χριστούγεννα γαρ (-γαρ)

Προσπαθώντας να αποφύγω τα παιδιά με τα κάλαντα, έβγαινα βόλτες τώρα τελευταία, και τράβηξα μερικές φωτό. Πέρα απο την πλάκα, σήμερα χτύπησε κουδούνι ενας τύπος που είπε πως είναι απο τον δήμο, απο τα παιδιά που μαζεύουν τα σκουπίδια, για τα χρόνια πολλά. Ε, επειδή δεν ήξερα αν θα μου έλεγε χρόνια πολλά εμένα, ή περίμενε εγώ να του τα πω, του άνοιξα. Να μην τον απογοητεύσω, που ήθελε να μου πει χρόνια πολλά :) Εμ.. του έδωσα κατι ψιλά για το καλό του χρόνου - την ώρα που τα έδινα αναρωτήθηκα σοβαρά αν είναι αυτός που λέει οτι είναι. Τέλος πάντων. Με συγχίζουν όλα αυτά τα χρηστουγεννιάτικα. Προτιμώ να μην τα σκέφτομαι.

facebook

μερικές φορές σκέφτομαι, πόσο ακίνδυνο είναι.. μετά γίνομαι παρανοϊκός..
πλένοντας τα πιάτα πριν απο λίγο σκέφθηκα εντελώς αυθόρμητα πως θα μπορούσα να θέσω το status μου στο facebook ότι πλένω τα πιάτα. και μετά σκέφθηκα - μηπως θα ήθελα να συμμετάσχω και στην φάρμα και τον big brother ή πως τις λένε αυτές τις εκπομπές τώρα; τεσπά.. ξέρω οτι πρέπει απλώς να παίρνουμε τα θετικά τέτοιων εφαρμογών, και να εκμεταλλευόμαστε τα καλά τους.. αλλά δεν παύω να νιώθω περίεργα - π.χ. οταν κάνω κάτι - στο facebook π.χ. και συνειδητοποιώ οτι μπορεί (μάλιστα είναι πολύ πιθανόν) να το δουν όλα τα άτομα που εχω προσθέσει σαν "φίλους". μπορεί αύριο δηλ. να πάω και να αγοράσω καμία τσόντα π.χ. στο amazon, και να το ανακοινώσει το facebook σε όλους - ξέρω - λόγω τις δικής μου απερισκεψίας, ή απλά βαρεμάρας να ασχολούμαι να καταχορώ το ποιος μπορεί και ποιός δεν μπορεί να δει τι (το κάνω, αλλά απο ενα σημείο και μετά καταντάει σπαστικό) αλλά ναι - είναι ενα ενδεχόμενο. σκεπτόμενος όλα αυτά έψαξα και βρήκα ενα αρθρο στο wikipedia για το facebook - είναι ενδιαφέρον.

http://en.wikipedia.org/wiki/Facebook

τελος παντων.
οτι είσαι φαίνεται συνήθως έτσι και αλλιώς.
οπότε δεν πειράζει..

hollywood my love

Ωραία. Είδα χθες το "Total recall", μια ταινία του 1990, με Arnold Schwarzenegger (θεέ μου είναι η πρώτη μάλλον φορά που αναφέρω αυτό το όνομα στα γραπτά - ας είναι καλά ο διορθωτής του blogger εδω και μου το διόρθωσε) και Sharon Stone. Μου τράβηξε το ενδιαφέρον για δυο λόγους:

