15/02/21
αχ ξέχασα να καταγράψω το όνειρο που είδα σήμερα, και το καταγράφω τώρα καθώς έξω από το παράθυρο χιονίζει καταρακτοδώς και η πλεοψηφία του κόσμου είναι excited στην αττική, πέρα από τα προβλήματα που δημιουργούνται, γιατί όσο να'ναι, είναι κάτι που βλέπουμε μια φορά στα 2-3-4 χρόνια εμείς οι αθηναίοι. (σίγουρα συγκαταλέγω τον εαυτό μου σε αυτούς; όχι στους excited, στους αθηναίους εννοώ.. δεν είμαι σίγουρος)
είδα λοιπόν ότι είχε πολύ μεγάλο σεϊσμό, τόσο μεγάλο που είπαμε τελείωσε, πέφτουμε κάτω. και μετά είδα μια εποποιεία, ένα πράγμα που δεν είχε ούτε αρχή μα ούτε και τέλος. κάτι που είχε πολλές αποχρώσεις, πολλά πρόσωπα, πολλές τοποθεσίες εξωτικές, πολλή δράση. σίγουρα απ' αυτά που θυμάμαι είναι ότι ήταν μια πόλη εγκατελειμμένη, στην οποία είχε συμβεί μια καταστροφή. και πολλές φράξιες ζωντανών και νεκρών πραγμάτων ανταγονιζόντουσαν για τον έλεγχό της. κάθε στιγμή οργανωνόταν ή αποκρουόταν μια επίθεση από γιγαντιαίους βράχους, απολυθωμένα δέντρα, ή βίαιους ληστές. θυμάμαι να τρέχουμε και να κρυβόμαστε, σε εγκατελειμμένα γυάλινα σπασμένα κτήρια σαν φούσκες και εκεί που νομίζαμε πως ξεφύγαμε φαινόντουσαν στον ορίζοντα και άλλα τέρατα α-λα neon genesis evangelion.
19/09/21
άντε ας βάλω και ένα μουσικό κομμάτι από την τωρινή εποχή, δηλαδή τώρα που το ακούω, γιατί το ίδιο το κομμάτι είναι από την εποχή που γεννήθηκα. μου αρέσει πάρα πολύ.
λέγεται το κομμάτι "παίξε μαζί μου, καταιγίδα" και μιλάει από πρώτο πρόσωπο για κάποιον που είναι έτσι αντίθασο πνεύμα και δεν κάθεται σε μια θέση, και ρίχνει ευθεία πρόκληση στην καταιγίδα να δυναμώσει, γιατί δεν τον πειράζει, και ίσα ίσα, με πολύ δυνατό αέρα του είναι πιο εύκολο να τραγουδά. περιγράφει δηλαδή κάποιον που ας πούμε δεν του μοιάζω καθόλου, αλλά ποιός ξέρει, ίσως υποσυνείδητα αυτό είναι το θαυμαστό πρότυπο που μου έχουν διδάξει (ή έχω διδάξει τον εαυτό μου από μυριάδες ερεθίσματα) πως θα ήταν πολύ cool να του μοιάζω, και κρυφά μια φαντασιακή πραγματικότητα μέσα μου συντονίζεται με κάτι τέτοια τραγούδια, και μπερδεύει κάποιους που μπορεί να βρίσκουν πως έχω potential, δυναμικό δηλαδή, δεν ξέρω πως να το πω, και απογοητεύονται στην συνέχεια, καθώς παραμένω ενα πλαδαρό ήπιο πλάσμα που δεν κάνει τίποτα. (σλοθ) - και κάποιοι απ' αυτούς που απογοητεύονται πιο πολύ απ' όλους ζουν εξ' ολοκλήρου μέσα μου (και κάποιοι μπορεί να βγαίνουν και λίγο απ' έξω)
εποποποοιεια.. ενα ξεχασμένο draft (ρεύμα αέρα, λουμπάγκο, χιόνι, καταιγίδα)
πάλι για τα δικά μου παιδικά μπλακ μέταλ
έχω κρατήσει αρχείο με κάτι μουσικές που έφτιαχνα στις τελευταίες τάξεις λυκείου και άντε αρχές σχολής, απ' αυτά τα black metal με κλασσική κιθάρα, αλλά αντιλαμβάνομαι ότι με ενθουσιάζει περίεργα (όχι, όχι τόσο περίεργα, αλλά αξιοπερίεργα ας πούμε) μόνο εμένα να τις ακούω και να τις περιεργάζομαι. είναι αυτή η περίεργη φάση της μοναξιάς που αντιλαμβάνεσαι πως κάποια πράγματα δεν πρόκειται να αρέσουν ή να ενδιαφέρουν κάποιον άλλον, τέλος. ούτε εμένα μ'ενδιαφέρουν για την αστεία ποιότητά τους - αλλά με εξιτάρουν καθώς εξετάζοντάς τα παρατηρώ την μυστηριώδη πάροδο του χρόνου.
