piff

11:00 ξαναθυμήθηκα ότι ενα απο τα πιο ενοχλητικά πράγματα είναι να ανακατεύει κανεις το τσαι ή τον καφέ του με κουταλάκι έτσι ώστε να ακουμπάει στα τοιχώματα της κούπας και να παράγει αυτόν τον αηδιαστικό συνεχόμενο ήχο. τον ήχο που μου θυμίζει δημόσια εστιατόρια, μύγες, και μια υποβόσκουσα ευχαριστημένη ανία

11:30 "αποστείρωση";

12:00 εχω καταλήξει να είμαι σταθερός πελάτης στον γρηγόρη, και να μου δίνουν την πρωινή μου κασερόπιτα πριν καν την ζητήσω. δεν είναι μόνο αυτό - μετά το "στανταράκι" του γρηγόρη πάω στο διπλανό περίπτερο και παίρνω μια αμίτα μόσιον. αποφάσησα να παίρνω τον χυμό αυτό απο κεί γιατί είναι κατά 30 λεπτά φθηνότερος, άρα το να το κάνω είναι statement.. σκέφτομαι πόσο μηχανικό αντίκτυπο απέκτησαν οι κινήσεις μου, οι αξίες μου, μαμά, τι να κάνω;

14:00 τι να φανταστεί κανείς, ακούγοντας τίτλους δίσκων όπως "under the pipal tree" των ποστ-ροκάδων (ακούω) MONO (οι οποίοι βρέθηκαν σε μια απο τις συλλογές του παπασπυρόπουλου, εκπροσωπόμενοι απο ενα μελαγχολικό ορχηστρικό κομμάτι (ναι, με βιολιά))

17:00 τι πανικό παθαίνουμε όταν ανακαλύπτουμε ότι δεν έχουμε μαζί μας τον φορτιστή νόκια τελικά.. μπορεί να είναι σαν το μαλλί του Σαμσόν που του το αφαιρούν ξαφνικά - νόμιζα πως ήμουν άτρωτος καθώς το κουβαλούσα πάντα μαζί μου στην τσάντα. σήμερα δεν ήταν εκεί - ε, κάπου θα το άφησα. μαμά, τι να κάνω τώρα;

18:00 μου ήρθε να ακούσω κάτι παλιά κομμάτια που άκουγα στο σχολείο - διαβεβαιώνω ότι το κάνω εξαιρετικά σπάνια.. και ξαναθυμήθηκα διάφορες βλακίτσες, όπως το να έχω πάρει το cd του pazuzu με 900 δραχμές στο μετρόπολις, πως το cupid των amber asylum το κουβαλούσα σε μια αντιγραμμένη κασσέτα για χρόνια, χωρίς να ξέρω ποιοί το λένε το κομμάτι.. άχρηστες αναμνήσεις. αλλά εντάξει, έχουμε ακόμα χώρο στο σκληρό, νομίζω :)))))

.

ουνειρόνυκτος

είδα το πάνω πάνω όροφο της σχολής μου, στην οποία έχω να πατήσω στην πραγματικότητα πάρα πολύ καιρό (τελευταία φορά ήταν στην απονομή του πτυχίου). τώρα που το σκέφτομαι, την βλέπω συχνά πυκνά την σχολή μου στα όνειρα. Άλλες φορές βλέπω να τριγυρνάω στους διαδρόμους και τις πλατιές σκάλες ανάμεσα στους ορόφους - κάποιες φορές δεν είναι η σχολή, αλλά το σχολείο - τις πιο πολλές φορές είναι ένα συγκεχυμένο πράγμα - το ΙΔΡΥΜΑ - που εκπροσωπεί και έχει όλα τα μαζεμένα χαρακτηριστικά όλων των νηπίων/σχολείων/ΤΕΙ από τα οποία έχω περάσει μέτοχος (συμμέτοχος/έγκλειστος/φυλακισμένος, πείτε το όπως θέλετε - τα κτήρια σχολών στις οποίες δεν φοίτησα αλλά ήμουν περαστικός δεν τα βλέπω σε όνειρα). Μια σκάλα πλατιά όπως στο κτήριο του δημοτικού στην Ρωσία που οδηγεί σε ισόγειο όπως στο γυμνάσιο στην Αθήνα που ανοίγει στην αυλή του λυκείου - ξέρετε πως είναι αυτά στα όνειρα.
είδα σήμερα λοιπόν το πάνω πάνω όροφο του ΤΕΙ, σαν κατάληξη μιας τέτοιας σκάλας - ο όροφος ήταν κάτι εντελώς περίεργο - ένα τεράστιο τεράστιο πράγμα γκρίζο, με τοίχους από γυμνό σκυρόδεμα λεκιασμένο με χώμα, υγρασία, και σημάδια από δόντια σύγχρονων δεινοσαυρικών μηχανημάτων εκσκαφής - όπως οι τεράστιες τρύπες στο έδαφος που βλέπουμε σε μεγάλες οικοδομές (μετρό;). ένα τέτοιο πράγμα να φανταστείτε, και ψηλοτάβανο, πω πω - όχι σαν κάτι εκκλησίες, αλλά με ταβάνι ακόμα πιο πιο ψιλά. και λοφίσκους από χώμα και χαλάσματα χάμω, και πάνω στους λοφίσκους να δουλεύουν άνθρωποι, άλλοι σαν αρχαιολόγοι, και άλλοι σαν οικοδόμοι, δες, ψάχνοντας, διατηρώντας και αναδομώντας γνώση. Ο πλησιέστερός μου, καθόταν και έβγαζε κάτι παλιά γκρίζα μισοφθαρμένα (διεφθαρμένα, μου λέει ο διορθωτής) τούβλα από το πάτωμα και τα καθάριζε από σκόνη. Με κοίταξε και μου είπε χαμογελαστά - τι κοιτάς; βλέπεις, τώρα όσα έμαθες - έμαθες, πήρες πτυχίο, και τώρα τέλος, αυτό είναι, και πάλι καλά. Μπορεί να μην είπε ακριβώς αυτό, αλλά σίγουρα ήταν κάτι τέτοιο. Άσε τώρα που μπορώ να πω οτιδήποτε ότι είπε, αφού δικό μου είναι το όνειρο.