1. εχω τάση, καταναλωτική μανία σχεδόν, για "εύκολες" ταινίες τον τελευταίο καιρό - μιλάω για thrillers, hollywood stuff, blockbuster κομωδίες - τις λέω εύκολες.. επειδή τις λέει ολος ο κόσμος "εύκολες".. και συμφωνώ εν μέρει.. απλά έχω όρεξη - οπως λέμε - εχω όρεξη για βρώμικο. αυτή η τάση εξηγείται με ποικύλους τρόπους: α) ψάχνω για κάτι που να με ξεκουράσει - δηλ. που να μην απαιτεί σκέψη (καμία σχέση το ένα με το άλλο, αλλά με το φτωχό μου μυαλό..) β) ψάχνω να ξαναδώ τις ταινίες που τις είχα δει μικρός και με επιρέασαν ως ενα σημείο - έστω και μιδαμινά μικρό.. αυτό το είχα με τα πάντα - και με φωτογραφίες, και με μουσική..
2. (για τι λέγαμε;...) α - επίσης η ταινία είχε βασιστεί σε μια μικρή ιστορία του Philip K. Dick, με το όνομα "We can remember it for you wholesale" ή κάπως έτσι. Είχε γραφτεί το '66, αν δεν κάνω λάθος (πολύ μπροστά ο τύπος) και μιλάει για μια εποχή στο μέλλον οπου αντί να πας ταξίδι (πλέον δεν υπήρχαν Μαλδίβες ή Μπαλί - υπήρχε ο Άρης, η Αφροδίτη κλπ.) πήγαινες σε μια εταιρία και σου εμφύτευαν συνθετικές αναμνήσεις για το ταξίδι, χωρίς να έχεις πάει - αλλά δεν θα καταλάβαινες την διαφορά (φοβερή ιδέα, έτσι;)

Φυσικά την ιστορία του PKD την έκαναν expand τρομερά, πλέον (και κλασσικά) o Schwarzenegger είναι ο ήρωας που θα σώσει τον κόσμο (τον Άρη στην προκειμένη περίπτωση). Είχε όλες τις σάλτσες, ξύλο, πολυβόλα, έρωτα και σουπερ τα-σάλια-μου-τρέχουν τέλος. Αλλά μου ήταν ευχάριστη. Μιας και κάτι τέτοιο ήθελα. Άσε που είδα μερικές σκηνές που πρέπει να τις είχα δει μικρός, κλασσικά - π.χ. εκείνη που βγάζει τον κοριό απο την μύτη του, και εκείνη που οποιος πέφτει έξω απο τον θώλο στον Άρη παθαίνει ασφυξία στην αρχή, και μετά παραμορφώνεται, και του βγαίνουν έξω τα μάτια (θεέ μου όλα τα κουλά θυμόμαστε παιδάκια) - α, και την γυναίκα με τρια βυζιά - αν και πρέπει να μου είχε κάνει λιγότερη εντύπωση απο τα μάτια που βγαίνουν. Χεχ - το σαχλαστείο που με διασκέδασε - του μαύρου ταξιτζή που χαίδευε τα βυζιά αυτά και έλεγε - you make me almost wish that i had three hands. Τεσπά. Σαχλαστείο επειδή οι άνθρωποι εκεί ήταν παραμορφωμένοι λόγω συνθηκών διαβίωσης.. Αλλιώς τα τρία βυζιά είναι λίγο too much.. Anyway.

Απο τις άλλες ταινίες που είδα είναι το.. Planes, trains and automobiles (ελπίζω να τα είπα με την σωστή σειρά.. τρια είδη μετακίνησης είχε στον τίτλο) με τον George Martin. Κομωδία.. with a grain of salt θα έλεγα. Δεν ξέρω πως τις λένε.. Για δύο ανθρώπους που δεν χωνεύονται καθόλου, που ομως η τύχη τους φέρνει συνέχεια μαζί. Ευχάριστη και αυτή..

Α, και το Gremlins, που το παράτησα μετα απο κανένα 20λεπτο. Αφου έμαθα οτι ο πρώτος gremlinακος, ο καλός, λεγόταν Mogwai (κουφό! - λες απο κει να το πήρανε στο συγκρότημα;) - μετα βαρέθηκα τόσο πολύ που ούτε οι παιδικές αναμνήσεις μπορούσαν να με πείσουν να δω την συνέχεια. Το ίδιο συνέβη και με το Cobra με τον Stallone (έλεος!!!) - εντωμεταξύ, πρέπει να το είχα πάρει και άλλη φορά, σε άλλο videoclub και πάλι να το είχα παρατήσει στην μέση, γιατι, παιδιά, στ'αλίθεια, δεν αντέχεται....