... στις 25 Φλεβάρη λέει πως τα έγραφα αυτά τα παραπάνω. τώρα είναι Σεπτέμβρης έξω (και μέσα μου βαθύς χειμώνας). μου είναι δύσκολο να διαβάσω αυτά που έγραφα παραπάνω και να συγκεντρωθώ στις σκέψεις που ήθελα να μεταδώσω. μα είναι σχεδόν μια τεράστια πρόταση που αποτελείται από πολλές προτάσεις χωρίς τελείες, παύλες, κόμματα - μοιάζει σαν μανιώδης προσπάθειά να διευκολύνω όσο το δυνατόν λιγότερ έναν πιθανό αναγνώστη. αναγνωρίζω πως μερικές φορές δεν το σκέφτομαι, και το κάνω επίτηδες, γιατί είναι σαν να μιλάω στον εαυτό μου, ή σε κάποιον που με καταλαβαίνει όπως καταλαβαίνω τον εαυτό μου, και άρα δεν χρειάζεται να εξηγήσω τίποτα, να αποσαφηνίσω τίποτα, να ωραιοποιήσω τίποτα. ενδιαφέρον.
ωστόσο θυμάμαι την στιγμή και την αίσθηση που τα έγραφα αυτά - που είχα πέσει σε μια από τις φάσεις αναπόλησης, και έψαχνα στα παλιά folders, backups, σε κάτι ξεχασμένα CD και DVD που φοβάμαι να τα πετάξω για να μην τα βρει κάποιος (μπορεί να φτιάξω μια μέρα έναν αυτοσχέδιο καθρέφτη από όλα αυτά τα cd/dvd, μπορεί να γεμίσω τους τοίχους μου με δαύτα, θα είναι όμως δύσκολα στο καθάρισμα, και θα φτιάχνουν φωλιές έντομα και διάφορα άλλα πραγματάκια στις σχισμές, οπότε καλύτερα όχι.. θα πεταχτούν μια και καλή όλα μαζί μια μέρα που φύγω απ' αυτόν τον κόσμο που ακόμα δεν έχω καταφέρει να πειστώ πως είναι μάταιος, αλλιώς θα το έλεγα έτσι όπως το λένε οι άλλοι.. από τον μάταιο τούτο τον κόσμο - τέλος πάντων θα πεταχτούν γιατί δεν θα είμαι πια εδώ για να σκοτίζομαι το τι θα απογίνουν)
έψαχνα λοιπόν σε αυτά τα πράγματα μήπως και βρω κάποιο ξεχασμένο κείμενο, γράμμα ή κάτι, και βυθιστώ στην εποχή εκείνη, πριν από καμία εικοσαριά χρόνια - τα είκοσι χρόνια έχουν το μέγεθος μιας γεννιάς. περνάω στην τρίτη γεννιά τώρα, επεξεργαστής τρίτης γεννιάς - μόνο που πάει ανάποδα όλο αυτό το πράγμα. θυμάμαι τότε που έψαχνα, έριξα μια δειλή ματιά σε κάτι γράμματα και τρόμαξε το μάτι μου - γενικά δεν θέλω να τα διαβάζω, γιατί είναι σαν να διαβάζω κομμάτια ζωής κάποιου άλλου ανθρώπου.
