προσοχή όλα τα κείμενα αυτού του μπλογκ, ειδικά όσα είναι γραμμένα στην γλώσσα Ελληνική, είναι ακραία ανορθόγραφα, οπότε προχωράτε προσεκτικά ή προσπεράστε ελεύθερα.

νεα αλεξάνδρας - ένα γράμμα προς

 

lista me rwsika gia john p*llas


otan hmoun mikros se antiatoixes faseis egrafa mhnymata se xartakia kainta edina kserwgw.


apodomitika poulia aspromavro


oi istories kathimerinothtas pou lew aton zourb k allon nikola sto sprtkt


το αλλο ενδιαφερον γεγονος των ημερων ειναι οτι ειχαμε μια σοβαρη βαρια κουβεντα με εναν τυπο και κοντολογης με κατηγορησε για χειριστικη συμπεριφορα. τωρα καμια σχεση σε ενταση κ κοντινοτητα με την δικια σου περιπτωση - ουτε οι λογοι ειναι ιδιοι - τιποτα δεν ειναι ιδιο - αλλα μου σας θυμισε, λες και εψαχνα να συμβει κατι τετοιο για να μπορω να σου εξιστορησω κι εγω μια ομοια ιστορια για να σου μοιασω εστω και λιγο, σαν ανεπαισθητη ηχω.


μην φανταστεις, ειναι ενας τυπος που γνωριστηκαμε σε μπαρ κ εμφανισιακως κ ψυχολογικως τον συμπαθησα πολυ. (οχι κ οτι τον ερωτευθηκα, δεν εννοω αυτο) κ λενε κ ολοι γυρω οτι μοιαζουμε (ξερεις, να ρωτανε αν εχουμε συγγενεια και τετοια). κ οτι φαινομαστε κ οι δυο "ζεν". τελος παντων τπτ - εχουμε γνωριστει πριν απο κανενα τετραμηνο κ εχουμε ειδωθει παντα τυχαια καμια πενταρια φορες. κ πριν απο μια εβδομαδα ανταλασσουμε σοσιαλ κ με βρισκει στο μποιλερ, ενα μπαρ στο μοναστηρακι (που τυχαινει επισης να κλεινει κ το εμαθα χθες κ ειναι μεγαλο γεγονος καθως υπηρχε απο πολλα χρονια κ ηταν παλιοτερα ειδικα κατι σαν κοιτιδα "πολιτισμου" - ειναι αστεια η συμπτωση που κλεινει τωρα που βρεθηκαμε εμεις εκειπερα)


φλυαρω μου φαινεται. αλλα οκ ας το παραδεχτω - μου αρεσει να φλυαρω. βεβαια με αυτον τον τροπω δεν βοηθαω εσενα.


