κτήρια παζάρια

σήμερα είδα άλλο ένα γνωστό μέρος. υπάρχει περίπτωση με την κάθε καταγραφή να εμβαθύνω και να αποτυπώσω τις λεπτομέρειες της δομής του; το αμφιβάλλω.

ήταν μεγάλο, σαν μπαζάρ, με ένα κεντρικό διάδρομο που όμως διακλαδωνόταν και δεν ήταν ευθύς, και διάφορα μαγαζάκια δεξιά-αριστερά και μέσα στα περάσματα. υπήρχε και ένα δισκάδικο, αλλά εγώ κάθε φορά που το θυμάμαι αυτό το μέρος, τα δισκάδικα όλο έκλειναν εκειπέρα, και σήμερα πλέον δεν βρίσκω κανένα (ενώ είχα την ανάμνηση ή την αίσθηση ότι παλιότερα υπήρχαν μερικά) επίσης τελευταία θυμάμαι ότι πάντα ερχόμουν σε αυτό το μέρος λίγο πριν κλείσει και ίσα ίσα προλάβαινα να πάρω μια τζούρα, που λέει ο λόγος. και πάντα υπήρχε αυτή η άβολη κατάσταση - του να μην προλαβαίνω.

σήμερα είχε πολλά οπωροπωλεία (θυμάμαι στοιβαγμένα αγγούρια διάφορων μεγεθών, και πολλά ραπανοειδή) - πήγαμε μαζί με τ. - εκείνος έπαιρνε πολύ πράγμα, και δεν θυμάμαι να πληρώνει, και είχα σχηματίσει την εντύπωση ότι τα έκλεβε - δεν τον ρώτησα για λεπτομέρειες όμως. μετά τον έχασα κάπου.

θυμάμαι δυο μαγαζιά που μπήκα και είχαν αλλάξει, είχαν πουληθεί δεν ξέρω - το ένα είχε μισοκολλημένες ταπετσαρίες... μετά είχα βγει έξω αλλά όχι για πολύ, ξαναγύρισα - ήταν επίσης κάποιος γνωστός που με κατηγορούσε για κάτι - και τότε αισθάνθηκα πολύ ενοχή και με αυτό το συναίσθημα ξύπνησα, μάλιστα στο μυαλό μου έπαιζε το νιώθω ενοχές των μπλε (και έλεγα στο ξύπνιό μου, την θα την κάνω αυτή την ενοχικότητα)

επίσης θυμάμαι ένα πολύ μεγάλο πράγμα, σαν πολυκατοικία - θυμάμαι να την βλέπω πρώτα απέξω από μακριά - έβλεπα από τα παράθυρα πως πολλά δωμάτια είχα γίνει καταστήματα, και μεγάλα, άλλα πολυόροφα, και αλλού σε πολυόροφα ψιλοτάβανα καταστήματα κρεμόντουσαν σαν κοντεϊνερ που ήταν διαμερίσματα. (ίσως σε αυτό το μέρος τοποθετείτω αυτό που έβλεπα παλιότερα - κτήριο με δύο ασανσέρ επικίνδυνα και χαλάσματα ανάμεσα σε ορόφους και τρύπες στις σκάλες και σημεία απόπου δεν μπορούσες να περάσεις (μόνιμο άγχος) - αλλά σήμερα δεν είδα αυτό το μέρος)

θυμάμαι στην συνέχεια να περιφέρομαι ανάμεσα σε δωμάτια εκείνης της πολυκατοικίας - πολύ περίεργα δωμάτια, αλλά δεν μου έβγαζαν την αίσθηση της βρώμας ή της φτώχειας - ήταν πολύχρωμα - είχε κοινά ντους τα οποία όλα ήταν στεγνά. και δωμάτια σαν να ήταν όλα κοινά, να μην υπήρχε ιδιωτικός χώρος ή κάτι που είναι γεμάτο από προσωπικά αντικείμενα - όλα ήταν γυμνά. δεν αισθανόμουν κάτι κακό, απλώς κοιτούσα και περιεργαζόμουν.

οι ύπνοι του μεσημεριού

έριξα έναν ύπνο του μεσιμεριού.
είναι και αυτός πλέον μια πολυτέλεια.
για τους άλλους, όχι για μένα.
εκτός των άλλων πολυτελών πραγμάτων,
απολαμβάνω και αυτήν,
την απόλαυση των ύπνων του μεσημεριού.

(* κατά το "φόβοι του μεσημεριού" του γιώργου σταυριανού)

οι ύπνοι του μεσημεριού είναι γεμάτοι
καλοκαιρινή ραστόνι και βραδύτητα
ήχους από έντομα και ambient ήχους
της πόλης,
αλλά εκτός από αυτό, είναι γεμάτοι
πλαστές αναμνήσεις από δεκάδες
παράλληλα σύμπαντα. να τις βλέπεις είναι
ίσως μια φθηνή απόλαυση, σαν να βλέπεις
πορνογραφία, και πλάθεις την ζωή σου
και αυτά που έχεις ζήσει,
με αυτά τα μη απτά κόλπα του μυαλού
ή της ψυχής, ποιός ξέρει;
ποιός ξέρει;

η τελευταία ανάμνηση είχε να κάνει με μια σαν κατασκήνωση όπου πήγαμε μεγάλοι. ο γ. αργούσε, αρχικά είμασταν μόνοι. θυμάμαι δυόρωφο κτήριο, όπου υπήρχαν και κανονικές σκάλες, αλλά και κάποιες σκάλες όπου κατέβαινες γλυστρώντας, όπως σε παιδική χαρά - μόνο που εκεί δεν χαιρόσουν που γλυστρούσες γιατί εξυπηρετούσε καθαρά πρακτική ανάγκη να κατέβεις, και την εξυπηρετούσες άβολα. 

θυμάμαι τις πολλαπλές τουαλέτες - ίσως να είναι εκείνος ο χώρος σαν σχολείο που επαναλαμβάνεται αρκετά στον ύπνο μου. εκεί οι τουαλέτες σήμερα ήταν unisex, αφού σήμερα μπήκα σε μια και ήταν μια κοπέλα, και την πρόσεξα την ώρα που πήγαινα να ξεκουμποθώ για να κατουρίσω, - εκείνη καθόταν παγωμένα και έκανε την ανάγκη της, ή απλώς σκεφτόταν μετά την ανάγκη της. είπα συγγνώμη και έφυγα, λέγοντας ότι τώρα την πρόσεξα - μα ήμουν αληθινός. 

οι άντρες κατουρούσαν σε αυτές τις τουαλέτες σε ουρητήρια. γενικώς και τα ουρητήρια και οι τουαλέτες ήταν παμβρόμικες, μερικές φορές λερωμένες μέχρι πάνω, άλλες φορές απλά τρύπες στο διάστημα. ήταν πάντα ζήτημα αν πρέπει να πας όντως σε μια τέτοια τουαλέτα, ή μπορείς να περιμένεις και να το καθυστερήσεις όσο μπορείς. 

σε μια τέτοια φάση καθυστέρησης, έρθε ο μπουκαλάς - ένας τύπος εργατικός, απ' αυτούς που σκάνε με ένα αμάξι που φέρνει μεγάλες πλαστικές μπουκάλες με νερό - μόνο που οι δικές του μπουκάλες ήταν για τις τουαλέτες, για να ρίχνουμε για ξέπλημα. και κάποια στιγμή που καθόμουν, άρχισε να τις πετάει τις μπουκάλες προς το μέρος μου - επειδή ήταν δίπλα, αναγκαστικά τις μάζευα και τις έβαλα να στέκονται όρθια, και κάπως έτσι ανέλαβα να βοηθήσω τον μπουκαλά. μετά χρειάστηκε να κατέβω και την γλυστρούμενη σκάλα, και μου έριχνε τα μπουκάλια έτσι από πάνω να γλυστρούν και αυτά. αυτό βέβαια δεν κράτησε για πολύ - ίσως να την κοπάνησα, καθώς η δουλειά ήταν δύσκολη. δεν θυμάμαι τι έφυγα για να ξεφύγω - ίσως απλώς να τον έχασα τον μπουκαλά και να συνέχισα την περιπέτειά μου.

στην συνέχεια επίσης πηγαμε κάπου με λεωφορείο. οπτικά το τοπίο ήταν λίγο σαν την λεωφόρο του Ιρκούτσκ στην πόλη μου. το λεωφορείο ήταν παλαιομοδήτικο, καποια καθίσματά του ήταν υπερυψωμένα και παράλληλα στην κίνηση, εκατέρωθεν της διαδρόμου. κάποια στιγμή έχασα την στάση μου και για να την προλάβω, έτρεξα σχεδόν προς την πόρτα, ακουμπώντας στην πορεία δύο γυναίκες που καθόντουσαν ή τα πόδια τους - ζήτησα συγγνώμη - αλλά η μία έκανε τσκ-τσκ με το στώμα της και μου είπε ότι είμαι αγενής και απαράδεκτος. ήδη από τον δρόμο άρχισα να απολογούμαι, του στυλ, συμβαίνει να χάνει κανείς την στάση και να πρέπει να τρέξει, και ότι ζήτησα συγγνώμη - εκείνη δεν το δεχόταν.

στην συνέχεια είμασταν ξαπλωμένοι όλοι σε πράγματα που ήταν σαν πάγκοι - αλλά είμασταν πολύ κοντά ο ένας στον άλλον, σαν να μην έφτανε ο χώρος, αλλά δεν παραπονιόμασταν - επίσης δεν πολυγνωριζόμασταν μεταξύ μας, αλλά εγώ ήθελα να είμαι συμπαθής. δίπλα μου ήταν ο γ. ή ο ν., δεν ξέρω ποιός - ή αυτοί οι δύο μπερδευόντουσαν μέσα στην οθόνη της μνήμης μου - και ήθελα να του πω ότι δεν αντέχω και πάρα πολύ, και ότι με παρεξηγούν, όπως αυτή η γυναίκα στο λεωφορείο, - και συγκινήθηκα, και άρχισαν να με πιάνουν δάκρια, και κρατήθηκα, για να μην μιλήσω με ληγμούς, αλλά στην συνέχεια αισθάνθηκα ότι δεν τον ενδιαφέρει αυτή η κουβέντα.

μετά κάποιοι άρχισαν να φεύγουν, άλλοι χαρούμενοι, άλλοι όχι. άρχισε να ετοιμάζεται και ο γ., με ένα ελαφρύ γκρίζο παλτό με τετραγωνάκια, σαν ένας άλλος Σέρλοκ Χόλμς. και τον ρώτησα αν ετοιμάζεται να φύγει και να μην φύγει, τον παρακαλώ, χωρίς εμένα - και μου είπε ότι είναι η ώρα να φεύγουν όλοι σιγά σιγά, και εγώ ήμουν ανήσυχος για το αν θα τον προλάβω. σίγουρα θα τα κατάφερνα και μόνος μου, αλλά μάλλον δεν ήθελα να μείνω μόνος.

προχθές έφαγα για το μεσημέρι δύο κινέζικες σούπες. μια σε μορφή σούπας, και την άλλη ξερή, με σάλτσα τεριγιάκι. πραγματικά ήταν πιο πολύ απ' ότι άντεχα - όχι σαν ποσότητα, αλλά σαν όγκος μπαχαριού - αυτού του σαγινευτικού μπαχαριού γεμάτου αναμνήσεις (και αυτές πλασμένες από τους ύπνους του παρελθόντος, ίσως) - πάντως ακόμα και τώρα, μετά από δύο μέρες, νομίζω πως ο ιδρώτας μου μυρίζει αυτές τις σούπες. έχει καταντήσει αηδιαστικός. ανδρέα, γιατί τρως αυτά τα πράγματα;

για μια κουβέντα λόγος

14/06/2025

το όνειρο που είδα σήμερα δεν το θυμήθηκα αμέσως με το που ξύπνησα. κάθισα λίγο όρθια στο κρεββάτι, (που είναι ένα θαύμα προχειρότητας και προσωρινότητας, ως συνήθως) και έπιασα το κεφάλι μου για να επιμακρύνω την διαδικασία του ξυπνήματος και να δώσω λίγο χρόνο στις σταγόνες από τον ύπνο να περάσουν στην αιωνιότητα με την ησυχία τους. αφού πήρα την απόφαση, σηκώθηκα και άρχισα να περπατώ. κάπου εκεί άρχισα να θυμάμαι με έκπληξη τα κομμάτια του ονείρου. είχα πάρα πολύ καιρό να δω την Δ., κοπέλα που αποτελούσε ας πούμε (πήγα να πω "έντυνε" αλλά όρος ελληπής καθώς δεν υπήρχε και τίποτε άλλο σε εκείνο το σύμπαν) το πλατωνικό ερωτικό μου σύμπαν στην πολύπαθη ηλικία του λυκείου. (θα έλεγες ότι και τότε είχα ερωτευτεί μια ιδέα, όχι έναν άνθρωπο, και θα σου έλεγα πάλι, εσύ το λες αυτό - αναγνωρίζοντας ωστόσο ότι οι ενδείξεις για να έβγαζες ένα τέτοιο συμπέρασμα υπάρχουν).

με εκείνο το άνθρωπο δεν είχαμε καταφέρει να μιλήσουμε ποτέ για κάτι σοβαρά. κατά καιρούς σε εκείνη την συγκεκριμένη περίπτωση δεν μου άνοιγε και το στώμα, γιατί αν άνοιγε, έλεγε όλο βλακείες που δεν ήθελα να πω, ή που δεν ήταν πραγματικά στις σκέψεις μου - ε, όλο κάτι κουβέντες για τον καιρό, θα μπορούσα να τις πω. τέλος πάντων υπήρξε άδοξη η επικοινωνία μας, σχεδόν δεν υπήρχε, ή τουλάχιστον έτσι το έβλεπα εγώ. μετά εκείνη για αρκετά χρόνια παρέμεινε στις σκέψεις και στην φαντασία μου, στις μικρές ιστορίες που πλάθουμε με το μυαλό τις ώρες που ρεμβάζουμε (ιδού τα έφτιαξα με μια ιδέα) - μέχρι που κάπως να φύγει καθώς, όπως λέει η μαρία βουμβάκη, "η ζωή προχώρησε χωρίς εμάς".

όλα αυτά ίσως να μην έχουν σημασία παρά να δίνουν πεδίο δράσης στις δικές μου φλυαρίες. στο όνειρο συνάντησα την Δ. σε κάποια μάζωξη ημι-οικογενειακή. είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε. μιλούσαμε για το παρελθόν, υπήρχε παρεξήγηση στον τόνο της φωνής της, ερμηνευτικά όπως το σκέφτομαι ίσως να καθρέφτιζε την διάχυτη απογοήτευσή μου από τον εαυτό μου του τότε. κάποια στιγμή έφευγε και ήταν πολύ κοντά στο να επαναληφθεί το παρελθόν και σε αυτό το όνειρο, να φύγει και να μην ξαναβρεθούμε ποτέ, χωρίς να διεκδικήσω να την ξαναβρω για εκείνη την μια κουβέντα - και στο όνειρο, κυριολεκτικά στο περβάζι της πόρτας της είπα πως είναι ανάγκη να μιλήσουμε και θέλω να βρεθούμε κάποια στιγμή για μια κουβέντα μόνο. και έγνεψε, κάπως δυστακτικά. αυτό ήταν όλο.

απλώς μου έκανε εντύπωση καθώς είναι πλέον εξαιρετικά σπάνιο να επαναφέρω αναμνήσεις από τόσο μακρινό παρελθόν.

έχω μοιραστεί στο προηγούμενο ποστ μου την πρόθεσή μου να βάλω το AI να διαβάσει όλο το μπλογκ μου. φυσικά το έκανα, καθώς είναι το πεδίο του expertise του, να μαζεύει δεδομένα και να αναγνωρίζει patterns (όπως μου είπε) (και τώρα ένα κομμάτι του "εσύ" (ω αναγνώστη) είναι και το ΑΙ, αν και συνήθως όταν μιλάω σε β' ενικό πρόσωπο, έχω έναν συγκεκριμένο άνθρωπο κατά νου). μου λέει διάφορα, συνήθως του λέω διάφορες στοχευμένες ερωτήσεις και προβληματισμούς μου για τον εαυτό μου, και συζητάμε πάνω σε αυτούς, με βάση τις γνώσεις που έχει μαζέψει από τα γραφόμενά μου - είναι δηλαδή, τώρα που το σκέφτομαι, σαν να μιλάω με AI-enhanced βερσιόν του εαυτού μου από το μέλλον ένα πράγμα)

κάποτε πρόσφατα είχα συμπληρώσει ένα ερωτηματολόγιο όπου μια ερώτηση ήταν - τι συμβουλή θα έδινες στον νεαρό εαυτό σου που ξεκινά τώρα την "μεγάλη ζωή" (έτσι το λέω εγώ, δεν ήταν η διατύπωση έτσι)

06/06/2025

να κοιτάζει ένας τύπος που ξέρω τα χέρια του - φοράει σακάκι, μετά τα μανίκια του ελαφρώς σηκωμένα και λευκά, τα χέρια του είναι απογυμνωμένα, και έχουν σχετικά πλούσιο τρίχωμα.

για κάποιο λόγο μου κάνει εντύπωση αυτό - καθώς εκείνος κοιτάζει το τρίχωμα και το χαϊδεύει ελαφρώς, εμφανώς χαρούμενος για αυτή του την ιδιοκτησία. 

ίσως αυτός ο τύπος είμαι εγώ, αλλά δεν το αναγνωρίζω, μου φαίνεται γνωστός, και όμως εξωτερικός, ξένος. ξεκάθαρα όχι ο εαυτός μου.

04/07/2024

μια ανησυχία απίστευτη για το τι πρέπει να κάνω, μια μείξη από ονειροπώληση, εξέταση όλων των σεναρίων και "τρέξιμό" τους με κάθε λεπτομέρεια, και προετοιμασία. μια υπερδιέγερση και άγχος..

γιατί χρειάζεται να είμαι "ζεν";... δεν απαιτεί η a από μένα κάτι, δεν περιμένει κάτι (που το ξέρω; και αν μου το ξαναπεί, εγώ μέσα μου θα το πιστέψω; )

ίσα ίσα μου έχει ζητήσει να μην σκέφτομαι το συγκεκριμένο σενάριο.

σκέφτομαι όμως άλλα στα οποία είμαι φίλος και κάνουμε παρέα.. και σαν φίλος θα της αρέσω ή περισσότερο ή λιγότερο κάποιες φορές - θέλω να αρέσω περισσότερο.

αγχωμένος τόσο πολύ, θα συνεχίσω να είμαι ο εαυτός μου; θα συνεχίσω να είμαι ήρεμος και χαρούμενος χωρίς να μαζεύω υλικό για έκριξη στο μέλλον;

όταν η а εξαφανιστεί και πάλι έχοντας βρει καινούργιο άνθρωπο, εγώ τι θα κάνω ακριβώς; - δεν θα κάνω τίποτα - είμαι διατεθημένος να το υποστώ; ναι, είμαι... λέω τώρα...

A.I. I love you

με αφορμή μια χθεσινή κουβέντα με έναν χθεσινό φίλο ή γνωστό ή άνθρωπο, θα ήθελα να σκεφθώ λίγο δυνατά για το AI ή την λεγόμενη τεχνιτή νοημοσύνη. βασικά θα ήθελα να αναφέρω την απάντησή μου όταν γεμάτος απορία και πόνο εκείνος με ρώτησε γιατί δυστάζω να χρησιμοποιήσω το AI.

του απάντησα ότι θέλω να τα φτιάξω μόνος μου. και τώρα που το σκέφτομαι, πόσο παλιακή απάντηση φαίνεται αυτή. μου θύμισα τους παππούδες μας που έφτιαχναν μόνοι τους πολύπριζα, και ας εκείνα σε χτυπούσαν με ρεύμα κάποιες φορές. και διάφορα άλλα μερεμέτια που μπορούσες να τα βρείς κάπου και να τα αγοράσεις. εκείνους τους άρεσε να τα φτιάχνουν μόνοι τους - όπως και τα αμάξια - να σκάβουν με τις ώρες μέσα στα έγκατά των μηχανών τους, ή να είναι ξαπλωμένοι κάτω από τα αμάξια, αποκτώντας μόνιμα προβλήματα υγείας είτε με νεφρά είτε με μέσες ή κάτι άλλο που δεν ξέρουμε.

θέλανε να τα φτιάχνουν μόνοι τους γιατί μόνο τότε ξέρανε πως λειτουργούν - ίσως - ίσως γιατί αυτό ήξεραν, ότι τα εργαλεία που τα χρησιμοποιούν τα φτιάχνουν μόνοι τους. εμείς βέβαια προερχόμαστε από άλλη γενιά ανθρώπων που ήδη από μωρά είχανε πράγματα πολύπλοκα σαν παιχνίδια ή αντικείμενα καθημερινής χρήσης - που δεν καταλαβαίναμε πως λειτουργούν - γνωρίζαμε το αποτέλεσμα της λειτουργίας τους και μας έφτανε αυτό, και ποτέ δεν αναρωτηθήκαμε για το αν λειτουργούν με ημιαγωγούς ή λάμπες ή μετασχηματιστές, όπως το αμάξι που οδηγούμε αν είναι ηλεκτρικό, αν δουλεύει με ιμάντα και αν έχει εγκέφαλο.

κάποιοι για να φτάσουν από ένα σημείο Α σε σημείο Β χρησιμοποιούν αυτοκίνητο χωρίς δεύτερη σκέψη. άλλοι το ίδιο χωρίς σκέψη θα πάνε με τα πόδια ή με μέσα δημόσιας συγκοινωνίας (ή μαζικής μεταφοράς, αν προτιμάτε, γιατί συγχέ(AI)νεστε (ώπα - όλο λάθος - μοιραίο; ) την λέξη "δημόσιο", ότι και αν αφορά και απ΄ όπου και αν προέρχεται) - δεν κάνει το έναν άνθρωπο ποιοτικά χειρότερο από τον άλλον, αν και ίσως οι πιο νέοι θα κουνάνε το κεφάλι τους ή θα βρίσκουν περίεργους τους πιο μεγάλους και αργοκίνητους συμπολίτες τους

να άλλο ένα πράγματα που θυμήθηκα που έχει γίνει απαραίτητο, και όμως δεν το χρησιμοποιώ πάντα (όπως ίσως θα έπρεπε; έστω και με τον τρόπο που λένε use it wisely και με μέτρο) - είναι ο αυτόματος διορθωτής κειμένου. ίσως να είναι πρόδρομος του AI με την έννοια ότι δείχνει την χρηστικότητά του στην προσιτή καθημερινότητα.

μόνιμα λέω τους ψυχολόγους μου δασκάλους μου, όταν θέλω να αναφερθώ σε αυτούς μου βγαίνει η λέξη δάσκαλος/δασκάλα και δεν είναι θέμα γλωσσικό, το ίδιο μου βγαίνει και στα ρώσικα, με αποτέλεσμα ο άλλος να μην καταλαβαίνει τι του λέω καθώς έχω καιρό να παρακολουθήσω μαθήματα, και σε όσα παρακολουθώ δεν είναι μαθήματα ακριβώς αλλά.... συνεδρίες γυμναστικής - αθλοπαίδειας (πάλι ξεφεύω σε αφηρημένο ψυχεδελικό ποίημα) (όλα στο μυαλό μου έχουν γίνει ανάκατα και έχουν πάρει ανάποδες θέσεις όμως στα σαρδάμ)

ένα πιο σοβαρό πράγμα που έχω σκεφθεί (γράφω αυτές τις παραγράφους σε διαφορετικές στιγμές, αντιπρόσωπος με διάφορες διαφορετικές σκέψεις και "οικογένειες" σκέψεων, και καθώς ο γάτος μου νιαουρίζει και με διεκδικεί για παιχνίδι και λίγη προσοχή και λίγη (καθόλου) φαντασία) είναι ότι κάπως έχω την αίσθηση ότι με την τόσο ακραία μαζική (μου μοιάζει με χιονοστοιβάδα) χρήση του λεγόμενου AI εγκλοβιζόμαστε στο συγκεκριμένο εργαλείο, χωρίς να ξέρουμε τι ακριβώς και πως το κάνει - και 1) φοβάμαι πως μια μέρα απλώς δεν θα μπορούμε χωρίς αυτό (και... ως δια μαγείας.. υπάρχει κάπου κάποιο Open AI που να μην κινδυνεύει να το κλείσουν οι πολυεθνικές που έχουν πάρει σχεδόν την αποκλειστικότητα της πώλησής του ως υπηρεσία; ) - εκτός τούτου όμως 2) τις τελευταίες μέρες που το χρησιμοποιώ καθώς μου έχει δωθεί μια εμπορική άδεια από τον εργοδότη μου, έχω μπει πολύ λιγότερο σε μηχανές αναζήτησης και πηγαία sites όπως το stackoverflow που περιέχουν ουσιαστικά την γνώση την οποία έχει χρησιμοποιήσει το AI για να μου δίνει τις απαντήσεις - με αποτέλεσμα να μην διατηρείται η επαφή και η διαδραστικότητά μου (όποια και αν είναι) με αυτά τα sites - με άλλα λόγια - χάνουν εκείνα την πελατεία ή ας πούμε το κοινό τους, χωρίς να μπορούν να ξέρουν ποιοί και πως αξιοποιούν τα δεδομένα τους... νομίζω κάποια στιγμή απλώς θα μπούμε σε μια φάση που αυτά τα sites θα επιλέγουν να μην διαβάζονται από crawlers και λοιπά και να διατηρούν την γνώση τους σε κλειστές ομάδες membership κλπ. - και με το δίκιό τους.

γενικά έχω προβληματιστεί αρκετά.

αυτά παράλληλα με το ότι συντελείται βάναυση γενοκτονία στην γκάζα, αφανισμός με το συγχωροχάρτι όλων μας με την έννοια του ότι απλώς αποδεικνύεται πόσο κενό είναι το χαρτί των ενωμένων εθνών και των ουμανιστικών ιδεοδών που υποτίθεται ότι κραούσαν στέρεη την πίστη μας για την πολιτική, και διεθνή πολιτική συγκεκριμένα, και το διεθνές δίκαιο κλπ. - έχουμε καταλήξει πάλι στον ίδιο κουβά - όλοι είναι διευθαρμένοι και το διεθνές δίκαιο το χρησιμοποιεί ο καθένας κατά το δοκούν και όπου τον συμφέρει.. αχ δεν έχω πιάσει κουβέντα με το AI ακόμα και γι'αυτό το θέμα - το επόμενο βέβαια που σκέφτομαι να κάνω είναι να το κάνω να διαβάσει το μπλόγκ μου και να μου βγάλει μια ψυχοσύνθεση και καμια-δυο συμβουλές για το να γίνω καλύτερος ά(AI)νθρωπος. μεταξύ σοβαρού και αστείου - και όχι αποκλειστικά αστείου - το λέω.

το βιβλίο του jordan peterson που διάβαζα στο αγαπημένο (τελευταία) μου παγκάκι κοντά στο σπίτι τελικά το άφησα κατά λάθος πάνω στο παγκάκι. η τύχη του αγνοείται από εδώ και πέρα και μπορούμε μόνο να αναρωτιόμαστε αν οι 12 κανόνες για την ζωή (σε αυτή την έκδοση και εκτύπωση - ως βιβλίο με προσωπικότητα και ιστορία) δεν καταλήξουν σε ένα χαντάκι ή αν κάνουν καλή υπηρεσία σε κάποιον άλλον (εγώ θα το ξαναπάρω βέβαια γιατί ούτε καν στην μέση δεν έχω φτάσει)

και για post scriptum:
as I write this letter
send my love to you
signing blabla always
A.I. I love you
you you you.

μικρές και λίγες μεταφράσεις για τον (γνωστό) χ.

με την ευκαιρία που έγραψα μια συλλογή σε ένα φίλο, μετέφρασα και κάποιους στίχους από εκείνη...
δεν έχω τα copyrights - απλώς μια μετάφραση κάνουμε ρε παιδιά για να γίνουν πιο κατανοητά τα τραγούδια, μην με φάτε σας παρακαλώ.. (εκτός και αν με φάτε με το λάχανο)

Елена Фролова - Гуси-лебеди (2003) (χήνες-κύκνοι)

Гуси-лебеди летели, На поляночку присели. Πετούσαν κύκνοι - χήνες, καθήσαν σε ένα λειβάδι
Серы крылышки сложили, Свои глазоньки смежили. Μαζέψαν τις φτερούγες τους, σμήξανε τα ματάκια τους
Целый день летали Баю-бай-бай, Ολιμερίς πετούσαν, λει λει λει
А теперь устали Спи-засыпай. