίες παλιές οικογενειακές και άρχισα να ψάχνω μια φωτογραφία που ήθελα να βρω όπου στεκόμουν μικρός στην μέση του κήπου με καλλιέργειες, και είχα τουρλώσει την κοιλιά μου, και ήθελα εδώ και καιρό να την σκανάρω και ενδεχομένως να την δημοσιεύσω για πλάκα με λεζάντα "going back to the roots" - την βρήκα τελικά την φωτογραφία, μετά από μελέτη όμως έφτασα στο συμπέρασμα ότι δεν είναι αρκετά μεγάλη για να είναι πειστική roots φωτογραφία. τώρα που το κάνω edit το κείμενο όμως σκέφθηκα να την δημοσιεύσω τελικά για το γαμώτο. είναι από την σειρά φωτογραφιών "ποιός είναι αυτός, δεν μου μοιάζω καθόλου - εκείνη η περίοδος είναι ένα κενό στην μνήμη μου"

σε ένα επόμενο επεισόδιο - ή μάλλον, σε επόμενη επισοδιακή προσπάθεια, - κάτι που το κάνεις - δεν το κάνεις αντί για παγωτό - μπήκα ξανά στο wayback machine για να μπω στο παλιό φόρουμ του rockfm.gr. είναι ένα πραγματικό ταξίδι χρόνου για μένα - πολλά πράγματα δεν θυμάμαι - μου είναι λίγο κενό όλο εκείνο το διάστημα του 2005 - είναι κενό από συναισθήματα - δεν θυμάμαι πως αισθανόμουν. εκείνο το φόρουμ ήταν αυτό που με βοήθησε να βρω μια παρέα και να αρχίσω να βγαίνω έξω με κόσμο. βασικά ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω πως έγινε - κάθε φορά στο παρελθόν που έμπαινα στο wayback machine και διάβαζα εκείνα τα παλιά ποστς - πέθαινα από ντροπή - για το πως έγραφα, για την αφέλειά μου, για τα σπαστικά greeklish που επίτηδες χρησιμοποιούσα εν μέρει για να κρύψω τα ορθογραφικά λάθη και εν μέρει για να δείξω ότι i don't care και είχε το greeklish κατιτίς από το mIRC gloss και coolness. για το πως έγραφα ενώ έγραφα ότι σκεφτόμουν εκείνη την στιγμή και αν ήμουν μεθυσμένος έγραφα ασυναρτησίες σχεδόν.. το θεωρούσα σωστό και ωραίο. τώρα όχι πια..

έχω καιρό να γράψω κάτι. η αλήθεια είναι πως με απελευθερώνει, με κάνει να ηρεμώ λίγο - όμως δεν είναι τόσο εύκολο να βρω θέμα πια - ίσως να με εντυπωσιάζουν λιγότερα πράγματα. έχω γράψει θυμάμαι μισό ενός γράμματος μέσ' στην νύχτα το οποίο θα μείνει έτσι για πάντα. άντε να έχω καταγράψει κανένα δύο όνειρα. α έγραφα τις προάλλες και ένα κείμενο σαν στίχο για τον δεκαπενταύγουστο, θα το παραθέσω εδώ πιο κάτω.

στο φορουμ του rockfm σε ένα ποστ τυχαίο που είδα δικό μου ήθελα να παραθέσω τις σκέψεις μου για τον μικρό πρίγκιπα. δεν θυμάμαι τις λεπτομέρειες ούτε για το βιβλίο, ούτε τι ήθελα να πω. ίσως να μην το έχω ξαναδιαβάσει από τότε. ίσως να μου ήταν δύσκολο να το ξαναδιαβάσω ("πρέπει να ξαναβρω τι λέει η αλεπού, ωστόσο" - ένα νευρικό τικ - πετάχτηκε ένα κομμάτι χαρτί σαν λίστα για σουπερμάρκετ μέσα από ένα κουτάκι απ' αυτά που είμαι φτιαγμένος - αυτές είναι όμως όχι δικές μου σκέψεις - και δεν μου έδωσε κανείς χρόνο να καταλάβω - γιατί ώρες ώρες εγώ σαν μια πέτρα θέλω μια αιωνιότητα για να αυτοπροσδιοριστώ - και μετά κάποιος ζωγραφίζει πάνω μου μια φάτσα, παίζοντας, σε μια παραλία - λες και του ανήκω - λες και οι πέτρες δεν έχουν ψυχή και θέλουν προσωπείο; αστιγεύομαι.).

