προσοχή όλα τα κείμενα αυτού του μπλογκ, ειδικά όσα είναι γραμμένα στην γλώσσα Ελληνική, είναι ακραία ανορθόγραφα, οπότε προχωράτε προσεκτικά ή προσπεράστε ελεύθερα.

για την ταυτότητα φύλου

Ένα ενδιαφέρον άθρο εδώ για ένα συνέδριο που διοργανώθηκε στην Αθήνα και πραγματοποιήθηκε τον Οκτ. 2024. Χωρίς να έχω επαφή με την τρανς κοινότητα αναγνωρίζω τους προβληματισμούς γύρω από την ταυτότητα του φύλου και πιστεύω ότι οι γνώμες ειδικά των τρανς ατόμων πρέπει να ακούγονται με προσοχή και σεβασμό, και όχι να "αγαλιάζονται" και να καλύπτονται / ακυρώνονται από ψυχιάτρους με αμφιλεγόμενες μεθόδους προσέγγυσης και αντιμετώπισης της αμφισβήτησης της ταυτότητας φύλου. Ακολουθεί screenshot και εδώ το link στο κανονικό (εκτενές) άρθρο.



νιέτ - ντα

κατήργησα το facebook, με όποιο προσωρινό τρόπο σου προσφέρει, τέλος πάντων, να το "καταργήσεις".. πέρασαν κάποιοι μήνες, και αρχίζει να μου λείπει, με την έννοια ότι νιώθω μοναξιά που δεν μπορώ να την συμπληρώσω λίγο από εκεί, με εκείνη την ψευδαίσθηση μιας κατά κάποιο τρόπο επικοινωνίας / διαδρασης με το κοινωνικό υπερπέραν (αρκετά πρόσφατα το περιορίζαμε σε/ορίζαμε ως "κοινωνική φούσκα" - πάντα με μπέρδευε όμως αυτός ο όρος καθώς σαν έννοια δεν περιέχει το "σκάσιμο" της φούσκας, αλλά τον περιορισμό του εαυτού σου μέσα της)

έχω καιρό να αμπελοφιλοσοφήσω. και θυμήθηκα το μπλογκ μου αυτό, το ασφαλές μέρος όπου δεν θα μου πει κανείς "γιατί είσαι εδώ", ούτε "γιατί μου γράφεις αυτές τις αράδες, που στο κάτω κάτω δεν έχουν και πολύ νόημα". οπότε είμαι εδώ και γράφω αυτές τις αράδες που δεν έχουν και πολύ νόημα, πέρα από το να με φέρνουν σαν ένα σωσίβιο στην επιφάνεια της θάλασσας (αυτή που χάλασα για να σε βρω) (χάλασα άραγε καμια θάλασσα ή έστω ένα ποτάμι για να σε βρω; μάλλον οχι/ναι/δεν γνωρίζω/δεν απαντώ/μήπως άρχισα να κουράζομαι/όπως είναι σύνηθες στο φύλο μου; (το αντρικό ή το άλιεν, δεν είμαι σίγουρος ούτε γι' αυτό )

άντε πάλι και κάθομαι και κλαίγομαι. πολύ συνήθειο το έχω. μερικές φορές το έχω ανάγκη, και είναι κάπως λυτρωτικό να μπορείς να το κάνεις όταν κανείς δεν κοιτάζει, έχοντας όμως την αίσθηση ότι υπάρχει κάποιος αποδέκτης, ο μυθικός μελλοντικός αναγνώστης. δηλαδή η ομιλία δεν είναι εντελώς εσωτερική (εγώ με τον εαυτό μου) περνώντας από ένα minimal φίλτρο και δημιουργόντας μια αίσθηση επικοινωνίας / απομάκρυνσης του αδειάσματος της μοναξιάς (και ας ο αναγνώστης δεν υπάρξει, νιώθω ότι μιλάω σε κάποιον, και άρα υπάρχει στο φαντασιακό μου σύμπαν - και τουλάχιστον, ως προς τις θεραπευτικές του ιδιώτητες, κρατάει μια υπόσταση πιο στέρεα από μια καταφανής φαντασίωση / ανθυποβολή) (ήσουν ένα ψέμα και μισό, θα ξεπρόβαλλε μια πονεμένη φωνή από κάποιο λαϊκό νταλκάδικο τραγούδι)

