the jam down in the tube station at midnight

οι jam εδω εξιστορούν μια προσωπική τους εμπειρία μέσα σε μετρό του λονδίνου σ'αυτό το σπούκι σιγκλάκι.. - με ωραίο εξώφυλλο εποχής (source: www.discogs.com)

μάλιστα, και για το πως πάει το τραγούδι ας μας πληροφορήσει ο φίλος youtube.. είναι απο την reunion συναυλία τους το 2006 (και δεν της φαίνεται...)

πράσινη άμαξα

θυμήθηκα αυτό μόλις, με την ευκαιρία αγοράς μιας συλλογής μουσικών κομματιών... είναι για την άνοιξη που σε μια πράσινη άμαξα περνάει την νύχτα, όταν όλοι κοιμούνται, πάνω στον ουρανό, προμηνύοντας το τέλος του κρύου χειμώνα.. έχει και πολύ όμορφο animation του 2007, ενώ το τραγούδι είναι αρκετά παλιό, είναι μάλλον ακόμα από την σοβιετική εποχή..

είναι ενα ρώσικο τραγούδι - το λέει ο Αλεξάντρ Σουχάνοβ, ενας singer-songwriter. Στην ρωσία γενικά αυτό το είδος μουσικής, που σε γενικές γραμμές είναι τραγούδι με συνοδεία κιθάρας, το λένε άβτορσκαγια πέσνια (author's song, κάπως έτσι) και αυτούς που γράφουν και έκαναν αυτά τα τραγούδια γνωστά τους λένε απλά μπάρντι - βάρδους στα ρώσικα) - είναι ενα αρκετά δημοφιλές είδος μουσικής, ήταν τουλάχιστον - έχουν μεγαλώσει γενιές μ'αυτήν - κυρίως στην σοβιετική εποχή - θα μπορούσα να γράφω για πολύ ώρα.. τώρα δεν ξέρω τι γίνεται με την μουσική στην Ρωσία - πάντως στα κανάλια κλπ. παίζουν βλακίτσες.. και αν κάποιος ακούσει την τωρινή ρώσικη ποπ μουσική, θα θέλει να κλείσει τα αυτιά του, εκτός και αν είναι πολύ μεθυσμένος απο βόντκα και δεν τον νοιάζει πλέον..

Wikipedia references:

http://ru.wikipedia.org/wiki/Авторская_песня (in russian)

http://en.wikipedia.org/wiki/Bard_(Soviet_Union) (in english)

Και εδώ μια άλλη μια τραγουδίστρια σε αυτή την φάση.. λέγεται Γκαλίνα Χόμτσικ - τυχαία την βρίκα στα βίντεος του youtube - λέει ενα ωραίο τραγούδι του Βαντίμ Εγκόροβ.. που λέγεται "Καλοκαίρι" (Λέτο)... χμμμ... όλως τυχαίως έχει πάλι να κάνει με εποχές του χρόνου.

universe217, thought converter, coma curve @ αν club, 04/12/2008

(σημείωση - αντί για birthmark έπαιξαν οι coma curve, το flyer είναι απο την σελίδα του event στο last.fm)

πήγα με ενα φίλο, να δω γνωστούς φίλους εκείνου του φίλου να παίζουν επί σκηνής.. ήταν πολύ ωραία. πρώτη βγήκαν οι coma curve, οι οποίοι μάλλουν θέλουν δουλειά ακόμα - μου φάνηκαν κάπως αβέβαιοι στο παίξιμο και στο στυλ - μου θύμισαν τις τελευταίες δουλειές των anathema, gathering, within temptation, τα φωνητικά της κοπέλας με δυσκολία ξεπερνούσαν τον ήχο του band, με αποτέλεσμα να ακουγόταν σαν να φωνάζει μερικές φορές. δεν είναι από τις καλύτερες φωνές που έχω ακούσει, θέλει δουλειά ακόμα. και το τραγούδι που έχουν στο myspace τους, το fluorescent light, μου θυμίζει ένα κομμάτι των puressence. τέλος πάντων, ελπίζω να δω κάτι καλύτερο απ'αυτούς.