Μου αρέσουν τα όνειρα. Επειδή είναι σαν να μην έχουν λογική, και εμείς οι άνθρωποι μονίμως, όταν το θυμηθούμε και αν έχουμε χρόνο, προσπαθούμε να καταλάβουμε τι σημαίνουν - αλλά στην πράξη δεν είναι τίποτα, απλώς ένα παιχνίδι με αναμνήσεις. Αυτό το φευγάτο του ονείρου όμως.. το ότι μπορεί να καταλήξει οπουδήποτε - είναι όλα τα λεφτά.

Με αισιοδοξία και χαρά,
γεια σας :Ρ

:))))



"...Some people say not to worry about the air
Some people don't know shit about the... Air..."

κα τε ρινη

μπραφ,

μια πόλη κοντά στην θάλασσα
με κτήρια χαμυλά αλλά και απαράδεκτα
με ουρανό μπλε, και σαν καπνό σύννεφα
μιας νταλίκας καρτερικό βάδισμα

το κίτρινο των φύλλων που απέμειναν
κυματίζει μελαγχολικά και χαρούμενα
με την θάλασσα σε διάλογο
μιας άλλης εποχής ανάμνηση

λαμία 52 χλμ. Αγ. Κωνσταντίνος,
κάτι σύραγγες μιας λωρίδος
καμμένα βούρλα, όμορφα βουνά,
πιάσιμο στα γόνατα

μακαρονόδρομοι,
ποδοσφαιριστές σε παράταξη,
μπανανοδιαφήμιση "makes you feel good"
χωριό με όνομα "Καινούργιο"
μια ανάμνηση απο περπάτημα ανάμεσα σε
πυκνές ελιές (πότε;)

ενα shell βενζινάδικο, μια ομίχλη στον ορίζοντα
που να μην βλέπεις τιποτα
τηλεπικοινωνιακά πιάτα στο βάθος
κοιτούν καχύποπτα
αγρότες και τρακτέρ σε επιστράτευση
(αχ πόσο ρομαντικιά και γλυκιά φαίνεται η ιδέα
σε μένα, το παιδί της πόλης, τον άσχετο)

διαφορετικής υφής φωνές απο τα δίπλα καθίσματα
ξενες ζωές, συνθήκες, σκέψεις

στυλίδα, μέσα απο την πόλη, παραλιακά
ελιές, δάφνες, σκόρπια πλατάνια
πέφκα, κυπαρίσσοι, ευκάλυπτοι, μεχρι που έχασα το μετρημα

air odeon disco club
μακρινά καράβια (μακρυά ανάμνηση), ήλιος ντάλα, γεια σου
προς εδώ λάρισα, προς τα κει ράχες, αχλάδι

τριγωνικά βουνά, επιβλητικά μέχρι να τα πλησιάσεις (μετά γίνεσαι βουνό)
ιχθυοτροφεία, weeeee, διόδια παντού

όλα τα μικρά και μεγάλα υψώματα έχουν ονόματα,
θυμάμαι απο το στρατό που τα αποστοιθίζαμε στην σάμο
(τώρα δεν θυμάμαι τίποτα όμως)
δεν ξέρω αν έμεινε κανείς να ξέρει αυτά τα ονόματα,
και ποιον ενδιαφέρουν, πέρα απο τους εξειδηκευμένους χαρτογράφους;

πράσινο και κίτρινο προς χάλκινο παντού
αλμυρό
μια βουβή ταινία στην τηλεόραση του λεοφορείο
i follow rivers σε κινητό κάποιου..

