λυχνάρια βλακείας οι άνθρωποι

μεγαλώνουμε "σωστά", τρώμε μεταλλαγμένα, πεθαίνουμε στην ώρα μας, και δεν χρειάζεται να νοιαστούμε για κάτι άλλο, παιδιά μου.

συγγνώμη για το συμπέρασμα, αλλά νομίζω ότι είμαστε παντελώς ανίκανοι να ζήσουμε αρμονικά και δίκαια σε αυτόν τον πλανήτη, χωρίς να καταπατάμε ο ένας τα δικαιώματα του άλλου, χωρίς να καταπατάμε (πόσο βάναυσα;) την φυσικότητα, και τις φυσικές ισορροπίες χάρη στις οποίες έχουμε προκύψει σαν όντα, και χωρίς να τα καταστρέφουμε όλα εν τέλει, καθώς ο αυξανόμενος πληθυσμός και οι επίσης αυξανόμενες ανάγκες μας δεν μπορούν να ικανοποιηθούν απο τα έτσι και αλλιώς άνισα μοιρασμένα, μονοπωληθέντα φυσικά (και ψυχικά) μέσα που έχουμε στην διάθεσή μας..

μαθαίνω απο εδώ ότι ψηφίστηκε στην Αμερική ενα νομοσχέδιο που ευνοεί (και άλλο) τις βιοχημικές πολυεθνικές και την κεντρική / μονοπωλιακή παραγωγή και έλεγχο τροφήμων. και με πικρή ειρωνική χαρά ανακοινώνω μέσα στο κεφάλι μου ότι το "soylent green", εκείνη η μνημειώδης και τρομακτική ταινία (της τότε) επιστημονικής φαντασίας της δεκαετίας του '70.., είναι ακόμα πιο κοντά στην πραγματικότητα.

εδώ που τα λέμε, στο κάπως λιγότερο (οπτικώς) μακάβριο "brave new world" του Χάξλεϋ, η επεξεργασία της ανθρώπινης σάρκας και η συμβολή της στην ενεργειακή ισορροπία των αναγκών και της κατανάλωσης ήταν γνωστή και απολύτως φυσιολογική. αλλα δεν είναι η σάρκα το θέμα, φυσικά

το θέμα είναι πόσο αναίσθητοι μπορεί να γίνουμε, για χάρη προσωπικού οφέλους - είτε όταν οι ανάγκες μας είναι η απλή υλική χλιδή και καλοπέραση, ή όταν (τρόμος!) η μόνη και η ύστατη ανάγκη μας είναι η κυριολεκτική επιβίωση του σώματός μας (για ψυχή δεν μιλάμε πλέον καν). και φυσικά η απάντηση είναι πολύ απλή και μονολεκτική - "Πολύ"... βασικά ο λόγος είναι επειδή έχουμε χάσει κάθε αξιοπρέπεια. μου θυμίζουμε εκείνο το μικρό, σκυφτό, ημίγυμνο Gollum του Τόλκιν, που χάνει το δαχτυλίδι του, ότι πιο πολύτιμο έχει, απο βλακεία ουσιαστικά.. εμείς το χάνουμε επειδή.. ασε καλύτερα μη πω τα χειρότερα.. απλά "το χάνουμε"

εδω κολλάνε και οι συζητήσεις που άκουσα πρόσφατα σχετικά με την αξία ανθρώπινης ζωής, όπως προσεγγίζεται στο φως των τρομοκρατικών επιθέσεων στην Βοστώνη και αντίστοιχων επιχειρήσεων (=) στην Μέση Ανατολή, και πολλά πολλά άλλα ακόμα, περι εκμετάλλευσης της φύσης, των κρατών (συνήθως τριτοκοσμικών, ή υπο τριτοκοσμικοποίηση) με πρόσβαση σε φυσικούς πόρους, τα ανθρώπινα δικαιώματα, και μεθόδους μαζικού ελέγχου κοινής γνώμης και της ευφυούς σκηνοθεσίας δημοκρατικού και φιλελεύθερου πολιτεύματος που καταλήγει να υπάρχει στην πραγματική μορφή του μόνο στα χαρτιά και κούφιες συνειδήσεις κουρασμένων και κατα βάση φιλήσυχων πολιτών μας, μη εξαιρουμένου και του γραφόντως

και μιας και μιλάμε για την ταινία, και έχουμε γενικώς μια επιθετική διάθεση, καθώς τίποτε αισιόδοξο σαν να μην συμβαίνει γύρω μας τελευταία, ας χώσουμε και την κομματάρα την κατάλληλη του επίσης (όπως η διάθεσή μας) πικρού μελαγχολικού επιθετικού παιδιού πίσω απο την μουσική επινόηση με όνομα :wumpscut:

κατά τα άλλα, καλά..

cessation gestation

αυτόματη γραφή
υδάτινη αποτύπωση
βελούδινο απόγευμα
γεύση φράουλα

στο μπαλκόνι το σούρουπο
περίεργη αίσθηση
πες μου αν φταίει
του χθες η ανάμνηση

ο ήρωας και ο αντιήρωας
η θυσία και το αντίδωρο
όλα αυτά που γίνονται
δημιουργούν μόνο πονοκέφαλο

closing your eyes and sealing your mind?