τα μουσικά κομμάτια όμως δεν τα φοβάμαι - τα ακούω που και που, αστεία και χάλια έτσι όπως είναι, και μου είναι πολύτιμα, και με επιστρέφουν σε εκείνες τις εποχές που πονούσα και βασανιζόμουν στην ψυχή, μα η ζωή ξεκινούσε, και όλα θα τα έλυνα εν καιρό, και μέχρι τότε μπορούσα να πονάω και να περνάω όλο αυτό το πράγμα από ενα ρομαντικοκαλλητεχνικό πνεύμα, όπως κάνανε οι μπλακμεταλλάδες που άκουγα πάρα πάρα πολύ εκείνη την εποχή.
μια γαμημένη κλασσική κιθάρα είχα που την είχαμε φέρει από την πόλη μου, από την Ρωσία, είχε ενα σκυλάκι αυτοκόλλητο, και ήταν απ' αυτές τις φθηνές που έφτιαχναν μαζικά στην ΕΣΣΔ γιατί ήταν πολύ της μόδας το αυτοσχέδιο τραγούδι, και μαζώξεις γύρω από την φωτιά, μετά από μέρα δουλειάς (πήγαιναν οι φοιτητές και βοηθούσαν π.χ. να μαζεύουν πατάτες ή σε άλλες τέτοιες δουλειές) - έχω μια παλιά φωτογραφία με αυτή την κιθάρα,
και μια όχι τόσο παλιά (απόσταση μιας γεννιάς δηλαδή, και την τρίτη δεν σας την δείχνω, την μαρτυρά το κείμενο αυτό εδώ).
πάνω σε αυτή την κιθάρα και αυτό το καναπέ μια φορά που τσακονόμασταν σφοδρά με τον Μάνο, σε μια στιγμή που ούτε αυτός μάλλον δεν καταλάβαινε, με έσπροξε και έπεσα πάνω της και την ψιλοράγισα, ε, και ήταν κάπως σαν τέλος μιας εποχής και για μένα και για κείνη την κιθάρα (δεν είχε ξαναγίνει ποτέ κάτι τέτοιο, και ήταν πρώτη φορά, και είμαι σίγουρος πως ο Μάνος είχε μετανιώσει γι' αυτό - ήταν καθαρά μια στιγμή που ένας άνθρωπος που δεν τον υπακούει ένας άλλος άνθρωπος, τα χάνει, και το μόνο που του μένει είναι να βάλει χέρι ασυνείδητα μάλλον.. τέλος πάντων έχει πληρώσει αρκετά ο Μάνος γι' αυτό και για διάφορα άλλα, τώρα δεν είναι μαζί μας πια.
αυτές τις μέρες χάλασε και η άλλη κιθάρα που είχα αφού είχα πετάξει εκείνη την παλιά με το σκυλάκι. αυτή εδώ χάλασε στην ταστιέρα - σκέυρωσε, δεν ξέρω πως το λένε, - οι χορδές πλέον ακουμπάνε τα σηδεράνια τάστα κ δεν πατάνε σωστά οι νότες, και κάνουν θόρυβο. ίσως να σηματοδοτεί και αυτό τέλος μιας άλλης εποχής (που είπαμε πως έχουν μέγεθος μιας γεννιάς, ή είναι αυτό απλά μια σύμπτωση;)
είχα στείλει αυτό το κομμάτι μια φορά σε ένα γνωστό μου φίλο. σχεδόν μέντορα όσων αφορά τα μουσικά. και με ρώτησε αν του το έστειλα για πλάκα - και μάλλον ναι - δεν μπορούσα να το κάνω για άλλο λόγο - για πλάκα θα το έστειλα. δεν νομίζω να του εξήγησα ποτέ πως καθόλου για πλάκα δεν το είχα στείλει. ήθελα κρυφά να μου πει ίσως πως βγάζω πηγαίο συναίσθημα και να κάτσω να το βελτιώσω. αυτό μάλλον ήταν το πιο ευγενικό που θα μπορούσε να πει κάποιος.. γι' αυτό ίσως να μου άρεσε το black metal, γιατί με ενδιέφερε πάντα μόνο το συναίσθημα, τίποτε άλλο (σχεδόν - οκ, ας είμαι πραγματιστής). και στον τρόπο που εκφράζομαι μόνο αυτό με ενδιαφέρει μάλλον, και δεν μπαίνω στο κόπο να εξηγήσω.. έχοντας ίσως πειστεί εκ των προτέρων ... πως απέναντι δεν έχω τον εαυτό μου ... και άρα δεν θα γίνω κατανοητός όπως θα ήθελα. και τα παρατάω; ίσως ναι, ίσως όχι. τουλάχιστον αυτά εδώ τα κείμενα τα γράφω και δεν τα απευθύνω σε κανέναν, και δεν ζαλίζω αχ φρίδια κανενός. (εκτός και έχω ζητήσει από κάποιον από σας να το διαβάσει, οπότε ΟΚ, πάω πάσο - και αν γίνει κάτι τέτοιο θα το έχω κάνει από επιστημονικό ενδιαφέρον.)