στην συνέχεια βγήκαν οι thought converter, με την όμορφη τραγουδίστρια που έκλεβε λίγο την παράσταση. έβγαζε και λίγο γκρέζι στα φωνητικά, τραγουδούσε αρκετά στις χαμυλές οκτάβες και ήταν πολύ άνετη στην σκηνή. είδα ξανά το πόσο σημαντικό είναι. γενικά τα τραγούδια τους είναι ενδιαφέροντα και αρκετά άρτια τεχνικά, αλλά με άφησαν λίγο μπερδεμένο ως προς το στυλ και την ατμόσφαιρά τους - είναι ατμοσφαιρικοί και κάποτε doomy, αλλά που και που ρίχνουν στην μέση ένα εντελώς swinging κάτι και ενώ έχει πλάκα, δεν είμαι σίγουρος για το αν κολλάει όλη η φάση... τέλος πάντων, θα τους έχουμε υπ'όψη..



τελευταίοι βγήκαν οι universe217, και ενώ είχε μείνει μόνος λίγος κόσμος, τα έδωσαν όλα, - πιστεύω όσους δεν τους ήξεραν μας κατέπληξαν. είναι πολύ doomy, αλλά και πάρα πολύ spacey και πειραματικοί, με εφέ πετάλια και δεν συμμαζεύεται. στο κέντρο έχουν ενα πολύ μεστό και σταθερό και μην πω βαρύ ήχο, ο οποίος σε κολλάει (και σε κολάζει), και δεν σε αφήνει να ξεφεύγεις και να βαριέσαι, και ... ακόμα πιο πολύ στο κέντρο έχουν αυτά τα απίστευτα φωνητικά της τραγουδίστριάς τους, που άλλες φωρές ακούγονται σαν τον messiah, τον τραγουδιστή των candlemass, και άλλες φωρές είναι εντελώς σαν τα φωνητικά (όπως και η μουσική) των portishead.. μια κοπέλα δίπλα μου είπε γι'αυτήν ότι είναι η ίδια η janice (joplin), και στην ειλικρίνεια της πάνω στην σκινή, και στο χαμογελάκι που έχει μια τρέλα μεσα, πίσω απο μια βρεγμένη τούφα απο μαλλιά που πέφτει πάνω στο μάτι της. η κοπέλα οργιόταν πάνω στην σκινή, άλλες φορές έκανε βαθύ headbanging, άλλες φορές γωνάτιζε, κουλουριάζοντας σχεδόν πάνω στην σκινή (πείραζε και κάτι πετάλια εκεί κάτω), άλλες φορές έφερνε (ενώ τραγουδούσε) στην θέση του το πεσμένο σταντ με μια πιατέλα του drummer, που έπεσε τουλάχιστον 2-3 φορές - και επειδή τραγουδούσε έτσι, ατμοσφαιρικά και αργά, σήκωνε και το σταντ αργά και με υπομονή.. τέλος πάντων.. ο κιθαρίστας τους, για τον οποίο λένε γενικά πολλά ενδιαφέροντα (ότι πειραματίζεται πολύ, και γενικά ασχολείται και με graphic art (έχει πάρει μέχρι και κάτι βραβεία απο local περιοδικά, άκουσα) και σχεδιάζει τα εξώφυλλά τους), ήταν συνέχεια στο αριστερό άκρο της σκηνής, μέσα σε σκιά, και δύσκολα τον έβλεπες. τέλος πάντων. μπράβο τους!...



να σημειώσω ότι όλα τα συγκροτήματα που προανέφερα έχουν δικές τους myspace σελίδες με τραγούδια, αρκεί να αναζητήσετε στο myspace με το όνομα του συγκροτήματος

God Is An Astronaut @ ΑΝ Club, 01/11/2008

παρόλο που κανονικά δεν θα πήγαινα, δεν μετάνιωσα καθόλου που τελικά πήγα. είχε στο περίπου γεμίσει το ΑΝ, αν και καμία 20 άτομα ακόμη θα χωρούσαν για να γίνουμε εντελώς σαρδελοκούτι. εγώ περίμενα πως δεν θα έβρησκα εισητήριο, καθώς ήδη από τον last.fm φαινόταν πως θα πήγαιναν 140 άτομα (!), και όντως έξω από το ΑΝ είχε μαζευτεί πολύς λαός. παρόλα αυτά εισητήρια βρήκαμε, ευτυχώς.