μια φορα ισως απλα να σου πω αυτη την ιστορια με λογια, μια απο τις πολλες ασημαντες περιπετειες του α. για να συνοψισω - με ενοχλησε μια συμπεριφορα του την οποια την παρουσιαζει σαν αθωα - αλλα κ διαφορα αλλα πραγματα που λεει κ κανει. η συμπεριφορα ηταν να κοιταζει καπως κατι διπλανες κοπελες στο μπαρ αφου του ειπα οτι μαλλον θελουν κουβεντα αλλα εγω πως δεν εχω καμια ορεξη για κατι τετοιο. αυτος μου ειπε οτι το εκανε κ ισως βοηθητικα για μενα - οτι εγω του εδωσα το εναυσμα. εγω του εξηγησα πως αν τον ηξερα καλυτερα απλως δεν θα μοιραζομουν μαζι του εκεινη την πληροφορια. τελος παντων εννοειται πως δεν μιλησαμε ποτε μ αυτες τις κοπελες, ευτυχως. τελος παντων γενικα αρχισα να του λεω διαφορα - σε ευγενικα πλαισια σαν φαση κουβεντας (ενα αλλο αστειο στοιχειο ειναι οτι θυμοταν τον θανασση του αλλεϋ γιατι για κανενα χρονο ηταν συναιτερος λεει στο τεντυ μποϊ οπου πηγε ο θανασσης μετα το αλλεϋ). τον ξαναειδα  χθες αυτον. κ ψιλοσφαχτηκαμε τελικως. αυτος τα πιανει στον αερα τα νοηματα ολα κ μου ζητησε να του εξηγησω τον εαυτο μου, οπως και εκανα χωρις πολλα πολλα. του ειπα οτι λογω καποιων πραγματων με απογοητευσε - και μου ειπε οτι γενικα αυτη η συμπεριφορα ειναι παρεμβατικη σε βαθμο που γινεται χειριστικη γιατι δεν δεχομαι αυτον οπως ειναι και σαν να θελω να τον πλασω με τροπο που θελω εγω. εχει λογικη αυτο που ειπε αλλα για μενα ειναι πολυ απλο - απλως παυεις να τον συμπαθεις τον αλλον και τελειωνει εκει το πραγμα. εγω του ειπα οτι οτι βλεπω κ νιωθω θελω να το μεταφερω στον αλλον για να καταλαβαινομαστε. σαφως και προκαλει ισως κ πληγη στον αλλον αυτο. μου το ειπε με τον τροπο του λεγοντας - εχεις συνειδητοποιησει οτι αυτα τα πραγματα μπορουν να κανουν στον αλλον κακο; του ειπα οτι για να νιωθεις ετσι τοτε εξαρχης δεν βλεπεις ξεκαθαρα τον εαυτο σου, την προσωπικοτητα σου. κ αρχισε να μου λεει κατι του στυλ οτι οπως οι μοναχοι θελει να αναιρεσει ολες τις προσωπικοτητες του γιατι μεσα σε κατι τετοιο βλεπει την λυτρωση. του ειπα οτι δεν εννοει προσωπικοτητες αλλα ισως στερεοτυπα και ρολους. εκεινος θεωρει οτι ουτε εχει καποια δικια του προσωπικοτητα με εννοια "κατι δικου του" - σαν να θεωρει οτι ειναι ολα επικτητα κ οχι δικα μας. ασε επισης λεει οτι πλενεται 3-4 φορες την μερα μερικες φορες για να ξεπλυνει απο πανω του το αρνητικο φορτιο κ ενεργειες. τελος παντων του εκανα κακο, αυτο ειναι το συμπερασμα. κ τα εκανα χειροτερα λεγοντας του πως συμπεραινω πως ειναι καλυτερο να μην κανουμε παρεα. και αρχισαν μετα τα περιπου "και τι να πω τωρα σε εναν ανθρωπο που μου λεει να μην κανουμε παρεα" και δεν εχουμε κατι να πουμε αφου τα "ξεκαθαρισαμε". και μου ειπε οτι εξακολουθει να με συμπαθει κ οτι εχω τις ευχες του στην ζωη μου κ μακαρι να παρω καποιο μαθημα απο αυτο που εγινε.


αυτα τα νεα της αλεξανδρας (στην αλεξανδρας εγινε η κουβεντα κ η γνωριμια κ ο χωρισμος)




απλά δωμάτια αγνώστων

αυτό ξεκίνησε ως post στο facebook αλλά μετά κοίταγα την παγκόσμια επικαιρότητα σε ειδήσεις και ξενέρωσε η ψυχή μου και είπα μέσα μου τι σκαλίζω κι εγώ τα δικά μου μικρά καθημερινά πικράκια όταν γίνονται γύρω τερατουργήματα - και το αφαίρεσα - κι όμως ήθελα να το κρατήσω μιας και αφιέρωσα λίγο χρόνο σε αυτό και, μπορεί να πει κανείς, το αγάπησα (με τον τρόπο μου)

me searching for a page named ... "other  people's everyday room interiors" (excluding interior design ideas etc.) (μου κάνει εντύπωση πως δεν βρίσκω κάτι άμεσα) - αυτά που βλέπουμε δηλαδή όταν η ματιά μας πέφτει (κατά τύχη) σε ενα παράθυρο εισογείου και είναι ανοιχτές οι κουρτίνες. θα ήθελα να έχω περισσότερο χρόνο στην διάθεσή μου για τέτοιες ματιές. δεν είναι voyeurism, θαρρώ. βέβαια στην σκοτεινή πλευρά του μυαλού μου σκέφτομαι πως ίσως να είναι τρόπος διαφυγής από το δικό μου δωμάτιο και το δικό μου interior whatever (εδώ παραθέτω το youtube videoclip Μαρια Βουμβάκη - Ένα δικό σου δωμάτιο', στο οποίο κάποιος είχε την ευγένεια να προσθέσει τους στίχους οι οποίοι είναι κάπως αποπνικτικοί, καταλλήλως βεβαίως για να συνοδέψουν όπως πρέπει την παραπάνω παράγραφο) (links δεν παραθέτουμε, οικογένειες δεν θίγουμε) (links πεθαίνουν - stars die - porcupine tree)

P.S.: και αναρωτιόμουν αν το εισόγειο γράφεται με "ό" ή "ώ". θα ήταν μισό λάθος ή ένα ή δύο; ποιά η διαβάθμιση της βαρύτητας του λάθους; είναι όπως του παραπτώματος σε δικαστήριο (πλημμέλημα - κακούργημα); μια ζωή υπόδικος στο δικαστήριο του μυαλού μου - σε άλλες εποχές και υπό άλλες συνθήκες θα έγραφα "μια ζωή υπόδικοι στο δικαστήριο του μυαλού μας" but now i've lost that loving feeling, ή όπως έλεγε ο Matt Elliott/3rd Eye Foundation, "i've lost that loving feline"

σκεφτόμουν μήπως μεταφέρω αυτό το blog πουθενά αλλού, κοίταγα τους έλληνες hosters, μετά σκεφτόμουν γμτ και αν ήθελα να πειραματιστώ με java κλπ. και κοίταξα λίγο AWS αλλά χαόθηκα τελείως (ως συνήθως) και σκεφτόμουν την λύση του Γιώργου.. ("Γιώργος" όπως ένα μηχάνημα, μια ανακάλυψη ντόπιων επιστημόνων, με σαφείς προδιαγραφές και cost/value efficiency)

σκεφτόμουν αν και τι νόημα θα είχε ενα blog όπου να μπορώ να καταγράφω πραγματικά ότι θέλω και να κρατάω και τα ονόματα όπως είναι τουλάχιστον με τα αρχικά τους. αν έπρεπε να το κάνω private, θα είχε νόημα για μένα; νομίζω από την πρώτη εγγραφή σε ενα οποιοδήποτε προσωπικό μου diary, είχα πάντα την ελπίδα ότι τις γραμμές που γράφω θα τις διάβαζε και κάποιος άλλος εκτός από μένα, κάποιος που θα είχε μέσα του ενδιαφέρον για μένα, και άρα θα αποτελούσε ενδιαφέρον για μένα; μια μελλοντική ανάγνωση από μια άλλη ύπαρξη που θα δημιουργούσε ένα νόημα για μένα στο παρόν; ίσως κάπως έτσι να απομυστικοποιείται η φάση που μου προκαλούσε πάντα απορία και πονοκεφάλιασμα, για ποιό λόγο θέλουν άνθρωποι να αφήνουν πίσω τους πράγματα όταν πεθάνουν; και επίσης δεν έβρισκα νόημα γενικά της ύπαρξης αν δεν αφεθούν πράγματα πίσω μας.. μια παραδοξότητα δηλαδή. και βλέπω τώρα ότι ουσιαστικά δημιουργόντας παρακαταθήκη είναι σαν να νοηματοδοτείς την τωρινή σου ύπαρξη.. που, βέβαια, θα μπορούσε να είναι μια άλλη ψευδαίσθηση, προϊόν ανθυποβολής, όπως για άλλους είναι πραγματική η πίστη στον Θεό (για άλλους είναι όντως πραγματική, δεν το αμφισβητώ, αλλά για μένα μάλλον δεν είναι)

ίσως να ήθελα να φτιάξω για πλάκα μια πλατφόρμα όπου θα μπορούσα να γράφω ένα κείμενο και να παραθέτω μαζί του φωτογραφίες κλπ... και μάλλον δεν θα είχε νόημα να παθαίνει ανονυμοποίηση καθώς από τα συμφραζόμενα μπορείς να βγάλεις άκρη και να καταλάβεις για ποιούς μιλώ. τελος πάντων για άλλη ώρα ετούτο το brainstorming. για άλλη ώρα και η ανούσια λεπτομέρεια.

τελικά έχει νόημα έστω κάτι; δεν ξέρω. χθες καθόμουν σε ενα παγκάκι και είχα πάρει μια μπύρα και έτριψα λίγο το πρόσωπό μου δύο φορές με ολόκληρες τις παλάμες, και ήρθε μια κοπέλα δίπλα μου και με ρώτησε αν όλα καλά και αφού αναγκαστικά την κοίταξα απορημένος, με ξαναρώτησε αν όλα καλά και μου εξήγησε ότι ρωτάει επειδή της φάνηκε πως έχω κάτι. της εξήγησα πως όλα καλά, και ίσα ίσα είχα μόλις "ολοκληρώσει όλες τις πιο δύσκολες αποστολές" και ήμουν καλά - και την ευχαρίστησα οπότε εκείνη έφυγε. μετά το σκεφτόμουν και έλεγα μέσα μου πως εκείνη την στιγμή που ήρθε και με ρώτησε σκεφτόμουν έναν γολγοθά, όχι ακριβώς τόσο πονεμένο, αλλά ρέμβαζα ονειροπολόντας για ένα υποθετικό γεγονός που θα ήταν μάλλον τραγελαθικό. έλεγα πως αν πήγαινα και έβρισκα έναν τύπο που πρόσφατα χώρισε ενα πολύ αγαπημένο μου άνθρωπο και του εξηγούσα να μην κάνει αυτό το λάθος (θα γινόμασταν φίλοι πιο πριν και θα είχα κερδίσει την εμπιστοσύνη του - άγνωστο το πως).... τέλος πάντων δεν μπορώ να γράψω εδώ δημόσια αυτά τα πράγματα και είναι κρίμα καθώς θα ήθελα πολύ να τα πω κάπου. και το χαρτί μου φαίνεται απρόσωπο και πολύ μοναχικό. και εξομολόγηση δεν λειτουργεί για μένα. γι' αυτό τα κρατάω μέσα μου όπως όλοι ίσως... μετά τα ξεχνάω, μετά τα ανασκαλεύω, τα ξεχνάω πάλι.. αυτά...

διάφορα σκόρπια

11/05/2023 how about making that ubiqutous "hello world" program into prettier, nastier and truer "hell world"?

18/12/2023 πέθανε και η άλλη μου η γιαγιά.

20/12/2023 aborym - πήγα να τους ψάξω αφού για κάποιο λόγο τους έψαχνα και άκουγα να αναφέρονται 2-3 φορές στο σημερινό μου όνειρο. σίγουρα θα τους είχε πάρει το αυτί μου και στην πραγματικότητα, αλλά δεν θυμάμαι να τους είχα ψάξει ποτέ ώστε να μου είχαν αποθηκευτεί σε κάποιο σημείο της μνύμης μου. νοσυρό black με industrial overtones. not exactly my cup of tea... γιατί;

20/12/2023 μόλις παρατήρησα με το μάτι του εσωτερικου μου μυαλού ότι οι υπόλοιποι που χρησιμοποιούμε τα laptop μας ως tools of trade, σαν άλλοι κιθαρίστες, βάζουμε (ή θέλουμε να βάλουμε) stickers πάνω τους για να δηλώσουμε την ταυτότητά μας (rainbow unicorn κλπ). άρα είτε ως κιθαρίστας ή ως προγραμματιστής, υπάρχει χώρος για αυτοεπίδειξη, και έχοντας το ένα, δεν χρειάζεται να κυνηγάς το άλλο (εκτός και αν φυσικά έχεις και τα δύο).

20/12/2023
- "φιλαράκι, θα μου συγχρονίσεις τα δεδομένα;"
- "συγχρονίσως"

05/05/2024 (το ορθόδοξ πάσχα)
που πάνε οι ιστορίες που λέμε, όταν πεθαίνουμε; (πεθάνω) (who knows where the time goes όπως λένε οι fairport convention - χθες έβαλα το autopsy και μου έχει ξανακολλήσει το πόσο ωραίο είναι

που πάνε τα facebook posts όταν πεθάνουμε; (πεθάνω) (φοβάμαι να ανοίγω σελίδες προφίλ ανθρώπων που έχουν αποβιώσει.. γι' αυτό ίσως δεν θα ήθελα στοχαστικά κείμενα ας πούμε να τα δημοσίευα εκεί, γιατί νομίζω ότι έτσι με μένα και το προφίλ μου θα ξεψυχίσουν και αυτά - και εδώ, θα μου πεις, γιατί να μην πάθουν το ίδιο... θα ήθελα να πιστεύω ότι εδώ αποκτούν μια δικιά τους υπόσταση; ναι/ όχι/ ίσως/ σκασίλαμας/

γιατί ζηλεύουμε (λίγο εκεί βαθιά); (ζηλεύω) (πετάει το fb προτεινόμενα προφίλ ανθρώπων δεν ξέρω με ποιό αλγόριθμο και περνάνε ονόματα και λες, μήπως εκείνος ή εκείνη είναι εκείνος ή εκείνη που.. ας το δεν πρέπει να λέω..)

ποιό το νόημα του blues; (ακούω isaac hayes - βρήκα τυχαία την δικιά του εκτέλεση στο "i just don't know what to do with myself" - και δεν είχα ανακαλύψει του πόσο γλυκά τραγούδια έχει - μια κάποια φάση είχα αγοράσει το shaft, καλό ήταν αλλά δεν με έκανε να συνεχίσω σε εκείνο το μοτίβο)

γιατί το ελληνικό ερωτηματικό αντί του άλλου (το λάθος και το σωστό; το δικό μας ή το ξένο; με έκανε να σκεφθώ πόσο δεν μου αρέσει να με πιέζουν για το σωστό, και να κάνω το λάθος επίτηδες, είτε πρόκειται για αναγραφή σε greeklish, ή χρήση ερωτηματικού ή χρήση κεφαλαίου στην αρχή της πρότασης - και πόσο αυτό συνδέεται με έλλειψη δικής μου "εθνικής" συνείδησης επειδή μεγάλωσα σε εκείνο το κενό ανάμεσα σε χώρες που ονομάζεται (από κάποιους - αναρωτιέμαι αν και από μένα) "ξερίζωμα", και εκτός "εθνικών" κοινοτήτων)

ώρες ώρες θέλω να αρχίσω ένα private blog στο οποίο να καταγράφω πράγματα χωρίς να λογοκρίνω. απλώς σκέφτομαι για ποιό λόγο και ποιός θα το διαβάσει και αν πρέπει κλπ... ωστόσο μου αρέσει σαν ιδέα. απλώς όπως και να έχει, είτε private ή public, λογοκριμμένο ή όχι, πάντα αυτά που θα λέω θα περιέχουν την μισή αλήθεια (ή εκείνο το μέρος της αλήθειας που την λένε πως είναι πάντα στην μέση; - αλλά μόνο την μια πλευρά της; άσε, μπέρδεμα) γιατί πάντα θα παραλείπω κάτι, και στις εξηγήσεις πάντα κάτι θα το εξηγώ μονόπλευρα ή θα έχω καταλάβει κάτι λάθος.. όπως δηλαδή ακριβώς λειτουργεί και ο εγκέφαλος καθώς σκέφτεται... μερικές φορές σκέφτομαι τερατουργήματα.. αυτό φοβάμαι.. μερικές φορές κάποια πράγματα δεν πρέπει να βλέπουν το φως της... ποιανής; σιγά βρε παιδί μου τι σκέφτεσαι και συ, και σιγά τα τερατουργήματα.

σιγά.. :/ μερικές φορές θέλω απλώς να αφήνω τον εαυτό μου να γράφει. είναι από τα λίγα πράγματα που κάνω ίσως κάπως ικανοποιητικά "πηγαία" αν όχι καλά.

ωραία τα λέω

συνεχίζω να ποστάρω πράγματα παλιά, για να ξεκαθαρίσω λίγο το παρελθόν. το παρακάτω έχει γραφτεί, ενδεχομένως, σε μια προσπάθεια να βγάλω από μέσα μου σκέψεις που με απασχολούσαν, σε ένα ανώνυμο κοινό, καθώς πρέπει να το πόσταρα σε ένα αμερικάνικο autism-related social forum. πιο μακριά δεν γινόταν, λέω εγώ. ίσως να ήταν equivalent του να μιλάει ένας teenager για τα προβλήματά του στο AI, αντί να τα συζητήσει απευθείας με τα άτομα που τους αφορά. heck, μοιάζε με μένα να μοιράζομαι τις σκέψεις μου με το AI, και ότι άλλο πιο απόμακρο υπάρχει (ίσως το πιο απόμακρο σε αυτή την παράξενη διαστελλώμενη κλίμακα είναι ο πραγματικός εαυτός μου; αυτός που μοιάζει γνώριμος αλλά και εντελώς απλησίαστα άγνωστος; ) ... αλλά τα έχουμε συζητήσει και με όσους πρέπει και χρειάζ(ομαι)εται.

29/04/2024

I've met my ex a few days ago. I don't like the word "ex", it's so short that it almost reduces someone to nothing one tends or wants to remember - a two-letter negation. In fact, I am using this word only because I hear it being used all the time. Even after a certain relationship has been terminated, words like X or Y or Z still has some kind of an aura of a relationship, which takes us to the past. 

Indeed sometimes, lots of times, I have felt negatively towards her, lots of our quarrels were about... seemed to be about, in my words, a full-blown turn off one of us felt because of a failure of expectations - or maybe a failure to connect. Sometimes we would connect so well, but this connection would fade eventually among the everyday chores, sometimes within a couple of weeks.

Most of the times (as far as I remember, because memory is murky already) it was me who would be blamed for lack of sensitivity, thoughtfulness, other types of resourcefulness (creating more problems than could be solved), lack of love, maybe. A couple of times the decision to part came from me as a cold-blooded practical verdict. 

Usually I would feel some vibe in a discussion, and puff it up in my mind, oftentimes getting an exaggerated or wrong impression about the other's motives, with a conclusion of becoming very defensive. 

Subsequently, without being able to explain this reaction either to myself or to her, I would get very frustrated and wounded, and in the ensuing discussion I would be very forward in showing all my bad sides, even imaginary/theoretical ones, and show very vulnerable. (my imagination wanders off here: tactically this would seem like either playing a victim, or, like a cat, doing a diversion move showing a belly in order to jump and tear when the enemy lets their defenses down). Only I would not think like this during the actual interaction, although once or twice I would actually do an offensive. Not cool-headed, just some trash word a kid would use, "you're a fool! (you understood it the totally wrong way)" kind of thing. 

In general, I detest this kind of analysis (that of a cat and belly game) and do not want to play any kind of game. I feel that my feelings are genuine and I am incapable of doing tactical moves against my heart to gain something in the future. But I often wonder if subconsciously I do something like this (and I would even talk about it and present myself as a calculating and cold being, or the opposite, totally vulnerable being that seeks protection - because even in the darkest moments, my imagination roams and the autosarcasm seems like a sweet surrender)

She would then shut herself off from me, or distance a lot, and I would find it difficult or unfeasible or pointless to win her back (as I would be more merciful to her letting her find a better person than myself). Sometimes this happens in the opposite direction - I distance myself and she lets me go mercifully. (Or I just make this last one up - but know this has happened at least once). We finally break up, and I almost am relieved because most of the times all these tensions.. or the things leading to these tensions, have resulted in a lot of stress having been built up in myself too.

But I can't feel this negativity for long, it's like a wound but it's bearable, and then it doesn't pain that much - and I've always thought that the way to heal it would be to be close to her and to communicate with her. I can't seem or don't want to just forget / dismiss her. I tried it once already, during our first break up. After a few years we happened to meet again and she succeeded in bringing me back to her (even then I demanded persuasion even though I had a markedly more optimistic outlook on things and on life in general than I do now). I bonded* myself to her, psychologically, since then.

* That was the reason my mind clicked when I heard of Somerset Maugham's "Of human bondage" and the role this book plays in Philip K. Dick's "The Divine Invasion" (literally, a book discussed within a book). I read both books but either in the wrong time, or with the wrong mind, because they don't seem to have made me any wiser.

Sometimes this bond seems ambiguous in the fact that it is built on the things that I need, and does not take into consideration the things that she needs and I lack. It could be thought of as one-sided. Like this unrequited love they speak about, which is like paining about something that cannot be granted. Sometimes I think that this bond is akin to a child's love to their mother, where a certain love "back" is expected without needing to prove the love "forward". Sometimes I feel that this is the love that I need and seek in others, a love that I won't have to count in order to give the same (if any) amount back. And I realize that many people would seek not this kind of love, but a mutual give and take love that is based on a list of concessions and efforts both people will agree to do in and for a relationship.

I want to believe that I need that first kind of love not because of selfishness, but because that other kind of love acts on me as a constant pressure that I cannot always keep in balance - I have a consistent problem with understanding when what I give is exactly enough for what I get back. To explain - I always feel that what I am giving is not enough. And I try to give more, but it's never enough on my scale of things. My scale of things might be also "rigged" or slightly broken in ways hard to understand. For instance, my effort for some daily activities like socializing or driving would be measured differently by me and by her, and most of the times I would not be able to explain that it is hard, because a) I'm supposed to be tough and sure of myself and b) I don't even realize how it hits me.

I wish that what I could give back would be just not measured at all, and I would not measure what I get, because that would always be enough, proportional to what one is able to give.

What I heard a friend say in a discussion at a bar, that what he sees as love might be something that is not defined the same way by the person who is loved. But he is sure that what he means by love is to have this person in mind the first thing in the morning when you wake up, and think about this person while falling alseep in the evening. (*)

(*) οκ άσε, είναι η περίπτωση που τότε είχα ευάκουα ώτα.. τώρα μου φαίνεται σαν περίπτωση ποιητικότητας άνευ ουσία. εξιδανίκευση μιας αγάπης που πρακτικά ποτέ δεν θα λειτουργούσε, και άρα στην πράξη εγώ δεν την καταλογίζω ως αγάπη.

The crushing difficulty is to understand and come to terms with the fact that I cannot give the minimum of what is needed by the other person.

I am not saying that somebody demands something from me. But to need something that I do not have is a valid point that should not be mixed up with a manipulative behavior. Especially when this point is voiced loud and clear and has been discussed.

An ethical mistake one could do would be to mention that what they need and I fail to provide is also the norm, effectively meaning that I would never be able to sustain a "normal" relationship. It is a mistake because what is "normal" is generally debatable. But for the same reasons, by debating what is "normal", am I not doing an ethical mistake of denying a person the right to need something, when it is more than I can give? When the word "normal" comes into discussion, I again become wounded, defensive and angry.

Perhaps, there is no "normal", there is "me" and "you", there is what I need and what you need. It is sad to realize that I cannot give you what you need, and that excludes me from being close to you. What is that that I cannot give? It is the selfless love and care and dedication. Being in tune and connected to you. These are my own words. I have never asked you exactly. Or I don't remember what you answered.

κάποια στιγμή τέλη '22 ή αρχές '23

με ρώτησες αν έχουν autistic value κάποιες (θετικές) εμπειρίες με την a. οι αναμνήσεις έχουν autistic value. (*) (ίσως i misunderstood the whole meaning of the question) η πληθορικότητά της, η αλτερνατιβίλα, η εφηβικότητα, η παραξενίλα/διαφορετικότητά της. επίσης το γεγονός ότι ενίοτε, ή ένα μέρος τουλάχιστον του εαυτού μου, της αρέσει και την τραβάει. η σχέση μας πάντα έτσι ήταν - ήταν πιο δυνατή τις στιγμές που δεν είμασταν μαζί και συνομιλούσαμε ο ένας με τον άλλον μόνο στις αναμνήσεις και φαντασίες μας, ενδεχομένως ωραιοποιόντας ή παραλείποντας κάποια στοιχεία. (*) (έλεγα/λέω εγώ.. προφανώς εκφράζοντας τον εαυτό μου, όχι εκείνη, ή την "δική μου" εκείνη-ως-ιδέα κατά την συνήθεια που μου προσάπτεται)

april dreams

(και αυτά τα ποστάρω εκ των υστέρων, τον Ιούνιο του 2025, ξεκαθαρίζοντας λίγο πράγματα που είχα σώσει προσωρινά κάπου) (το τελευταίο έχει σημασία παρόλο που είναι σε russlish (όπως το κατέγραψα τότε), γιατί περιέχει ένα κομμάτι που έχει συμβεί στην πραγματικότητα - αν και επειδή πρόκειται για πράγμα που επαναλαμβανόταν κατά patterns, ίσως να συνέπεσε η ικανότητα του μυαλού να προβλέπει το μέλλον ως φυσική εξέλιξη των πεπραγμένων του παρόντος, με ένα από τα πιθανά μέλλοντα)

31/03/2024

complete full blown space adventure dream - i don't even know in what language to write it down.

first there was an interlude with me and me mom, i think, wading through water, trying to get from one place to another, hopping between islands separated by shallow water, me being afraid, my mom being more decisive, me trailing behind - we also carried some stuff in one of the hands, over the water.

at some point i dumped the idea and just swam. then we were in a building among people, trying to do some kind of a transaction, there were some kind of toilets too and i was trying to point to my mother that these were men's toilets, and that she should go into the right wing to try out the women's ones.

and then the space saga (*). disappearing fast from my memory.

it was complete with the cataclysmic end, which was kind of not a bad one. just mysterious. the world ended, but it was like a world in our imaginations, and another one was building up. there were aliens appearing and masking themselves as legitimate citizens (who were non-human, like in a star wars movie)

but they were simulated images, getting into our world, though. we were performing some operations under narcosis etc.. maybe i was a woman. i don't remember my own body. then we were alerted that aliens started infiltrating the world, everything became rushed, we were running, chasing, being chased, jumping through portals, making virtual walls behind us to stop the chasers.

(*) μου μοιάζει εννοείται με το X-Files που τότε πρέπει να είχα καιρό που είχα τελειώσει να βλέπω


04/04/2024

segodnia videl a. vo sne. ona bila v kakoj-to nadobnosti, to-li u neje deneg ne bilo, to li eche chto, mne ochen xotelos ej pomoch - v kakoj to moment ona dazhe s plastikovim stakanom bila i tam bili moneti - chego-to ja tozhe begal, dengi otku-da to snimal, prichem vse vokrug na menia nalezali, ja im govoril podozhdite, potom kazalos, chto u menia chto-to vitachili iz sumki, chto-to ukrali, dengi kakie-to, potom mi dolgo ezdili, chut-li ne v russkoje posolstvo, v kakom-to drugom gorode, i tam nam davali platnij obed (ili uzhin) s kakim-to firmennim bljudom, no mi ego v tot den uzhe eli - i pri vsem etom prisutstvovala anna, i bilo u menia obichnoje poxozhee nastroenije - ja vsio vremia dumal, chto ja ej ne interesen, vsio vremia v nogax u neje putajus, v kakoj-to moment ja eje obnimal, ili ona mne golovu na plechio klala, i ja eje volosa tseloval, i govoril, chto ja znaju, chto ja tebia ne ustraivaju, no mne tak xotelos-bi tebe pomoch- eto bilo gde-to pod konets. vstal utrom s trudom, spat ochen xotelos, xotia i prospal 7.30 chasov. vchera gimnastikoj zanimalsia, mozhet po-etomu.