αυτό το καλοκαίρι έμαθα πολλές καινούργιες λέξεις όπως ο νταλκάς, και γενικά αρκετά τραγούδια που συνδέονται με την καψούρα. παλιότερα δεν τα είχα σε πολλή εκτίμηση. τώρα ναι, τα εκτιμώ, αν και μερικές φορές συνεχίζω να νιώθω ότι εκείνα τα τραγούδια και τα συναισθήματα που περιγράφονται σε αυτά είναι υπεράνω μου (ξέρω ή δεν ξέρω να αγαπώ; και αν αγαπώ με τον τρόπο μου, λογικό να με συνθλήβει το ότι ο τρόπος αυτός δεν είναι και δικός σου.. έχω κάνει πολλές μαλακίες, είπαμε, και δεν ξέρω πως να τες αποπληρώσω, μάλλον δεν αποπληρώνονται καν, ισόβια καθειρξη στην φυλακή της συνείδησης.

[2 εβδομάδες πιο μετά]
είχα κρατήσει το παραπάνω κείμενο ως draft. πολλά drafts στην ζωή μου γενικά, προσωρινά κείμενα ως ιδέες προς ανάπτυξη ή προσωρινές ιδέες που δεν ευδοκιμούν, ή μόνιμες ιδέες ως εμμονές; δεν ξέρω. ο ήχος των πλήκτρων, το πως χτυπάνε τα δάχτυλα τα κουμπιά του πληκτρολογίου, φανερώνουν μια ένταση κρυμμένη βαθιά, έναν φόβο που δεν θέλει να βγει και μια αβεβαιότητα που δεν θέλω (φοβάμαι) να την αποδεχτώ. γιατί μιλάω τόσο μη ξεκάθαρα, ομιχλοδώς γραμμένα (μιλάω γράφοντας, γράφω ομιλώντας) (στα παλιά των υποδημάτων μου; νοτ)

ποιό είναι το πρόβλημα, δεν κατάλαβα.
δεν υπάρχει πρόβλημα. μόνο ένας προβληματισμός.
δεν πειράζει, καλό είναι να προβληματιζόμαστε που και που.
πόκο α πόκο.

διάβαζα το αρχικό κείμενο και σκιάχτηκα για το πόσο δυσνόητο είναι. όσο δυσνόητος και ο εσωτερικός μου κόσμος, ή ίσως κατανοητός αλλά εσκεμμένα δυσνόητος γιατί φοβάμαι την αλήθεια (την ποιά; ) έχω απογοητευτεί και από αυτό που λέμε "αλήθεια", καθώς δεν είμαι σίγουρος πιά για το ποιά είναι αυτή η περιβόητη αλήθεια. προς τι ο προβληματισμός; ε, τα γνωστά, μόνο εγώ ξέρω. και δεν θα το πω. (κάθε βράδυ στα μπαράκια ω-ω έτσι είμαι και γω..)

η κιθαριστική πένα είναι πολύτιμη για την κίνηση της προς τα πάνω, όχι την προς τα κάτω.

μας ήρθε απότομα το κρύο, όχι τίποτε το φοβερό (το πρόλαβα το κρύο στην ρωσία) - και νομίζω ότι κρύωσα. ένας πονοκέφαλος που νομίζεις ότι το κεφάλι είναι κάπως μπουκωμένο. και δεν βγήκα έξω και γι' αυτό γράφω εδώ στο κρυφό μου παγκόσμια ορατό ιστό για να πιάνονται τα ανυποψίαστα θηράματα (ψέματα λέω, έτσι για να ζωντανέψω την κουβέντα, σιγά μην ήμουν και κανένας κυνηγός - αντικείμενο αγαπημένων δασοφυλάκων)

