προσοχή όλα τα κείμενα αυτού του μπλογκ, ειδικά όσα είναι γραμμένα στην γλώσσα Ελληνική, είναι ακραία ανορθόγραφα, οπότε προχωράτε προσεκτικά ή προσπεράστε ελεύθερα.

hunger strike

https://www.europarl.europa.eu/doceo/document/E-9-2021-000827_EN.html

This has been posted on 10th of February>

I don't see any follow-ups or any answers to that.

I don't know - does it mean that nobody cares in the EU parliament?

Because being a member of a terroristic organization cracked almost 20 years ago is something EU always has been having difficulties to come to terms with? But the laws do not discriminate between the nature of the crime, once the sentence has been given. All prisoners are humans and have rights.

This prisoner is about to die and we in Greece have been silently and slowly watching him die for the past few days, when he also stopped hydration. He is 63 years old. He has asked to be moved to another prison instead of the designated one - after a revengeful change in the law that was made especially for him. The government is simply and plainly telling lies about him asking for more than he deserves, and just leaving him to die. It is a totally political matter and leaves the Greek Government stand accused of breach of human rights - it has done so before, but not in such a massive public and stubborn scale. Every moment that passes the Greek Government prepares police forces to strike hard on any riots that are almost inevitable in case of death. With the excuse of the riots we all in Greece fear that  more abuses of power will be done by the police force, which of course in its big part consists of conservative and far-right supporters. Most of greek television media is in support of the government. Most greek people either don't know about what is going on or don't care, or are laughing gleefully and contendedly, agreeing that a person who got convicted for 11 killings should not deserve any better. We who disagree with this are quickly dismissed as terrorist sympathisers and terrorism supporters and are quickly banned by especially Facebook.

Question for written answer  E-000827/2021

to the Commission

Rule 138

Miguel Urbán Crespo (The Left)

 Subject: The situation of Dimitris Koufontinas

Greek prisoner Dimitris Koufontinas, convicted in the case of the 17 November Group, has been on hunger strike since 8 January 2021 in protest against his treatment by the Greek Government. Members of the current administration had already explicitly declared their intention to worsen his living conditions in prison (despite his impeccable conduct during 18 years in jail). The government also recently amended the Penal Code in order to remove him from the agricultural prison to which he had been transferred two years previously and deprive him of the right to temporary prison leave, which he had been entitled to for many years. He has now been transferred to a stricter prison, where he endures suffocating living conditions. Mr Koufontinas demands, as provided by law, to return to the basement cells of Korydallos prison, where he was held for 16 years, and for the war against him to end.

1. Is the Commission aware that the Greek Government’s actions constitute a breach of the law and a disregard for the Greek Ombudsman’s findings?

2. Is it aware that Mr Koufontinas is at serious risk of suffering irreversible harm or even death?

ψάρι που κουνιέται πέρα δώθε

μερικές φορές νιώθω σαν το ψάρι που το πιάσαν μόλις, που κουνιέται πέρα δώθε πολύ πολύ και σιγά σιγά βαριανασαίνει και σταματάει να κουνιέται, μόνο εκείνο πεθαίνει και εγώ παίρνω αναπνοές, κλείνω τα μάτια μου και χάνομαι από την πραγματικότητα για λίγο, ναι έχω αυτό το προνόμιο. κάποιος άνθρωπος και κάποιοι άνθρωποι ανεβάζουν τον πήχη - έχουν προϋπάρξει και άλλες απεργίες πείνας, καμία δεν την ζήσαμε όμως, και δεν την ζήσαμε έτσι, δεν νιώσαμε και εμείς εν μέρει δολοφόνοι μαζί με την στενόμυαλη μισητή εδώ και καιρό μα εξοργιστικά μισητή πια κυβέρνηση. και δεν το αλλάζει τίποτε πια.

κάθομαι στο δωμάτιό μου και έχει ησυχία έξω όντως - ακούω το τικ τακ ρολογιού (όχι της Πλάτωνος), τα έξω σκυλιά και τους λέβητες. αν φυσούσε προς τα εδώ ενδεχομένως να άκουγα και συνθήματα από το σύνταγμα. ναι - παρόλο που είμαι στον Χολαργό μερικές φορές ακούγονται. νομίζω πως δεν είναι ιδέα μου. ή ήταν κάποιο φάντασμα συνθημάτων και διαδηλώσεων από παλιά που έχει σφηνωθεί στο αριστερό μου αυτί και με ξυπνάει μερικές φορές που νιώθω τύψεις.