η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική σχεδόν, λουστήκαμε στον υδρώτα, ιδίως μετά το support (εγώ λούστηκα και με μπύρα, αλλά είναι μια άλλη ιστορία) τώρα πρώτη φορά διαβάζω ότι support έπαιξαν οι έλληνες absent without leave, εγώ τους έβλεπα στην σκινή χωρίς να ξέρω ποιοί είναι. δεν μου άφησαν και τις καλύτερες εντυπώσεις - ήταν δύο άτομα πάνω στην σκινή, καθιστοί και οι δύο, με δυο κιθάρες - είχαν κάτσει ώστε ο ένας να βλέπει τον άλλον, με αποτέλεσμα και οι δύο να ήταν σχεδόν γυρισμένοι με πλάτη προς το κοινό.. βαρέθηκα κάπως και την μουσική, παρόλο που καπου κάπου έβαζαν και ενα αργό μπιτάκι. η ατμόσφαιρα ήταν σαν να κάνουν rehearsal στο δωμάτιό τους. τέλος πάντων. δεν άργησαν να τελειώσουν.



οι god is an astronaut που βγήκαν μετά ήταν άψογοι, ήταν 3 πάνω στην σκινή, ο drummer, ο μπασίστας, και ο κιθαρωδός, που έπαιζε συγχρόνος και κάτι εφέ και μελωδίες στα πλήκτρα και τραγουδούσε, - με αυτό το sigur rosικό στυλ, αρκετά στο background. είχαν τέλειο ήχο, ακουγόταν το κάθε όργανο. γενικά τα έδιναν όλα, χτυπιόντουσαν σε κάθε κομμάτι (σε πολλά κομμάτια τους ξεχωρίζω ενα ήρεμο μέρος και ενα ξέσπασμα), έχουν και αυτό το μαγευτικό λυσσαλέο ριθμό στα drums, που θες να τον ακολουθήσεις με όλο σου το σώμα. γενικά παίζουν μια μουσική που είναι δύσκολο να μην αρέσει.. έχει στοιχεία απ'όλα, και το πολύ μελωδικό και απαλό, dreamy στοιχείο, και την μεταλλική/indie βαρύτητα στο ξέσπασμα και στον ρυθμό των drums, ο οποίος κάτι μου φέρνει και απο χορευτική μουσική, αλλά δεν μπορώ να προσδριορίσω το τι ακριβώς.. τέλος πάντων, αυτά εν ολίγοις



βάζω και ενα κλιπάκι που βρήκα απο YouTube - το έπαιξαν αυτό..

τεχνολογία φέρνει αναθυμιάσεις απο το παρελθόν

σας έχω πει ότι ανακάλυψα ότι το καινούργιο μου κινητό έχει και γαμώτα macro zoom στην κάμερα; βγάζει ενα απαίσιο κόκκινο φώς και κάνει ώρα να εστιάσει, αλλά βγάζει καθαρές φωτογραφίες από πολυ κοντινή απόσταση!

με την ευκαιρία, βρήκα ενα μπλοκάκι με σημειώσεις παύλα ζωγραφιές, απο το μακρινό παρελθόν (το εξακρίβωσα να είναι από το 2002) και φωτογράφισα μερικά φύλλα. μου έκανε εντύπωση, γιατί έχω πολύ καιρό να ζωγραφίσω έτσι, - τότε τύχαινε - εκεί που καθόμουν, ή σε κανένα μάθημα, να αρχίζω να ζωγραφίζω στο μπλοκάκι. μερικές φορές έβγαιναν ενδιαφέροντα πράγματα. πραγματικά, δεν μου βγαίνει τώρα έτσι...

το τελευταίο μου θυμίζει κάποια εξώφυλλα των Crematory. soundtrack του post : Julian Cope - Fried..