cessation gestation

αυτόματη γραφή
υδάτινη αποτύπωση
βελούδινο απόγευμα
γεύση φράουλα

στο μπαλκόνι το σούρουπο
περίεργη αίσθηση
πες μου αν φταίει
του χθες η ανάμνηση

ο ήρωας και ο αντιήρωας
η θυσία και το αντίδωρο
όλα αυτά που γίνονται
δημιουργούν μόνο πονοκέφαλο

closing your eyes and sealing your mind?



devouring devouring the body of a hero
nobody knows if it's a shadow

μπουρμπουλιθροαπόηχοι

και αναρωτιόμουν - ε, να μην υπάρχει κομμάτι με αυτόν τον πανταχού παρόν εκνευριστικότατο ήχο του κινητού που παρεμβαίνει στο μαγνητικό κύκλωμα ηχοσυστήματος; φυσικά το έχουν κάνοι οι πρωτοπόροι Αϊνστούρτζεντε Νοϋμπάουτεν, που βέβαια αυτό το κομμάτι τους είναι στα όρια του εκνευριστικού και του διασκεδαστικού για μένα - αλλά εδώ που τα λέμε τα πιο κομμάτια τους με εκνευρίζουν πιο πολύ απο το να μ'αρέσουν, μάλλον.. μ'αρέσει η μυστηριώδης αύρα τους και το performance art στυλ τους, ο ντανταϊσμός της φάσης ("ξερωγώ" - δεν μπορεί να λείπει αυτή η λέξη απο την τούτη εδώ ανάλυση)



παρομοίως, το παρακάτ' κομμάτι χρησιμοποιεί άλλον εκνευριστικό (για κάποιους) και καθησυχαστικό και γεμάτο θαλπωρή (για κάποιους άλλους) ήχο του PSTN modem που συνδέεται στην τηλεφωνική γραμμή. αντιθέτως με το προηγούμενο, κάποτε μου άρεσε πολύ σαν κομμάτι - και τώρα δηλαδή το ακούω μερικές φορές.




ποιοί άλλοι κουφοί ήχοι της καθημερινότητας που τους έχουν βάλει σαν δομικά στοιχεία σε μουσικά κομμάτια; όχι σαν εισαγωγή ή τέλος (απο τέτοια βεβαίως πάρα πολλά), αλλά ακριβώς σαν δομικό στοιχείο που να επαναλαμβάνεται συνεχώς. ήχος καζανακίου; σίγουρα θα υπάρχει αλλά δεν μπορώ να σκεφθώ κάποιο κομμάτι... τι άλλο... εντάξει, οι cocoRosie και οι psapp έχουν δώσει ρεσιτάλ σε σαμπλάρισμα παλιών παιδικών παιχνιδιών, αλλά είναι πιο μικρά σε διάρκεια samples και δεν.. (εμένα) εντυπωσιάζουν με την κουλαμάρα τους. :( ιχ. αυτά.

toffee = coffee

καθώς μαζευόταν η βροχοψυχοθύελλα σήμερα (όλα κίτρινα γύρω) σκεφτόμουν περπατώντας, όταν προφανώς ήμουν ακόμα σε μια κατάσταση μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, για τους μπουμπουνάνους.

σκεφτόμουν πως θα ξεκινούσα λακωνικά όπως στο τγουίτερ, με κάτι σαν το
- ... μαμά, γιατί λένε τους μπουμπουνάνους μπουμπουΝΑΝΟΥΣ; αφου κάνουν τόσο θόρυβο; νομίζω ότι είναι πραγματικά πολύ μεγάλοι γίγαντες.
- ... μπαμπά, τους λένε έτσι για να μην φοβόμαστε;
- ... ναι, παιδί μου, αυτό που λες είναι, νομίζω [πόσο βολικό παιδί που απαντάει μόνος του στις ερωτήσεις του]

προσωπικά νομίζω ότι πάντα ήμουν καλύτερος στο να κάνω ερωτήσεις, κάποιες ρητορικές πιο πολύ, εννοείται - ερωτήσεις που δεν ξέρω αν θα περίμενα κάποια απάντηση γι'αυτές - ιδίως όταν πλέον δεν ήμουν παιδί και κατανοούσα πλήρως ότι δεν μπορούν να απαντηθούν κάποια πράγματα, και ότι κάποιες ερωτήσεις ακούγονται γελοίες και παιδίστικες, οπότε τις έκανα στον εαυτό μου μόνο.

το εγώ παιδί στον εγώ γωνέα, όπως στο βιβλίο "I'm OK, you're OK", δεν θυμάμαι ποιανού, που παρόλη την ευκολία και σαφήνεια του τίτλου του, με κούραζε και με κουράζει αφάνταστα όταν προσπαθώ να το διαβάσω γιατί παρουσιάζει κάποια ψυχαναλυτική θεωρία, με επιστημονικό τρόπο, όλα αυτά, ξέρετε (χασμουριέμαι.. χαζός + μωρό (ή μούρο) + βαριέμαι = )

υπήρχε ενας συνθέτης στην ΕΣΣΔ που έφτιαξε πολλές μουσικές για πολύ γνωστές ταινίες εκείνης της χώρας, εκείνης της εποχής, και είχε γράψει και αυτό το τραγούδι, που κατα τύχη το άκουσα ξανά πριν απο λίγο..




toffee = coffee with taffeine, but i actually prefer detaf, if you want my point of you, that is my point of you = my point of view merged with YOU on a X-Y plane, summed up to be something quite impossible have i told you i'm a proud owner of this now? [the moon is blue] [there behind a cloud] and have i told you i started liking graphic design stuff, posters and such.. yes, yes, becoming artsy fartsy itchy bitchy type. but no, of course



(αυτό το τραγούδι με μαγεύει)

merry low

 

μερικές φορές ατενίζω τα σύννεφα
με το βλέμμα μου καρφομένο στα σύνορα
εκεί που το σύννεφο τελειώνει και αρχίζει η άβυσσος
της ψυχής μου η συννεφιασμένη παράδεισος

και αναστενάζω τότε και σκέφτομαι διαφορα
αγχόνομαι με την αιώνια σκέψη για το αύριο
και τα σύννεφα περνάνε και μου γνεύουνε..
με κοιτούν έτσι, ήρεμα, καθώς φεύγουνε

parashute to the long stars

Think about at one time the tallest woman, Sandy Allen (1955-2008), and the song Split Enz wrote about her, from a favourite album, "Time And Tide" (1981), the sound quality is crappy, but what can we do?

Sandy at some point in time had to live in a retirement centre. At that time, the world's oldest person, one Edna Parker, was also living there, at that centre. She died also in 2008, aged 115 years and 220 days... (days matter when you race with the oldest people like this.. - sort of the life's Olympics..)

The Elephant Man, on the other hand, was much less fortunate than Sandy or Edna, or many of us simpletons, he developed severe body deformities in the early years of his life, and died of asphyxiation at 27, having had for a long time problems with neck that couldn't support his heavy head.. The ending songs of first three Mastodon albums are said to have to do with the Elephant Man. They are rather melancholic in nature, which i find appropriate..