πέθανε ο πατέρας μου (29-30/09/2024, 65 έφτασε). δεν λέω ότι τον "έχασα" ή τον "χάσαμε" καθώς τον είχα κάπως "χαμένο" από καιρό, και ούτε είμασταν πολλοί για να έχω την συνείδηση του πλήθους και να μιλάω στον πλυθιντικό. τον αγαπούσα ωστόσο τόσο ώστε να είμαι η σκιά του όταν τον έβλεπα. συγκράτησα από πριν από χρόνια φράση του, ως απάντηση στο ευχαριστώ μου όταν με πήγαινε βόλτα στην γειτονιά του - ότι όταν γίνει εκείνος γέρος, θα τον πηγαίνω εγώ βόλτα. δεν κατάφερε να με προσελκύσει να γυρίσω ρωσία και να μείνω κοντά του, δεν καταφέραμε να τον γυροκομήσω. η ροή της ιστορίας είναι κάπως μονόπλευρη, και πράγματα που έγιναν δεν ξαναγίνονται / δεν ξαναέρχονται / δεν αλλάζουν - και αφού δεν τα προλάβαμε, δεν τα προλάβαμε. πήγα και τον είδα επειδή είχε την διαύγεια και καλοσύνη η ξαδέρφη του να με φωνάξει να έρθω. τον πρόλαβα. μετά από κάποιες μέρες πέθανε. σήμερα πέρασα έξω από μια εκκλησία, σκέφθηκα να μπω λίγο μέσα να ανάψω κερί, αλλά μετά σκέφθηκα, γιατί να το κάνω, λες και πιστεύω εγώ ή πίστευε αυτός. συμβολική σημασία έχουν αυτές οι κινήσεις, για να εξηλεώνουν την δική μας συνείδηση. αφού καταλαβαίνουμε πως λειτουργούν αυτά τα πράγματα, γιατί να το κάνουμε; (έχουμε εναλλακτική; δεν νομίζω...)

στην παρακάτω φωτογραφία (δεν ξέρω ποιός την τράβηξε - καθώς τις πιο πολλές συνήθως τις τραβούσε ο ίδιος) είναι νιόπαντρος με την μητέρα μου, φαίνεται και η βέρα (και το βλέμμα), και είναι στο καινούργιο σπιτικό τους που βρισκόταν στο κέντρο κέντρο της πόλης, στην περιβόητη οδό που φέρνει το όνομα της "Παρόδου 1905 Έτους" (σε μια άλλη Άλφαβιλ) - δεν έζησαν πολύ εκεί, κανένα χρόνο ίσως δύο - όταν γεννήθηκα εγώ είμασταν ανάμεσα σε σπίτια δικών μου παππούδων, σύμφωνα με τις πληροφορίες που διαθέτω, εκτός και τα έχω μπερδέψει ήδη.

 
μετά σκέφθηκα, πρέπει να μάθω να προσέχω τον εαυτό μου, γιατί δεν θα τον προσέξει κανένας άλλος. είναι ψιλονόμος. εκτός και αν αποδεχτούμε ότι η ζωή μας (τέτοιων σαν κι εμένα) είναι μια αργή αυτοκτονία (καθώς είναι ζωή δίχως σκοπό; )



google keep #2024 #2

19/04/2024 

se tetoies faseis den kserw ti na kanw. apla ypoferw k perimenw.

alikh sovietikh mayromalla me frantza

1 xapi gia dyo mhnes gia to fouskwma

6 thn mera gia mia evdomada

να στειλω νικο ανν κλαρκ

always rehearsing. kourastika. exei na kanei me unfamiliar katastaseis/anthrwpous