τι έλεγα.. πως προσπαθώ να απομακρύνω τις στιγμές που θα ξαναδιάβαζα κάποιο βιβλίο.. σαν να διάβαζα παλιά για να βρω έμπνεύση και να ανακαλύψω πράγματα, και τώρα δεν έχω όρεξη να βρω τίποτε άλλο πια. και αυτή η ανάγκη να μοιραστείς σκέψεις ακατέργαστες με κόσμο, κατα βάθος για να βρεις φιλίες.. και το είχα καταφέρει τότε σε εκείνο το φόρουμ - να 'ναι καλά τα φιλόξενα παιδιά του..

τέλος πάντων. πάει και ο δεκαπενταύγουστος.

δεκαπενταύγουστος τζίτζικας και μέρμυγκας
ξερασμένη πυλωδης γη και ξένοιαστος ήλιος
αναμνήσεις του μπλε  και ενας δρόμος αστραφτερός πάνω στην θάλασσα

δεκαπενταύγουστος σου γράφω ένα ποίημα
γιατί δεν έχω τίποτα καλύτερο να κάνω
και σε σκέφτομαι.

δεκαπενταύγουστος σαν μια ρόδα, ένα λάστιχο για την ακρίβεια από μεγάλο φορτηγό
που το έχουν κάνει γλάστρα για λουλούδια του δρόμου
(πρόην ΕΣΣΔ αμέ το έκαναν πολύ αύτό)
(αλλαγή χρήσης σαν μέθοδος ανακύκλωσης) (προσπαθώ να προσδιορίσω με λόγια την σύνδεση της ρόδας με τον αύγουστο, μα μου είναι δύσκολο να σας το εξηγήσω.. έχει να κάνει και με το γεγονός ότι μπορείς να κάνεις πολλές χρήσεις διαφορετικές σε ένα πράγμα που συνήθισες να κάνει κάτι άλλο - και ότι τον δεκαπενταύγουστο κάποιοι τον περιμένουν όχι επειδή θα πάνε διακοπές, αλλά επειδή αδειάζει η αθήνα- και αυτό είναι κατι σαν μια διαφορετική χρήση..)

δεκαπενταύγουστος λοιπόν σαν ταπιόκα στρουθοκάμηλου
σαν ένας συνδυασμός λέξεων που δεν βγάζει νόημα
και όμως ακούγεται τόσο γνώριμος

δεκαπενταύγουστος η ψυχή της απομόνωσης
της αποξένωσης, ο απόηχος της επιβράβευσης
δώρο άδωρο στον εαυτό μου με ένα ψεύτικο αλλά και ίσως λίγο αληθινό χαμόγελο

δεκαπενταύγουστος σαν τουριστικός προορισμός
στο κέντρο της πόλης όπου ζεις (ζω;) εδώ και εικοσιπέντε χρόνια
σαν μόδα που το κάναμε οι χιπστερίζοντες της οικουμένης
οι αντικοινωνικοί, οι εσωστρεφείς και εξωτερικώς καταθληπτικοί (εκεί με πάνε οι ορίζοντες τις σκέψης)

να ταξιδεύεις κάπου χωρίς να φεύγεις γεωγραφικά
χωρίς χρήση ουσιών - ένα περιβάλλον που δεν χρειάζεται να το αλλάξεις
ή να μετακινηθείς - ένα περιβάλλον που αλλάζει μόνο του
τι αστείο - όταν το εγκαταλείπουν ένα μεγάλο μέρος των ανθρώπων
προσφέροντας χαρά και ταξιδιωτική εμπειρία σε μας τους υπόλοιπους

δεκαπενταύγουστος είσαι δεν είσαι εδώ
δεν αισθάνομαι τίποτα, ενα κενό, ενώ σε περίμενα
το καλοκαίρι με το οποίο δεν με συνδέει πια κανένας
ούτε σαν υποχρέωση,
και δεν χρειάζεται να κάνω μπάνιο στην θάλασσα
δεν κάνω πια ούτε αυτή την υπέρβαση

δεκαπενταύγουστος, άντε άλλος ένας, έφυγες.