βράδυ στο ξενοδοχείο ανήσυχος
με πονοκέφαλο μάλλον απο καμια ανορεξία
τα μάτια κουράστηκαν απο τηλεόραση και πολλα φώτα
έχει πολύ κρύο έξω

πέρασα τις γραμμές του johnny mnemonic σε ενα μπαράκι
χωρίς να καταλαβαίνω και πολλά
απλώς να έχω κάτι να κάνω (πολύ ωραίο μπαράκι όμως,
RED λεγόταν ή κάπως έτσι, ντρεπόμουν να το φωτογραφίσω
ανοιχτά (της θάλασσας))

και τώρα για ύπνο να ηρεμήσει λίγο ο εγκέφαλος,
και το οτι πήγε δεκα είναι ενα κατόρθωμα

December 5, 2011

μαρί λιόν

"... whatever happened to pillow fights
whatever happened to jeans so tight, Friday nights ..."



το κομμάτι μου θυμίζει πάρα πολύ την φάση του "Looking For The Perfect Beat" (Afrika Bambaataa/Arthur Baker as producer) που βέβαια είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο.

ξερατε οτι στο οπισθόφυλλο του Fugazi (1984) των Marillion έχει ζωγραφισμένα κάτι βυνίλια που είχαν παραπέσει στο πάτωμα - τα εξώφυλλά τους δεν είναι φανταστικά, όπως το σουρρεάλ, γεμάτο συμβολισμούς δωμάτιο του Jester (δεν έχω ιδέα για την ιστορία πίσω απ'αυτά τα κάπως (σαν να είναι...) concept αλμπουμζ - δεν βγάζω και πολύ άκρη απο τους στίχους (που βαριέμαι να τους διαβάζω γιατί μου αποσπάνε την προσοχή απο την μουσική))

λοιπον, το ένα είναι το Pawn Hearts των Van Der Graaf Generator (το πιο progressive και πολύπλοκό τους, υποτίθεται, και λιγότερο αγαπητό σε μένα προσωπικά) και το άλλο είναι ......

λοιπόν επειδή τα μπέρδεψα, αλλά δεν έπεσα και μακρυά - η φουλ λίστα των άλμπουμζ που είναι πεταμένα στο πάτωμα στα πρώτα δύο άλμπουμζ των Marillion μπορεί να βρεθεί εδώ: http://www.faqs.org/faqs/music/marillion-faq/part1/

και στο Fugazi υπάρχουν τελικά το "The Wall" των Pink Floyd, το "Fool's Mate" (που το μπέρδεψα με Pawn Hearts) και το "Over" του Peter Hammill (τραγουδιστή των Van Der Graaf Generator)

χαιρομαι ιδιαίτερα γι'αυτό γιατί και εμένα είναι αν όχι αγαπημένα, τουλάχιστον πολύ respected αλμπουμζ.

επισης κάτι ενδιαφέρον που μαθαίνω απο το παραπάνω FAQ είναι ότι "fugazi" σαν λέξη είναι κάτι σαν το "foobar", χρησιμοποιείτω δηλαδή απο αμερικανούς κατά τον πόλεμο στο Βιετνάμ και σήμαινε γενικώς fucked up.

αυτά που λετε

ew

it's yesterday that i saw myself going upstairs to pay our rental, and presenting our hosts with a boiled lobster, half-laughing and half-embarassed myself because i was unsure whether the lobster was boiled in the right way. probably the fact of seeing a lobster was caused by me watching (or rather, trying to see) that woody allen movie (i'm voluptiously tempted to say "flick" instead of "movie", but i do not give in) - "annie hall", where, during their happy first days, the heroes (woody & diane keaton) run after some half-live lobsters that got out of a shopping bag.

eeeeeeeeewwwwwwww sure kiss



today i saw many things; the things i remember more distinctly are me taking some shortcut to somewhere, long past sunset, in a neighbourhood vaguely known to myself (as it happens in dreams, you are sure you know the district etc. but then can't remeber or place it in your real life) - so - i took a shortcut, and it was raining mercilessly, and i wanted to get across the street, and there were poodles of water everywhere, and there was this big big poodle near the curb, as it usually happens in athens, and i went into it, and after some seconds was pushing forward literally to my waist in water, that black nightly murky kind of water. i didn't reach the turning i originally had planned to reach, and turned back, possibly scheming for another, less liquid shortcut to wherever i was hurrying. then i remember meeting a girl, a romantic acquaintance from long long ago, supposedly (it was noone i know or knew in real life, i think) - and i think - at some point we walked back from somewhere, the three of us (there was some friend too), and were deciding on what routes each of us would take to their homes. and during walking i think we took a small rest in a playground somewhere.

easy times. yearning times. tenseness. in-tensity. what happened?
take time to listen to some sludge metal.



unghhhh.. shake the disease?!
(understand me)
i've been loading a new program i have ordered from a magazine
"... hello, i know you must be feeling tired, i bring you ..."
"hello, i know you are unhappy, i bring you ..."