εκνευρίζομαι και απογοητεύομαι και κάνω σαν αυτό το ψαράκι παραπάνω με ανθρώπους που βγάζουν τέτοιο μίσος και μένος προς τους "κατά συρροή δολοφόνους", συν την διδακτικότητα. απορώ και θαυμάζω τους ανθρώπους άλλους που έχουν την υπομονή να κάτσουν και να τους εξηγούν και να τους κάνουν διάλογο. ντρέπομαι για την ανθρωπότητα και τον εαυτό μου ως μέλος της - και συνειδητοποιώ ότι πάλι έχω ξεχάσει τι είμαστε στην πραγματικότητα, ποιά είναι η πραγματική υπόστασή μας καλά κρυμμένη πίσω από στρώσεις πολιτισμού και δημοκρατικής παράδοσης για την οποία κάποιοι άλλοι πάλεψαν. έτσι και αλλιώς πάλεψαν, στο παρελθόν πάλεψαν, εγώ το βρήκα έτσι..

***

(πάντα ήθελα να βάλω τέτοια αστεράκια σε κείμενο. είναι πολύ ωραία)

θα ήθελα να ακούσω κανένα παλιό καλό τραγούδι, να βυθιστώ σε σκέψεις για κάτι άλλο, για τον έρωτα, μα κάτι δεν μ' αφήνει. θάνατος ενός απεργού πείνας φέρνει την πολιτική στο προσκήνιο, της αφαιρεί τα κωμικοτραγικά στοιχεία και την απογυμνώνει, φυσάει και μου παίρνει το απολιτίκ καπέλο, την ανεμελιά και το χαμόγελο. προσπαθώ να φανταστώ την παγερή αδιαφορία και το πείσμα / σκληράδα / αδικία / κοινωνικό δαρβινισμό γύρω μου για πληθώρα θεμάτων και θλίβομαι.

ή μήπως δεν είναι πολιτική - μήπως είναι η απλή αποστροφή από τον θάνατο, η αντιμετώπιση ενός από τα βαρύτερα ταμπού και φόβητρου της ανθρωπότητας και της σημαίας της τραγικότητάς της; που την ανεμίζει ένας άνθρωπος.  

... και μετά ίσως προσπαθώ να ηρεμήσω τον εαυτό μου γιατί σε κάποια φάση νιώθω ότι έτσι πάει η ιστορία, και ότι το μέλλον δεν χτίζεται με κάποια πρόοδο από τα παλιότερα στα νεότερα χρόνια, ότι όντως πάει σε κύματα, και είναι ψευδαίσθηση το ότι αφήνουμε παρακαταθήκη πολιτισμού για τα παιδιά μας - τα παιδιά, και τα εγγόνια πιο πολύ - θα χαθούν στην θολούρα της δικιάς τους ζωής και των θεμάτων της και πιο δύσκολα θα εκτιμήσουν αυτό που τους άφησες (τι ωραία δικαιολογία να μην τους αφήσω τίποτα ειδικά εγώ - η καλύτερη!). η τεχνολογική πρόοδος - άλλο πράγμα - θα συνεχίζεται μέχρι να αφανιστούμε σαν είδος - εν πάσει περιπτώσει - δεν έχει να κάνει με την ψυχική που θα μείνει ακριβώς ίδια όπως είναι τώρα, και όπως ήταν τότε που σταυρώνανε τον Χριστό, εκτελούσαν τον Σωκράτη.. και χειρότερα. σκέφτομαι τις ιδέες από την επιστημονική φαντασία - το Φαρενάιτ 45κάτι (ποτέ δεν θυμόμουν το πόσο) - όπου μάθαιναν οι άνθρωποι κάποια βιβλία απ' έξω για να μείνουν κάποια καθώς τα καίγαν όλα. δυστυχώς στην σημερινή εποχή δεν χρειάζεται να κάψεις βιβλία - μπορείς να τα κρατάς σε άπειρα μεγάλους χώρους και να τα χαίρεσαι και να λες πόσο πολυτισμένοι είμαστε (είναι από το πολύ + πολιτισμένος) - κάποιοι επιστήμονες όμως μόνο θα μπορούν να τα διαβάσουν και να τα καταλάβουν. εμείς δεν χρειάζεται..