12/05/2024

antwnis apergis aggourodomata

edward said question of palestine

tros nad propasyju

kamen za kotorij derzhatsia

tort i na nem nadpisi

pro piantvo i borov


kakopoitiko na anafereis travmatikes empeiries palioteres se tsakomo

emotional overwhelm h pagwmara

yparxei overlap metaksy npd k autism

kala eksigisa gia to paidi


Μου χρειάζεται για να το καταχωρήσω και αυτό γιατί το ζητάνε


battery for giannis


επισης μιλωντας για την δ. ηταν ανθρωπος που θα μπορουσε να με εχει κοντα της σε σχεση αλλα ηξερε πως θα βασανιζομουν καθως δεν την ερωτευθηκα κ την αγαπουσα με αλλο τροπο κ οτι με χωρισε σεβουμενη το οτι δεν υπηρχε αυτο το "κατιτις" απαραιτητο (το ειχαμε συζητησει). δεν ηταν χειριστικη με αυτη την εννοια (ουτε υποσυνειδητα ξερεις καθως παραγνωριζουμε καποια πραγματα αν θελουμε κατι αρκετα) και θα της το εκτιμω παντα.


12/05/24 εδωσα αιμα

20/05/2024

μοναξια λεγεται αυτο. απλωε καταληγεις να μοιραζεσαι τη μοναξια σου με αλλους που νιωθουν επισης μοναξια αλλα οι μοναξιες του καθενος εινσι διαφορετικες κ δεν ενωνονται εποικοδομητικα ας πουμε. απλα δηλωνονται κ μπαινουν κατω απο το χαλι.ςεςεςαες2εςεεεςεςεςςςαα

05/07/2024 

παρατηρω ποσοι ανθρωποι κυκλοφορουν στο μετρο με μαυρα γυαλια. επειδη βαριουνται να τα βγαζουν/βαζουν ή για να κρυβουν τα ματια τους ή να παρατηρουν πιο ελευθερα αλλους ανθρωπους - ενα ειδος κοινωνιολογικων κατασκοπων; ειναι και οταν τους κοιτας, νομιζεις οτι κοιταζουν εσενα. δεν μπορεις να πεις κατι καθως ομως τα ματια (δεν βλεπεις) να συναντιουνται.

πως σε αφησε το χθες και πως σου μιλησε το σημερα; με ποσους αναστεναγμους, ποσα χαμογελα, ποσα αποτσιγαρα; στην αγαλια της η νυχτα πως σε κρατησε, αν σε νανουρισε, αν σε αγαπησε;

23/08/2024

σεντονια 

τσιγα


Σεντόνια τσιγάρα ποδηλατο σακουλα σκλαβενιτη διπλα στο ποδηλατο και το φτυαρακι για αμμο. Η θα παρω ενα θα σε χωσω να οαμε να παρουμε νερά απο εδω


νερα

αμμος

φτυαρακι


μηπως παντα σε τραβουν οι κατεστραμμενες / πειραγμενες ψυχες.. (οχι μονο σε σχεσεις) οχι μονο επειδη ενδεχομενως νιωθεις μια κατανοηση προς αυτες αλλα και ως ενα ειδος αυτοκαταστροφικης / αυτοτιμωρητικης συμπεριφορας, ενα ειδος συνδρομου στοκχολμης... παρατηρουσα το ενδιαφερον σου για τον τυπο με τον ασπρο σκυλο κ το σκεφτομουν..


22/07/2024

η ζωη μας σε status bars


617809


γουσταρω την απορριψη

γουσταρω ενοχη κ πινω μπυρες

αμυνες - να γυρναω κ να απανταω με αλλη ερωτηση

αλκοολ

κριτικη / κατηγορια - το ιδιο πραγμα


επιζητω απορριψη σαν τιμωρια γι αυτα που εχω κανει κ επιβεβαιωση της ανικανοτητας μου να αναλαμβανω ευθυνη του εαυτου μου σε σχεση με αλλον ανθρωπο και την ευημερια αυτης της σχεσης.


ημουν/ειμαι παντα διαθεσιμος για την α να με βρισκει να με προκαλει ευχαριστα και στην συνεχεια να παιρνω την απορριψη και την ματαιωση που επιζητω. μονο που δεν το κανει αλλο. παραμενοντας διπλα μου με τροπο φιλικο που δεν της δημιουργει προσδοκιες και απαιτησεις απο μενα. εχει σπασει τον κυκλο μου. κ δεν το εχω σπασει εγω.