devouring devouring the body of a hero
nobody knows if it's a shadow

μπουρμπουλιθροαπόηχοι

και αναρωτιόμουν - ε, να μην υπάρχει κομμάτι με αυτόν τον πανταχού παρόν εκνευριστικότατο ήχο του κινητού που παρεμβαίνει στο μαγνητικό κύκλωμα ηχοσυστήματος; φυσικά το έχουν κάνοι οι πρωτοπόροι Αϊνστούρτζεντε Νοϋμπάουτεν, που βέβαια αυτό το κομμάτι τους είναι στα όρια του εκνευριστικού και του διασκεδαστικού για μένα - αλλά εδώ που τα λέμε τα πιο κομμάτια τους με εκνευρίζουν πιο πολύ απο το να μ'αρέσουν, μάλλον.. μ'αρέσει η μυστηριώδης αύρα τους και το performance art στυλ τους, ο ντανταϊσμός της φάσης ("ξερωγώ" - δεν μπορεί να λείπει αυτή η λέξη απο την τούτη εδώ ανάλυση)



παρομοίως, το παρακάτ' κομμάτι χρησιμοποιεί άλλον εκνευριστικό (για κάποιους) και καθησυχαστικό και γεμάτο θαλπωρή (για κάποιους άλλους) ήχο του PSTN modem που συνδέεται στην τηλεφωνική γραμμή. αντιθέτως με το προηγούμενο, κάποτε μου άρεσε πολύ σαν κομμάτι - και τώρα δηλαδή το ακούω μερικές φορές.




ποιοί άλλοι κουφοί ήχοι της καθημερινότητας που τους έχουν βάλει σαν δομικά στοιχεία σε μουσικά κομμάτια; όχι σαν εισαγωγή ή τέλος (απο τέτοια βεβαίως πάρα πολλά), αλλά ακριβώς σαν δομικό στοιχείο που να επαναλαμβάνεται συνεχώς. ήχος καζανακίου; σίγουρα θα υπάρχει αλλά δεν μπορώ να σκεφθώ κάποιο κομμάτι... τι άλλο... εντάξει, οι cocoRosie και οι psapp έχουν δώσει ρεσιτάλ σε σαμπλάρισμα παλιών παιδικών παιχνιδιών, αλλά είναι πιο μικρά σε διάρκεια samples και δεν.. (εμένα) εντυπωσιάζουν με την κουλαμάρα τους. :( ιχ. αυτά.

toffee = coffee

καθώς μαζευόταν η βροχοψυχοθύελλα σήμερα (όλα κίτρινα γύρω) σκεφτόμουν περπατώντας, όταν προφανώς ήμουν ακόμα σε μια κατάσταση μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, για τους μπουμπουνάνους.

σκεφτόμουν πως θα ξεκινούσα λακωνικά όπως στο τγουίτερ, με κάτι σαν το
- ... μαμά, γιατί λένε τους μπουμπουνάνους μπουμπουΝΑΝΟΥΣ; αφου κάνουν τόσο θόρυβο; νομίζω ότι είναι πραγματικά πολύ μεγάλοι γίγαντες.
- ... μπαμπά, τους λένε έτσι για να μην φοβόμαστε;
- ... ναι, παιδί μου, αυτό που λες είναι, νομίζω [πόσο βολικό παιδί που απαντάει μόνος του στις ερωτήσεις του]

προσωπικά νομίζω ότι πάντα ήμουν καλύτερος στο να κάνω ερωτήσεις, κάποιες ρητορικές πιο πολύ, εννοείται - ερωτήσεις που δεν ξέρω αν θα περίμενα κάποια απάντηση γι'αυτές - ιδίως όταν πλέον δεν ήμουν παιδί και κατανοούσα πλήρως ότι δεν μπορούν να απαντηθούν κάποια πράγματα, και ότι κάποιες ερωτήσεις ακούγονται γελοίες και παιδίστικες, οπότε τις έκανα στον εαυτό μου μόνο.

το εγώ παιδί στον εγώ γωνέα, όπως στο βιβλίο "I'm OK, you're OK", δεν θυμάμαι ποιανού, που παρόλη την ευκολία και σαφήνεια του τίτλου του, με κούραζε και με κουράζει αφάνταστα όταν προσπαθώ να το διαβάσω γιατί παρουσιάζει κάποια ψυχαναλυτική θεωρία, με επιστημονικό τρόπο, όλα αυτά, ξέρετε (χασμουριέμαι.. χαζός + μωρό (ή μούρο) + βαριέμαι = )

υπήρχε ενας συνθέτης στην ΕΣΣΔ που έφτιαξε πολλές μουσικές για πολύ γνωστές ταινίες εκείνης της χώρας, εκείνης της εποχής, και είχε γράψει και αυτό το τραγούδι, που κατα τύχη το άκουσα ξανά πριν απο λίγο..




toffee = coffee with taffeine, but i actually prefer detaf, if you want my point of you, that is my point of you = my point of view merged with YOU on a X-Y plane, summed up to be something quite impossible have i told you i'm a proud owner of this now? [the moon is blue] [there behind a cloud] and have i told you i started liking graphic design stuff, posters and such.. yes, yes, becoming artsy fartsy itchy bitchy type. but no, of course



(αυτό το τραγούδι με μαγεύει)

merry low

 

μερικές φορές ατενίζω τα σύννεφα
με το βλέμμα μου καρφομένο στα σύνορα
εκεί που το σύννεφο τελειώνει και αρχίζει η άβυσσος
της ψυχής μου η συννεφιασμένη παράδεισος

και αναστενάζω τότε και σκέφτομαι διαφορα
αγχόνομαι με την αιώνια σκέψη για το αύριο
και τα σύννεφα περνάνε και μου γνεύουνε..
με κοιτούν έτσι, ήρεμα, καθώς φεύγουνε