Αλλά - σήμερα - η χολλυβουντομανία μου έφερε και κάτι καλό - ενώ στεκόμουν στην ουρά, η μπροστινή κυρία ζήτησε το sleepless in seattle - και ως συνήθως στο video blue δεν την έβρισκαν (βλακώδης πρόγραμμα που έχει τους τίτλους μόνο στα ελληνικά!!) - και είπα στην τύπισσα στο ταμείο ότι υπάρχει στον Τομ Χάνκς, και την βρήκανε τελικά.. (μια άλλη ταινία που ζήτησε είναι το made in manhattan, και έκανε σπελλ το m-a-d-e - δεν ξέρω τι τις ήθελε αυτές τις ταινίες - μπορεί να έφτιαχνε essay για αμερικάνικες πόλεις που εμφανίζονται σαν θέματα σε blockbusters)

Got carried away.. Τέλος πάντων.

From a popcorn-eating, all day zapping, hollywoodmaniac..

Υ.Γ. O PKD ομως ήταν πολύ μπροστά

rummaging in the attic

Είπα να δημοσιεύσω λίγες ζωγραφιές απο τα λυκειακά μου χρόνια. Αφού τις έχω εδώ στο σκληρό μου, και κατά τα άλλα εχω στερέψει απο δημιουργικότητα, why not.. Θυμάμαι τις παλιές εποχές, που ζητούσα απο την μάνα μου να σκανάρει ενα ή δύο φυλλα απο μπλοκάκι στην δουλειά της, που δεν είχαμε σκάννερ. Τώρα υπάρχει, αλλά δεν έχω τι να σκανάρω :) Κατά κανόνα.

King of a nothing hill



Μπρρ... ήμο στάφ



Μέγα έπος που δεν έμελλε ποτέ να τελειώσει. Μου τελείωσε και η υπομονή, και η φαντασία..



Αυτό εδώ το έβαλε η μάνα μου σε κορνίζα. Don't ask me why. Ασε που το έβαλε κάπου στον τοίχο εδώ τριγύρω. It flatters me a lot.



Είναι μια θεά.. τότε άκουγα πολύ black metal και μου άρεσε γενικά τέτοιο imagery. Το κεφάλι είναι σκυμμένο επιπλέον επειδή δεν ξέρω να ζωγραφίζω πρόσωπα :) Επίσης κάτι μου θυμίζει το εξώφυλλο του Scarlet evil, witching black των Necromantia.



Το χάλασα εδώ το γκομπλινάκι και το άφησα έτσι χωρίς να το τελειώσω. Καλύτερα έτσι.



Αυτό νομίζω το είχα δείξει στην λυκιακή μου συμπάθεια. Δεν θυμάμαι γιατί το έχω όμως εγώ. Μάλλον γιατί το πήρα πίσω. Ή μου το έδωσε πίσω. Μπορεί να μην το είχα δείξει κάν..



Χμ. Σίγουρα δεν ήμουν καλά ζωγραφίζοντάς το. Ο ψυχαναλυτής μου θα χαιρόταν πολύ αν του ζωγράφιζα κάτι τέτοιο. Μόνο που και η εποχή έχει περάσει, και ψυχαναλυτή δεν έχω..



Αυτοπορτραίτο. Ίσως με τα παστιλλάκια που μου είχαν ξεμείνει απο τα μαθήματα ζωγραφικής στο γυμνάσιο :) Βασικά στο τέλος μου βγήκα βαμπίρ.