23/07/2024

σε καποια φαση σκεφτομουν τι μου εχεις κανει και ουρλιαξα απο τον πονο. αυτα τα πραγματα δεν διορθωνονται (δεν το ειδα αυτο στον υπνο να το λες). εμεις οι δυο αν ξανακανουμε κατι θα παιξει παλι ξυλο. τα φιλτρα που εχεις δεν εγγυαται κανεις οτι εχουν βελτιωθει. μεχρι εκει φτανεις. δεν μπορεις παραπανω. θελω περισσοτερα, καλυτερα, πιο αβιαστα πραγματα απο τον αλλον. θελω να με αγαπαει με τον τροπο που θελω κ αντιληψη που εχω εγω για την αγαπη. και δεν ειμαι υπερβολικη ή παραλογη, υπαρχουν ανθρωποι (ή εστω κι ενας και μοναδικος ανθρωπος) εκει εξω που μπορουν και ξερουν να μου δωσουν αυτη την αγαπη.  

23/08/2024

fuck buttons


selective memory


κατι που δεν ξερω αν θα σου στειλω ποτέ. (απο αυτα τα πραγματα που δυσκολα λεγονται αν λεγονται ποτέ; )


δεν ειναι στο χαρακτηρα μου να σε βουταω. το θεωρω μη σεβαστικο. ισως τα αναλυω πολυ. ζηταω παντα αδεια. δικο μου "θεμα" το ξερω. μερικες φορες νιωθω οτι μπορει να δεχεσαι καποια πραγματα λογω κακοποιητικων συμπεριφορων που εχεις δεχτει κ ειναι τροπος διαχειρισης.


το ξερω οτι δεν εχω δικαιωμα να σου πω αυτα τα πραγματα κ δεν θελω καθολου να σε θυμωνω κ να σε απογοητευω και αλλο και αλλο.. οτι εχω κανει εχω κανει κ πολλες ειναι οι μαλακιες που εχω πραξει εις βαρος σου χωρις να τα συνειδητοποιουσα οταν τα εκανα. οι μαλακιες πληρωνονται. 


απο πολυ νωρις νιωθω οτι δεν μπορω να σε κανω οτι θελω γιατι πολλες φορες νιωθω οτι δεν τα θες εσυ. καπως σε αυτο δεν συμπεσαμε κ ενιωθες παντα οτι πρεπει να με τραβας κ να με οδηγεις. απλα μου ειναι δυσκολο να πραξω διαφορετικα γιατι και εγω με τον τροπο μου εχω μπει στο ειναι σου κ ισως τα εχω μπλεξει ασχημα γιατι εχω βαλει δικες μου προβολες στην εικόνα σου που εχω μεσα μου..


08/09/2024

κλεφτες ματιες

αιτωλικου πειραιας βενζιναδικο μετα τις γραμμες

ζω την καθε στιγμη με την σκεψη για σενα

κανω χουβερ και χαβερ σαν αεροπλανο πανω απο τις αγονες πεδιαδες που τις λειπει η οψη σου.

memorials

οι φιλοι ειναι ε.κεινοι που σε δτσκολες στιγμες δικες σου νιωθεις οτι μπορουν να σου βοηθησουν με οποοιο τροπο μπορουν (σ.σ. το είπε κάποιος άλλος και το σημείωσα για μετέπειτα ανάλυψη)

ανεξαρτητως προηνελεκιου

και εσυ μπορεις να μου το δωσεις νιωθω. αλλα εισαι αλλο οραγμα. κ γι αυτο θα επρεπε να σε σεβομαι

πλουταρχας αυτοκαταστροφη

povera ragazza


buongiorno, il mio cuore sofferente, ma grande e favoloso. io prego che tu hai poca felicità. immagino che tu sorridi un po'. mi manchi.