έχω αγοράσει πειραματικά ένα παντελόνι στρατιωτικό γιατί πάντα μου άρεσαν και πάντα ήθελα να πάρω τέτοιο - μόνο που το πήρα 1-2 νούμερα πιο μικρό απ' ότι θα έπρεπε, το φοράω τώρα για να ανοίξει λίγο, και σκάω, γιατί ναι τελικά είναι 65% polyester, δίκιο είχε η μάνα μου, και την αποπήρα χωρίς να φταίει, καθώς με φλόμωσε στην κριτική που είπαμε ότι κάθε κριτική την εκλαμβάνω σαν πίεση και μάλωμα και ματώνω στην ψυχή.
θυμάμαι τον αδελφό του φίλου μου του Τ. που μια φορά (ίσως κάτι λιγότερο από μια γενιά πριν) είχα έρθει σπίτι του και ο αδερφός του έπαιζε κάπιο shoot em up, ή strategy, και φορούσε παντελόνι παραλλαγής, και αναρωτιόμουν γιατί το κάνει. (τότε σκεφτόμουν πως ήθελε να μπει στο πνεύμα του παιχνιδιού) Δεν τον ρώτησα ποτέ γιατί. Αλλά τώρα σκέφτομαι, μήπως το φορούσε επειδή ήθελε να ανοίξει όπως το κάνω εγώ τώρα; Τουλάχιστον το δικό μου δεν έχει το χρώμα της παραλλαγής. Ίσως να έχει χειρότερο χρώμα όμως γιατί μου εξήγησε ένας άλλος φίλος Α. πως τέτοιο χρώμα ήταν η στρατιωτική στολή παλιά - δηλαδή θεέ μου θυμήθηκα πως αυτό το χρώμα λέγεται "χακί". Και κάπως έτσι αρχίζω και καταλαβαίνω πως δεν θα καταφέρω ποτέ να φορέσω αυτό το παντελόνι έξω στο δρόμο. Θα το φοράω μόνο στο σπίτι αντί για πιτζάμα τον χειμώνα. Καθώς θα παίζω μπλακ μέταλ με κλασσική κιθάρα. Γιατί έτσι.
και άλλος ύπνος
4/4/2021 σήμερα είδα στον ύπνο μου μια συναυλία, DIY φάση, όπου όμως παίζαμε και εμείς μουσική. εγώ και ο τάσος. ήταν φάση άτυπη, σαν να, ξερωγώ, να μην ήρθε μια μπάντα, και έπρεπε κάποιος να συμπληρώσει το κενό. και μέσα μου ήμουν διχασμένος ανάμεσα στο να το κάνουμε γιατί θα είναι ευκαιρία να δείξουμε κάτι που κάνουμε σε έξω κόσμο έτσι άμεσα, και στο ότι δεν έχουμε να δείξουμε τίποτα (μιας και στην πραγματικότητα με τον τάσο δεν παίζουμε και ούτε έχουμε παίξει ποτέ κανονικά).
και έβλεπα στον ύπνο μου όλο το μαρτύριο εκείνης της αυτοσχέδιας συναυλίας. ότι πήγε ο τάσος να πιάσει κουβέντα με το κοινό (κατ' εμέ για να γλυτώσει λίγο χρόνο), ότι εγώ είχα την παλιά μου κλασσική κιθάρα, ότι δεν είχαμε καθόλου κομμάτια και αυτοσχεδιάζαμε πάνω σε τίποτα (και σκέφθηκα τότε πολλαπλές φορές, αχ τι καλά θα ήταν να ξέρω 2-3-4 κομμάτια τουλάχιστον να παίζω σε τέτοιες φάσεις)..
οπότε γενικά η θεματολογία του σημερινού ονείρου ήταν:
embarassment
18/06/2021 σήμερα είδα να εξιστορώ με σαφίνεια στον ύπνο μου κάτι που είχα δει το ίδιο βράδυ στο ξύπνιο, ήτοι μια καφετέρια στην άλλη άκρη της πλατείας να παίζει κάποια ελληνικά λαϊκά τραγούδια με ανατολήτικες καταβολές, όπου ο τραγουδιστής την μια έλεγε την μελωδία με "τραλαλα" και εκεί που δεν το έλεγε με τραλαλά έλεγε "σωστά, σωστά, σωστά, σωστά" - και μάλλον αυτό ήταν το ρεφραίν. είχα κάτσει στην πλατεία για να πάρω κάτι ανάσες και γενικά να μου πέσει η πίεση, γιατί αισθανόμουν πως το κεφάλι μου είχε φουσκώσει και θα έτρωγα εγκεφαλικό, μετά από ξαφνική αερόβια άσκηση 1.5 ώρας, ενώ είχα να γυμναστώ 8 μήνες. σε αυτές τις συνθήκες άκουγα λοιπόν το "σωστά σωστά σωστά" (στο ξύπνιο), καθώς θυμήθηκα έντονα πως στον ύπνο μου καθώς το εξιστορούσα, δεν μπορούσα καθόλου να προφέρω το σίγμα στο "σωστά" καλά - τέλος πάντων κάτι λάθος έκανα, και έλεγα στον συνομηλιτή μου πως δεν μπορώ να το προφέρω καθόλου και γελούσα. μετά βέβαια έβλεπα μια συνάντηση με γιατρό ο οποίος μου ξαναέλεγε πως με αυτές τις τιμές (αποτελέσματα εξετάσεων) δεν έχεις πρόβλημα, αλλά υπάρχει η τάση για αύξηση, οπότε αν συνεχίσεις με τον ίδιο ρυθμό, θα έχεις σίγουρα πρόβλημα, και του είπα δηλαδή να μην πίνω, και μου λέει να μην πίνεις - πιές οτιδήποτε, είπε χαρακτιριστικά, αλλά όχι αλκοόλ. είναι βέβαια αστεία αυτή η φράση κάπως, καθώς είναι σαν να σου λέει κάποιος - είσαι απόλυτα ελεύθερος - μπορείς να κάνεις οτιδήποτε, εκτός από Α, Β και Γ.
έφτιαξα ένα ραπ τραγούδι λόγω μέρας
(πήγαινα για κάτι ίσως πιο χαρούμενο
αλλά ως συνήθως παρασύρθηκα)
τα χρώματα
που η ποικιλία και η εναλλαγή τους
μου μοιάζει χαρούμενη
και βάφει με μια αισιοδοξία
τα σκαλοπάτια μιας ψυχής
οι σκιές από τις εναλλαγές
των επιπέδων που δημιουργούνται
άθελά τους από τον φωτισμό
ενός προτζέκτορα
το βρήκε
και παίζει μαζί του
ένα παιδί -
κάθεται στο ξεθωριασμένο δωμάτιο
και μυρίζει την καμμένη σκόνη
παρατηρεί τα κομματάκια της
να αιωρούνται
φωτισμένα βάναυσα
από τις ανελέητες ακτίνες Χ..
τι λέγαμε;
α, τα σκαλοπάτια μιας ψυχής
**************
που με την σειρά τους
μοιάζουν με τα
πλήκτρα πιάνου
μαθηματικά,
μονόχρωμα
ορθόδοξα
αρμονικά
και τις σχισμές
ανάμεσά τους
τα κενά και τις βρωμιές
που αφήνει ο χρόνος
που δεν συμβάλλουν
στην δημιουργία ήχου
δωρα ενός μη λειτουργικού
θεού που δεν κάνει τίποτα
είναι απλά εκεί
και χρησιμεύει μόνο
σε ανθρώπους
που ίσως να θέλουν
να δώσουν έναν τόνο σκιερό
σε μια αφήγηση χρωματιστή
που κείται κοιμάται
χωρίς ψυχή περιμένοντας
σαν τον πινόκιο
μήπως την
ζωντανέψει κάτι
έτοιμο για μια νέα περιπέτεια
στην χώρα των αισθήσεων
και των απαντήσεων
και των απαρνήσεων
απαρίθμιση αναμνήσεων
*********
που δεν είναι μαζί μας πια
και το "μαζί" να βγαίνει
σαν παράταιρη κραυγή
να χάνεται
να παραιτείται
και να σβήνει τελειωτικά
ένα κενό που αδυνατώ
να το γεμίσω, έτσι λέω
(δεν ξέρω αν σε γνώρισα ποτέ)
τον εαυτό μου αγαπώ
δεν είσαι εσύ
είναι η εικόνα σου
το σωσίβιο που
ήσουνα για μένα
εκείνο ήταν μέρος
του εαυτού μου
και όχι εσύ
τι ήσουν εσύ;
δεν ξέρω αν σε γνώρισα ποτέ
επιπόλαιη συμπλήρωση
επιθυμία για επούλωση
**********
γράφω-σβήνω
τα γρατζουνάω
τα αφήνω
(δεν ξέρω αν σε γνώρισα ποτέ)
η φάση μου - η αφασία του υπερπέραν
τα λόγια να τα φυσσάς
και να σκορπίζουν
μια ξενέρα
είναι κάποιες λέξεις σαν τις άλλες.
μια τυχαία έκφραση
μιας απελπισμένης αδύναμης μανιέρας
θα πάω και θα τις κάνω
ένα ραπ τραγούδι μιας μέρας
που να ταιριάζει με την άνοιξη
το πάσχα και την τσίκνα στον αέρα
που θα αγαλιάζει τον λύκο στην ψυχή μου.
το σάββατο
καθώς έφτιαξα
έναν ντεκάφ
και κάθισα στην λιτή μου καρέκλα
συνειδητοποίησα πως τελικά δεν κατάφερα
να μην κάτσω μια μέρα σε αυτήν
μπροστά σε αυτή την οθόνη που την αγαπώ
στα κρύσταλλα ΛΕΔ, τα χρώματα της θάλασσας
και του ηλιοβασιλέματος πάνω στην επιφάνεια εργασίας
που με συνοδεύει και τις ώρες που δεν εργάζομαι.
σκέφθηκα μια προοπτική να βάλω ράφια στον τοίχο
πάνω στην θέση εργασίας, σε αυτόν τον τοίχο που
μοιάζει άδειος, τόσος χώρος προς εργαλειοποίηση άχρηστος.
σκεφτόμουν την άλλη βιβλιοθήκη που υπερχειλίζει,
όχι ακριβώς επειδή διαβάζω πολύ, αλλά επειδή διστάζω
να ξεφορτωθώ βιβλία πολλών δεκαετιών
γιατί θυμάμαι
να πετυχαίνω βιβλία έξω και μέσα
στους
σκουπιδοτενεκέδες, τους πολιτισμένους και καθαρούς
μπλε και
πράσινους κάδους,
και κάποιες
φορές τα βλέπω και νιώθω απλά κρίμα,
αλλά τώρα σκέφτομαι πως δεν είχε νόημα.
μερικές φορές σκέφτομαι το ίδιο για γατιά στον δρόμο.
δεν χρειάζεται να λυπάμαι ούτε γατιά, ούτε βιβλία, ίσως.
την έσπασα την προοπτική αυτή των ραφιών σε δύο δυσάρεστα πραγματάκια:
α) η ιδέα του να τρυπάω τον τοίχο
β) η ιδέα ότι δεν έχω αποδεχτεί αυτή την γειτονιά και αυτό το διαμέρισμα για
σπίτι
έχω στερήσει τον εαυτό μου από την χαρά του ναι φτιάχνω τον χώρο μου γιατί
αυτόν τον χώρο το βλέπω σαν πάντα κάτι προσωρινό
όπως άλλωστε είναι και το λογικό καθώς είμαστε όλοι προσωρινοί σε αυτή την ζωή.
δεν μου βοηθάει αυτό όμως, ούτε κανέναν άλλον.
απλά σκέφτομαι μερικές φορές πως αυτή η ζωή είναι δικιά μου ζωή και μόνο
και αυτό που έχει σημασία είναι να την περνάω καλά,
γιατί δεν θα ξέρω πλήρως την ικανοποίηση κανενός και καμίας
παρά μόνο την δικιά μου.. δεν μιλάω για ευχαρίστηση, ηδονή - μιλάω για
ικανοποίηση.
αυτοϊκανοποίηση,
χεχ, δεν κάνει διαφορά. ίσως.
σήμερα είναι Σάββατο, ημέρα αφιερωμένη στην καθαριότητα. επειδή γέρασα πάλιωσα άφησα απ' έξω την καθαριότητα της τουαλέτας και θα την κάνω μάλλον αύριο. αυτά τα μαλλιαρά χαλιά στο σαλόνι μου τρώνε όλη την ενέργεια. αν και πιο πριν για ώρες περιφερόμουν ανάμεσα στα δωμάτια, μεταφέροντας και συγυρίζοντας βλακίτσες και ξεσκονίζοντας, σαν να υπνοβατούσα, σκεπτόμενος τις μικρές ιστορίες πίσω από φιγουράκια και πράγματα, τσαλακωμένες αποδείξεις, βιβλία από δω και από κει που τα έβγαλα για να τα διαβάσω και δεν κατάφερα να τα διαβάσω. μερικές φορές το συγύρισμα είναι σαν να βάζεις λίγο πίσω σε ράφια τα πολλά παιχνίδια που τα είχες βγάλει όλα φόρα παρτίδα σε μια ξέφρενη μέρα που ήσουν ολομόναχος και έπρεπε κάπως να διασκεδάσεις τον εαυτό σου.. σαν να μαζεύεις σπασμένα κομμάτια του εαυτού σου λέγοντας ξανά και ξανά ότι ενδεχομένως τώρα θα κάνεις μια νέα αρχή
σκεφτόμουν τις λέξεις που με χαρακτήριζαν σε διάφορες περιόδους της ζωής μου.
μπορεί να είναι τα"συγγνώμη",
"ευχαριστώ",
"τίποτα",
και το "γιατί;"
ίσως όχι ακριβώς με αυτή την σειρά, και αποκομμένα από το βαρύ τους υπόβαθρο, σαν να έχουν άλλη σημασία και να μην είναι τόσο σημαντικά πια. φτιάχνουν και άλλο νόημα - κάτσε να πω προς διευκρίνιση - το τίποτα είναι ακριβώς το τίποτα - δεν συμβαίνει τίποτα - δεν ξέρω τίποτα. και το γιατί παραπονεμένο ρυτιδιασμένο μια βλακεία άμα το σκεφθείς και όμως είναι εκεί και κάθεται.
νομίζω πως τις έχω ξεπεράσει και δεν είμαι πλέον αυτές οι λέξεις, τις ατενίζω ωστόσο τώρα σαν παλιές φωτογραφίες, βουτώντας και ξεβουτώντας από τα κύματα της ζωής στο χρόνο παρελθόντα. κάπως κάποιες φορές προσπαθώ να τα συγυρίσω και αυτά στο μυαλό μου αλλά δεν γίνεται είναι απλά αυτά και πέρασαν.