Εδώ έχω και άλλες ζωγραφιές, στην παλιά μου σελίδα
http://www.geocities.com/lipstickrune/img.html

δικές μ' προσπάθειες

τα πρώτα 3 είναι: παίζω με το πισυ μου, με τα fruity loops και λοιπά (πλάκα πλάκα δεν εχω καταφέρει να χειριστό κανένα άλλο παρόμοιο πρόγραμμα με τόση ευκολία). Το πρώτο μου θυμίζει burzum και cold meat industry. Αλλά για πλάκα θα μπορούσα να το ονομάσω "κοντσέρτο για ηλεκτρική σκούπα και διαστημική ορχήστρα".. fadeaway and radiate είναι τίτλος ενος τραγουδιού των blondie, αλλά δεν έχει καμία σχέση με το παρόν κομμάτι που είναι απλώς μερικά layers μουσικής επένδυσης πάνω σε μια υπνωτική για μένα πάντα μελωδία. νομίζω οτι τα λόγια είναι αυτοσχέδια της στιγμής. το ίδιο και στο i know you too. και στο imaginary things - είναι απο τα πρώτα κομμάτια που ηχογράφησα με το καινούργιο μου (τότε) midi keyboard - και οι στοίχοι είναι της στιγμής, αλλά κινούνται γύρω απο ενα θέμα. Το σαν τα πρόβατα το είχα στείλει και στο φόρουμ του κιθάρα.τζι-αρ για κριτική. Βλέψεις :) Για κάποιο λόγο πάντα ήθελα να μην τα παίρνω σοβαρά τα κομμάτια - αν και υποσυνείδητα τα εκιμώ. Τα τελευταία 4 εχουν και νορμάλ στοίχους.

Αυτό παίζει να είναι και το πιο πετυχημένο - οι στοίχοι είναι απο πολύ πολύ παλιά, απο τοτε που νομίζω πως ήμουν ακόμα στο λύκειο, και η μουσική είναι πολύ απλή, και πολύ μεταγενέστερη, μου θυμίζει και άλλα πράγματα, τεσπά - πιο πολύ σαν μουσική επένδυση για το ποίημα είναι.

Song from a dream caravan

There lies a road in the north
It winds and winds and goes forth
To lands of beauty and delight
Where there's no sorrow and no blight

Where morning wind kisses the stars
Where flute sounds come through from afar
Where fairies dance in fairy woods
Where love is clad in soft green hood

Where flowers bloom and never die
Where little children never cry
Where cupid casts arrows so sweet
Where there's no war and no deceit

Too bad the sun has burnt my eyes
Too bad my legs are bent by lies
Still i can hear this teasing song
And dream and weep and sing and long

Αυτό είναι κλαψιάρικο. Ήταν κλαψιάρικο και παρέμεινε έτσι, παρ'όλο που προσπάθησα να δώσω ενα αισιόδοξο διέξοδο στους στοίχους..

Plaster

in all the things
grand and old
i'd like to find an answer
though probably
the place is wrong
the answer in disaster

rowing around in plaster
flowing around
where nothing's new
flowing around in plaster
flowing around
where nothing's changed

when i first met your eyes
i thought it was an answer
though in the end i saw myself
and drowned in my grief faster

rowing around in plaster
flowing around
where nothing's new
flowing around in plaster
flowing around
where nothing's changed

you say that i should change
become my own master
the only way is to agree
i think i'm getting better

throwing away the plaster
throwing away what's drab and old
throwing away the plaster
i think i can change..
when i'm not cold

το παρακάτω έχει στίχους που προέκυψαν μαλλον απο αυτοσχεδιασμό - γενικά εδώ οι στοίχοι είναι επένδυση για μουσική - δεν έχουν κάποιο ιδιαίτερο νόημα. Αυτό και το επόμενο κομμάτι, επειδή τα ανέβασα με sample rate μη πολλαπλάσιο του 11 και κάτι kHz, παλιά versions των flash players ενδέχεται να τα παίξουν με διπλάσια ταχύτητα :) Χαχα αλλά παίζει να έχουν πιο πολύ πλάκα έτσι..
Wer
(don't ask me why it's called like this)

over my head the lamplight shines
inside my ears the music dies

look around for missing hens
search around for lost refrains
we would hang on in the air
staring at each others hands

watch out for the magic bright
it might lurk in the moonlight
swaying still from side to side
dullness never goes away

over my head the lamplight shines
inside my ears the music thrives
while in my eyes the shadows grow
moving around the neon glow