13/09/2024

shuggie otis strawberry letter

rita sakellariou na eimaate se epafh kane kati loipon na xasw to traino mhttopanostzeni vanou sklava

kaxantzidis agriolouloudo 
korakakis prwto fthinoporo


βαγοτονικο επεισοδιο

λεξικο

7 απρ. πρωτο με συγκοπη

15 σεπτ. δευτερο με προ-συγκοπη

ηλεκτρολύτες






 




,



προσπάθεια στην αυτόματη γραφή

και συνεχίζω μέχρι να αδειάσω τον κουβά με τα drafts στο email - με τις παλιές ξεγραμμένες ξεχασμένες σημαντικές κάποτε ασήμαντες κάποτε σκέψεις και πονήματα.

19/06/2024

περπατούσα σε ενα δρόμο
και κοιτούσα στο πουθενά
πέρα βρέχει και κάτω χώμα
και παντού ανεμελιά

στην γωνία συνθλημμένος
με τα πόδια μπερδεμένος
σκασμένος από την μαλακία
στην γωνία πεταμένος

σαστισμένος από την πείνα
κουραφέξαλα και κρύνα
καβουρδισμένη νάρκη
του διαόλου και του ντάρκη

ξεκαρδίζοντας στο γέλιο
τα νεκρωμένα αμπέλια
στην γωνιά διασκεδάζουν
και ενδόμηχα με κράζουν

ξεφτισμένος απ τα νεύρα
και σβησμένος σαν τσιγάρο
προχωράς μεσ στο σκοτάδι
και τα μάτια μου σε κρίνουν

σιωπή ντροπή και μόκο
ασφαλισμένα χείλη μόνο
αφού έκανες την μαλακία
οφείλεις να κρατήσεις ησυχία.

αφού είσαι μαλάκας
σκάσε και περπάτα
πέντε κιλά μωρία
θα σε κάνουν φράπα

στην ζωή την αγαπημένη
είμαστε όλοι χαμένοι
κάποιοι είμαστε και μαλάκες
με πολλά βραβεία φάπας

έλα μαζί μου, έλα με τρέλα
έλα στην χοάνη της άκρατης βδέλλας
να κολυμπήσεις στα μαύρα σκατά
να γευματίσεις με μαύρα πουλιά

καθώς θα μικραίνουν οι μέρες
εγω θα συγκρατώ το τέρας
της μαλακίας χρυσοπληρωμένο δέρας
και την δικιά μου ασυγκράτιτη ντροπή

καλημέρα ήλιε
φωτεινέ μου δείκτη
της χαζομάρας που με διακατέχει
και της σαπίλας που προεξέχει

στην άκρη του γυαλού
καθόμασταν και ήσουν αλλού
μα ήσουν κι εδώ
αλλά σε ήθελα δική μου παντού

στου ήλιου την μοίρα
μην πολυκοιτάς
μαυρίλα και ζέστη
κι ενας σαματάς

σάχης στην ράχη
και σάχης αμώλης
σάχης στο βλέμμα
και σάχης κραμώλης

στην στερνή μου σκέψη
πλέουνε δυο μύγες
έχω τιθασέψει
την τάση τους να φύγουν

ένα γράμμα προς

εσυ οπου βρεθεις ιδιως για καποιο διαστημα, ολο κ καποιος θα σε ερωτευτει - πιθανως πανω απο ενας - ξερωγω ειναι ενα πλεονεκτημα και μια καταρα - δεν ξερω ποιο απ αυτα πιο πολυ. αν θες καπως μπορω να το αναλυσω αυτο το τελευταιο αν κ ειναι δικια μου θεωρια που την εχω ταιριαξει σε μενα μονο.


ενταξει με αυτονανε συμπεσατε σε αυτα που σας αρεσουν στον αλλον, και σμυξατε με ωραιο τροπο, κ παλι ομως γενικα αυτο που σκεφτομαι ειναι οτι δυστυχως - νομιζω οτι, αν μου το επιτρεπεις - αυτα που εσενα σ αρεσουν στον αλλον δεν ειναι παντα καλα χαρακτηριστικα - ή μπορει πισω απο αυτα τα φαινομενικα καλα να κρυβεται κατι αλλο. εσυ ευκολα πιστευεις - γενικα κιολας αμα ειμαστε καλα κ ερωτευμενοι, δεν θελουμε να αμφισβητουμε πραγματα κ βγαινει αυτο ενστινκτοδως κ υποσυνειδητα.