τις προάλλες πέτυχα τυχαία μια εκπομπή στην ΕΡΤ όπου μιλούσε η Αρλέτα, και πιο πριν μια άλλη όπου έλεγαν για τον Βέγγο, η οποία τελείωσε με μια ομιλία του όπου είχε συγκινηθεί και τον έπιασαν δάκρυα (και κάτι έλεγε για "κλασσική περίπτωση βλάβης, μόνο που τώρα έπαθε βλάβη μέσα του..") - συγκινήθηκα κι εγώ, αλλά γενικώς μου άφησαν ανάμεικτα συναισθήματα...

σάψεις

σήμερα αλήτεψα.

 

οι σκέψεις μου ένα τίποτα μπροστά στα γενόμενα. ασήμαντα πραγματικά μπροστά σε αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. αλλά και πάλι αλλά.

έχω; αν έχω; έχω δικαίωμα να τις μοιράζομαι;

μονάχα εγώ θα το κρίνω, και θα κρίνομαι, και θα είμαι μόνημα επικριμένος. κρυμμένος.. άφαντος, οι σκέψεις μου καθόλου μεγάλες ή ξεχωριστές ώστε να κάνουν εντύπωση και αυτό με συνθλύβει και (θα ήθελα να είναι κάιτ μεγάλο - είναι στο μυαλό μου; έχει ή δεν έχει αυτό σημασία;) δεν θα τις μοιράζομαι..?

αλλά ας μην παρεκτρέπομαι.

 

σήμερα βγήκα έξω και τα είπαμε με τον φίλο μου τον α.

αισθάνθηκα περίεργα καθώς.. όλοι ξέρουμε το γιατί, όλοι βιώνουμε αυτούς τους πρώτους δειλούς εξόδους από το "μενουμε σπίτι" (safety first, εγώ στο παρελθόν προσευχόμουν να με προστατέψει κάτι από την υπερβολική κατανάλωση - και μου το έδωσε ο θεούλης - ξέφυγα όμως και από αυτό - καθώς μόνο μια μεγάλη αγάπη θα μπορούσε.. και δεν την είχα τώρα, και δεν θα την έχω ποτέ... και μου μένει μόνο αυτή η μυρωδιά ρε γμτ - βλ. παρακάτω παρακάτω..)

 

αυτό που μου μένει από την βραδιά είναι ότι ήθελα να καπνίσω και δεν είχα πλύνει τα χέρια μου και αισθανόμουν πως ήταν βρώμικα και ζήτησα υγρά χαρτομάντιλα από το περίπτερο, και μου είπες (θεέ μου έχω μεθύσει - μου είπεΣ;;) πως είχαν τελειώσει τα αντισηπτικά και είπα δεν πειράζει και πήρα εκείνα που δεν ήταν, και σκούπισα τα χέρια μου μια φορά, και για ώρες ολόκληρες προσπαθούσα να καταλάβω τι είναι αυτό που μυρίζω γύρω μου, και το μυρίζω ακόμα, και είναι μια μυρωδιά περίεργη πάρα πολύ... μου θυμίζει την παιδική μου ηλικία... δεν ξέρω καν πως μπορώ να το πω - το μινιόν; μου μυρίζει όπως μύριζαν τα σπίτια των μεγάλων που επισκεπτόμουν, σαν να μου μύριζαν μια νέα ανακάλυψη.

 

γιατί μου μυρίζει ροματισμό.. αρωματισμό... τισμό.. δεν ξέρω τι μου μυρίζει.

ή απλά είχα τόσο καιρό να βγω έξω που οι έξω μυρωδιές όλες ενώθηκαν μέσα σε αυτό το υγρό μαυρομάντιλο.. με μύριζε για ώρες το γατί όταν ήρθα σπίτι.

 

είναι μήπως είναι η διαστολή του χρόνου που σου κάνει το ελ ες ντι που δεν πήρα; είχα καιρό να πιω κονιάκ σε πλαστικό ποτήρι, βγάζοντας κρυφά το μπουκαλάκι από την τσάντα μου; (οι φωτογράφοι δάσκαλοι με το κονιάκ στην κολότσεπη τους θυμάμαι ακόμα..)

 

α/α

ποιό είναι το νόημα μιας περιπέτειας που δεν μπορείς να την κάνεις ζωή σου; ή είναι ορισμός της λέξης "περιπέτεια" γιατί είναι κάτι που δεν το συνηθίζεις; θαυμάζω αυτούς από εσάς που μπόρεσαν να κάνουν όμορφες περιπέτειες μέρος της ζωής τους. αλλά ίσως να ισχύει και ετούτο - ότι και να κάνουμε, είμαστε όλοι μια ωραία περιπέτεια, με αλάτι πιπέρι ζάχαρι - ότι θες έχει μέσα. ξέερωγω. σκατά για κρύψιμο :)

συμβαίνει αυτό το οξύμωρο πάντα. αυτό το γράφω σε σένα. και είναι σαν να μην το γράφω σε σένα, το γράφω σε όλους. μπορεί και να μην θέλω να το γράψω σε σένα, αν δεν ήθελα πραγματικά όμως θα ήταν πολύ απλό να μην γράψω τίποτα. μπορεί και να θέλω λοιπόν, γιατί όμως να μην το γράψω μόνο σε σένα; ίσως να είναι επειδή έχεις γίνει μια επιγραφή στο μάρμαρο της καρδιάς μου, έχεις μείνει μια φωτογραφία στο κουτί των αναμνήσεων, το πρόσωπό σου μια όψη γλυκιά και ανελέητη την οποία φοβάμαι πολύ να την φανταστώ ξανά στην πραγματικότητα.

φοβάμαι δεν θέλω, μάλλον, να παραδεχτώ ότι υπάρχεις κάπου, φοβάμαι δεν θέλω να ξαναξύσω την επιφάνεια πληγών, μεταφορικά παρόντων στην πράξη και στην φαντασία μου. φοβάμαι δεν θέλω να σκεφθώ τι πληγές έχεις να απαρυθμίσεις εσύ που σου'χω κάνει. και τα ποιήματα που φτιάχνονται κάπως έτσι νομίζω πως γίνονται, αναφορά σε κάτι προσωπικό που γίνεται με χίλιες δυο κρυμμένες μεταφορές και εμπνευσμένα τεχνάσματα, μόνο που δεν μου φτάνει η δύναμη της μούσας και νιώθω άδειο δοχείο, που δύναμη για ποιητικό λόγο. όσο και να μην θέλω, είναι εκεί όμως όλα αυτά ρε γαμώτο και δεν ξέρω πως απλά να πάψουν να υπάρχουν.

θέλω να υπάρχουν.

 

 

και η γη περιστρέφεται. και η ζωή συνεχίζεται και ο χρόνος κοιλάει (κυλάει στις κοιλιές μας και που και που ρίχνει και καμία σκοιλιά, και από εκεί δεν είναι μακριά μέχρι τον μεταξοσκόληκα αχ η ζωή από μετάξι)

 

 

γυρνάει, στρυφογυρίζει μια μπλε σφαίρα
γυρνάει, στρυφογυρίζει πάνω από το κεφάλι,
γυρνάει στρυφογυρίζει και θέλει να πέσει
ένας καβαλιέρος θέλει να κλέψει μια κυρία

που είναι εκείνος ο δρόμος, που είναι εκείνο το σπίτι
που είναι εκείνη η κυρία με την οποία είμαι ερωτευμένος
να' τος εκείνος ο δρόμος, να' το εκείνο το σπίτι,
να' την η κυρία με την οποία είμαι ερωτευμένος