πρέπει να σκεφθώ κάτι πολύ ποιητικό και ρομαντικό για να λήξω αυτό το κειμενάκι που προχωράει σε ονειρικό ρυθμό κάπως αποστασιοποιημένο από την πραγματικότητα έξω από το δωμάτιό μου. όταν θα ακούω κραυγές και χτύπους θα κάθομαι σαν ποντικάκι στην γωνίτσα και θα κουνάω την μυτούλα μου και θα σκέφτομαι πόσο χέστης είμαι και όμως θα εκτιμάω την αξία να παραδέχομαι ότι ο ηρωισμός και αυταπάρνηση δεν μου ταιριάζει, στα παιχνίδια ρόλων πάντα επιλέγω true neutral ή neutral good χαρακτήρα, τελευταία γένους θηλυκού (άσχετο, απλά ήθελα να το πω). κατά βάθος θέλω να πιστεύω ότι αν συμβεί κάτι πραγματικά κακό, θα σταθώ στο ύψος των περιστάσεων, τα πράγματα όμως πλησιάζουν επικίνδυνα σε ακραίες καταστάσεις και πλέον δεν είναι σίγουρο ότι το κακό, έστω και στατιστικά, σπάνια θα συμβεί - οπότε το στατιστικό στοιχείο δεν σε προστατεύει πια, ούτε το γεγονός ότι ζεις στις Δυτικές κοινωνίες (όχι συνοικίες), οπότε σκας και κάθεσαι φρόνιμος, σαν φρονι-μύτης.

θυμάμαι τότε, κάποτε, σε κάποιες εκλογές, όταν μπήκε η ΧΑ στην Βουλή, λέγαμε πάνω κάτω τα ίδια - για την απογοήτευση από την κοινωνία και τους δύσκολους καιρούς που ερχόντουσαν. ήρθαν και ακόμα έρχονται, εγώ μάλλον ξεχάστηκα λίγο και έκανα μια παύση.. και χάνομαι..

όταν σφίξουν τα πράγματα θα καταλάβουμε γιατί όλη η τότε Γερμανία ανεχόταν το τρίτο ράιχ. με κατακτητές και δωσίλογους δεν θα συνεργαστώ όμως. λέω. με εσωτερικό εχθρό πάλι δεν ξέρω. ποιά πλευρά θα επιλέξω; στα βασανιστήρια.. εκεί δεν ξέρω, δεν θέλω να το σκεφθώ. όπως δεν θέλω να τον σκεφθώ τον θάνατο. κάποιος τον σκέφθηκε και τον έφερε σαν δώρο να το δούμε όλοι και να τον ξαναντικρίσουμε. όλοι χάνουν τις ζωές τους, κάποιοι παθαίνουν ατυχήματα, κάποιους τους σκοτώνουν, κάποιοι αυτοκτονούν από απελπισία. αλλά έτσι κάποιος να μας δείξει αυτή την διαδικασία σε αργή κίνηση - εγώ τουλάχιστον δεν το έχω ξαναδεί, και φυσικά άλλο να το βλέπεις και άλλο να το σκέφτεσαι σαν μια περίπτωση στην ιστορία. και οι άλλοι να πατούν το πόδι τους και να λένε πέθαινε. πέθαινε. σκασίλα μου. σε κέρδισα. να μάθεις. τι θα μάθει αυτός που πεθαίνει; ήδη ξέρει ΠΑΡΑ πολλά, δεν χρειάζεται να μάθει τίποτα - ίσως να έχουμε να μάθουμε πολλά εμείς. και όχι απ' αυτά που με στόμφο ενός κακού δασκάλου από το The Wall μας επιβάλλει η κυβέρνηση.

 989 λέξεις; τέλος πάντων πάντα πάτωνα στην έκθεση έτσι και αλλιώς. το πέρασα και από έναν ορθογράφο, δεν λέω ποιόν, τον κύριο ... δεν λέω.



(η εικόνα είναι από εδώ: https://en.wikipedia.org/wiki/The_Ninth_Wave)

υπνοσακούλα

σκέφτομαι κατ'αρχάς ότι η μελωδία από το two and a half men είναι shamelessλυ παρμένη από το a girl from ipanema - και μπορεί και επίτηδες δεν ξέρεις ποτέ - για την σειρά που μισεί την μητριαρχία να διαλέγει τραγούδι με "κοπέλα" στο όνομα που το τραγουδά μια σπιτονοικοκυρά-που-έγινε-τραγουδίστρια-και-όνειρο-τζετ-σετ-κοινωνίας-παύλα-κοκτεηλ-και-μπόσσα-νόβα. εγώ την βλέπω προς το παρόν αυτή την σειρά επειδή αυτά που περιγράφει ας πούμε μου είναι γνώριμα.

κατά τα άλλα σκέφθηκα την λέξη υπνοσακούλα και δεν μπορούσα να καταλάβω αν είναι μια λέξη που υπάρχει ή όχι. με ψάξιμο βλέπω ότι δεν είμαι πρώτος που την αναφέρει αλλά δεν μπορώ να καταλάβω τι εννοούν οι άλλοι που την αναφέρουν, και τι εν τέλει είναι η υπνοσακούλα. λες να εννοούν τις σακούλες κάτω από τα μάτια όταν πίνεις πολύ νερό ή άλλα πράγματα πριν κοιμηθείς; αυτά να είναι τα υπνοσάκουλα;

εγώ περισσότερο σκεφτόμουν μια σακούλα ημιδιαφανής που την χρησιμοποιείς για σκουπίδια, απλά είναι κάποιες συγκεκριμένες που είναι υπνοσακούλες που είναι το ίδιο πράγμα ουσιαστικά, με την σημαντική διαφορά ότι τις χρησιμοποιείς για ύπνο. όπως βάζεις τα πόδια σου σε σακούλες όταν δεν θες να λερωθούν ή να μην ΚΟΛΛΗΣΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ μέρες που είναι (αχ θυμάμαι εκείνη την κυρία στο ΗΣΑΠ Αμαρουσίου που περπατούσε πάνω στα κίτρινα πλακάκια - όταν υπήρχαν κάτι κίτρινα πλακάκια εκεί - βάζοντας εφημερίδες απο κάτω - και επειδή είδε πως την κοιτούσα, μου εξήγησε πως το κίτρινο είναι το χρώμα του σατανά. μιλάμε για 20 χρόνια πριν. αχ βαχ)

υπνοσακούλες που λέτε, που βάζεις τον εαυτό σου μέσα για να προστατευθεί από τα επικίνδυνα όνειρα. ή βάζεις τον εαυτό σου να σε πάρει κάποιος σαν μια φραντζόλα ψωμί στο όνειρο και έτσι πέρα δώθε θα πηγαίνεις και θα βλέπεις τα συμβάντα στην χώρα των ονείρων.

καλή σας νύχτα λοιπόν όνειρα γλυκά σε υπνοσακούλα αστραφτερί τσιφτετελί δεν ξέρω κι εγώ τι - όποιος κατάλαβε κατάλαβε γιατί. και αν κατάλαβε και κάποιος για λόγους που εγώ ποτέ δεν σκέφθηκα δεν πειράζει όλοι κάνουμε αυτά τα μυστήρια μυστικά πράγματα και δεν χρειάζεται να τα ψάχνουμε γιατί θα τα βρούμε σε υπνοσακούλα..

και έτσι μπορεί να συνεχίζεται επ' άπειρον η κατάσταση.

ραντομ κομμάτι του βραδιού που με λίγα σκιπ πάντα πετυχαίνεις αυτό που χρειάζεται. πάντως είναι κρίμα που ανατρέχοντας σε παλιά ποστσ βλέπω ότι πολλά κομμάτια πολύ παλιά κατεβαίνουν και δεν υπάρχουν πια. δεν ξέρω γιατί. μπορεί να μην είναι κάτι απλό. μπορεί να τα τρώει η υπνοσακούλα. αμέ, μπορεί να μην είναι μόνο καλές, μπορεί να υπάρχουν και κακές υπνοσακούλες σαν στο παιχνίδι με τον πάκμαν ή την μιςς πάκμαν (δεν σχολιάζω). τέλος πάντων και τα κομμάτια στο γιουτιούμ όπως οι άνθρωποι και όπως πολλά άλλα πράγματα παύουν να υπάρχουν και είναι ένα από τα μυστήρια της ζωής και αυτό, και όσο ζούμε τα παρατηρούμε και τα αφουγκραζόμαστε και γκρ γκρ κάνει μια υπνοσακούλα καθώς αναμασάει τα τελευταία κομμάτια της ημέρας. πως έγινε έτσι ξαφνικά κακούλα;

πάει, έφυγε.


υπνο #121546

25/11/2020 σημερα είδα την Ω. να ηγείται μιας μικρής ομάδας τηλεφωνητών, ή κάποιων ανθρώπων άλλης ειδηκότητας - και θυμάμαι κάτι κωδικούς που ανταλλάζαμε και κάπως συνεργαζόμασταν. μετα θυμάμαι πως δούλευα στην σεμάντιξ πάλι, πως ο Μ. με την ήρεμη και ισορροπιμένη του φωνή αναστατωνόταν, όταν άνοιγα την βρύση πολύ δυνατά ώστε να ξεπλύνω το σφουγγαράκι, και σπαταλούσα τόσο πολύ νερό - ή για άλλον λόγο - δεν ξέρω. βέβαια αναρωτιέμαι - τελικά στον ύπνο μας όλοι οι ήρωες με τους οποίους επικοινωνούμε, είναι όλοι δικές μας προβολές και άρα υποστάσεις του ίδιου μας του εγώ; αναρωτήθηκα εγώ ο wannabe φιλόσοφος.

σκεφτόμουν εκείνη την εταιρεία, στην οποία είχα δουλέψει 2-3 χρόνια πολύ παλιά, αυτές τις μέρες, νομίζω - με αφορμή για γενική ανατριχίλα νοσταλγικότητας που με έχει πιάσει ίσως και λόγω του λοκντάουν. τελικά βλέπουμε στον ύπνο ότι σκεφτόμαστε στο ξύπνιο; θυμήθηκα όταν μικρός κάπου είχα ακούσει ότι αν βάλεις μια πετσέτα κάτω από το μαξιλάρι σου και πριν κοιμηθείς σκεφθείς κάτι πάρα πολύ - τότε μπορεί να το δεις στον ύπνο σου. θυμάμαι πως επιχείρισα να το κάνω - ήμουν στο διαμέρισμα των παππούδων μου, όταν ζούσαν, στην ρωσία, και κοιμόμασταν όλοι μαζί στο ίδιο κρεββάτι νομίζω - και θυμάμαι ότι δεν είδα αυτό που ήθελα στον ύπνο μου τότε. δεν θυμάμαι τι ήθελα να δω - δεν θυμάμαι αν ήμουν σε ηλικία που άρχισα να ερωτεύομαι κορίτσια. γιατί αν ήμουν σίγουρα θα ευχήθηκα να δω κάποια τότε συμπάθειά μου. όπως και να έχει σκέφτομαι τώρα πως το όνειρο σου προσφέρει μιας μορφής ελευθερία βρε παιδί μου π.χ. να βλέπεις ένα άτομο και να κάνεις διάδρασή μαζί του - και εκείνο το άτομο είναι μέρος του κόσμου σου, δεν είναι ξένο ως προς το πως το αντιλαμβάνεσαι - είναι μέρος του εαυτού σου κατ' επέκταση, δεν είναι ακριβώς το άτομο - εκείνο το άτομο που γνωρίζεις στην πραγματικότητα ή μπορεί να μην γνωρίζεις [η διάδρασή μαζί του δεν είναι θλήψη ή μία μελλοντική θλήψη φόβος φόβος]

ο κόσμος είναι σκληρός.. [για τα μαλλιά σου]

23/11/2020 κάπως έτσι αρχίζουν και σου μπαίνουν οι ιδέες πως ένα άδειο δωμάτιο μπορεί να νιώθει μοναξιά και πως... ελλείψει εμπνεύσεως πάω να δω τι έχω γράψει στο ηλεκτρονικό μου σημειωματάριο που εδώ και καιρό θα ήθελα να το μεταφέρω εδώ και όλο δεν πρόφταινα.

25/11/2020 και τώρα δυσκολεύομαι να ανατρέξω σε εκείνα τα πενιχρά αποφθέγματα. προς το παρόν κατέληξα να μελετάω κάτι παλιές φωτογραφίες. είναι άπειρα ευχάριστο να έχεις παλιές φωτογραφίες να περιεργάζεσαι που και που. είναι ήδη βράδυ.

υπνο #52456

σήμερα έβλεπα πάλι την γιαγιά μου. στην ονειροχώρα την σημερινή η γιαγιά μου έμενε στην ρωσία και ήθελε βοήθεια. λέγαμε μήπως μπορεί να κανονιστεί να της πηγαίνει ο πατέρας μου κάποια προϊόντα από σουπερμάρκετ δύο φορές τον μήνα. αλλά ήταν και σαν να έμενε σε μια ξένη πόλη.
πηγαίναμε κάπου με λεωφορείο. κατεβαίναμε πριν φτάσουμε στην στάση μας για να μην την χάσουμε σίγουρα. περπατούσαμε και την κρατούσα από το χέρι.


καθώς προχωράει η μέρα θυμάμαι και άλλα πράγματα από το όνειρό μου - ή άλλο ένα όνειρο που είδα, αν θα μπορούσαν να διαχωριζόντουσαν αυτά. ένα από τα όνειρα που ξαναέρχονται. ήμουν στρατό και θυμόμουν πως έκανα μια συμπληρωματική θητεία και την επόμενη μέρα θυμήθηκα πως ήταν η ημέρα της απόλυσής μου. θυμόμουν μάλλον με χαρά και επίσης μια αίσθηση ξαφνικού κενού - ότι την επόμενη μέρα δεν θα χρειαζόταν να βρίσκομαι εκεί και εκεί - αισθάνθηκα μια ελευθερία - μάλλον η αίσθηση της χαράς ήταν πιο μεγάλη. σε άλλες εκδοχές αυτού του ονείρου, παλιότερα, π.χ. δεν έβρισκα την φόρμα παραλλαγής μου και γέμιζα ντροπή και απελπησία, σε άλλη παραλλαγή έπιανα κουβέντα με τον διοικητή της μονάδας μου και του πηγαινόφερνα χαρτιά.

ίσως να μην έχει και πολύ νόημα αυτή η εξιστόρηση. τις λεπτομέρειες του ονείρου δεν τις θυμάμαι, και ένα γενικό περίγραμμα μάλλον δεν προσφέρει και πάρα πολλά. κατά βάθος ίσως να προσπαθώ απλώς να συμπληρώσω ένα κενό και να θάψω κάτι άλλα που γράφω εδωπέρα. ή περίτεχνα προσπαθώ να φυτρώσω σκέψεις εκεί που είμαι ένα έρημο τοπίο, να κάνω ποιητικό κάτι που από μόνο του δεν υπάρχει. να φτιάξω στίχους που ο ρόλος τους να μην είναι τίποτα παρά λεκτική υπόκρουση σε μια μελωδία. αδύνατο να στηρίξεις μια μελωδία με λέξεις - οι λέξεις κλέβουν πάντα την παράσταση. και σαν να υπήρχε νόημα σε αυτά. η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει - προσπαθώ να εφαρμώσω μια αυτόματη γραφή της οποίας της λείπει το εικονοστάσιο - το νόημα και η έμπνευση, η φλόγα που δεν θέλει να σβήσει, που πάλλεται, μα ξέρεις πάντα πως είναι υπό την εξουσία σου. βλακείες. όλα προσποιητά φτιαχτά και μικροκαμωμένα. λεπτοκαμωμένα ήθελα να πω. αναρωτιέμαι τι θα δω σήμερα σε όνειρο.