ποια χαρακτηριστικα εννοω; την σιγουρια του αλλου που την εκπεμπει. συνηθως αυτη η σιγουρια ειναι μια παπαντζα και μιση, μια εικονα την οποια αυτη η κοινωνια εχει μαθει στους αντρες να εκπεμπουν για να δηλωνουν γερα κ αρεστα αρσενικα, να το χεσω. πολλες φορες η αναγκη για να ειναι πιστευτη αυτη η εικονα, οι αντρες λενε αρλουμπες και κανουν μεταστροφες (με τον ιδιο σιγουρο τροπο) - πολλες φορες μονο μια κοντινη του γυναικα θα μπορει να το καταλαβει (ή μια μακρινη που δεν εχει τιποτα να ζηλεψει απο τους αντρες). αυτο βεβαια οκ μπορεις να βρεις εναν τροπο να το κουμανταρεις - αλλα εναν αντρα τι το κανει αυτο; στην πραξη αναιρει αυτο που τον τιμα. εκτος και αν σου αρεσει ακριβως η σιγουρια που εκπεμπεται και οχι το μεσα.


εγω εξακολουθω να πιστευω οτι το μεσα του δεν το εμαθες και τοσο καλα, κ ας περασατε πολυ χρονο μαζι. γενικα υπαρχουν ανθρωποι επιδεξιοι στο να κρυβουν τις πραγματικες πτυχες τους - ιδιως σε εναν που σε εχει ερωτευθει δεν χρειαζεται να κρυψεις κ τπτ, απλως δεν βγαζεις τα κακα - μεχρι ενος σημειου που θα παει κατι κοντρα στα θελω του.


βεβαια ψαχνω τα κακα του αλλουνου, μαλλον. ισως να προσπαθω εσωτερικα να δικαιολογησω στον εαυτο μου και την δικια μου επιμονη στην ελλειψη σιγουριας. 


αλλα τα κακα παντα υπαρχουν. το θεμα ειναι να δεχτει ο ενας τα κακα του αλλου. να δειξει υπομονη κ κατανοηση. μεχρι ενος σημειου. εσυ κατι εδειξες. εκεινος νταξει μια δυο "τον επεισες" οπως λες. μου φαινεται ομως - απο την πορεια των πραγματων δηλαδη.. οτι δεν.. οτι κατι χαλασε. εφτασε δηλαδη το σημειο μεχρι το οποιο πας κ μετα αλλη υπομονη κ κατανοηση απλα δεν βγαζει καπου. εμενα δεν μου μοιαζει ολο αυτο κ τοσο ξαφνικο. ειχατε τις διαφωνιες σας κ εκεινος αμφιβολιες του ("τον επεισες" - πολυ βαρια κουβεντα που πλεον αντηχει κ στα δικα μου αυτια) τους προηγουμενους "χωρισμους". 


η τσατσα παντως στο τελευταιο βιβλιο που διαβαζα (σ.σ. μιχάλης αλμπάτης - και οι νεκροί ας θάψουν τους νεκρούς τους), εβριζε τους αντρες, ελεγε πως το μονο καλο που εχουν ειναι ο πουτσος τους, και κατα αλλα ειναι μονο φαφλαταδες και νταιδες (δυο σε ενα). δεν θα διαφωνησω. αναγνωριζω οτι με αυτους ειστε σαν γυναικες αναγκασμενες (προς το παρον) να ζειτε κ να κανετε οικογενεια. ετερον εκατερον. τελος παντων. συγγνωμη για φλυαρια κ ισως παλι πραγματα που λεω ενω δεν γνωριζω το ακριβες ιστορικο κ ισως να μην εχω δικαιωμα να εκφερω γνωμη..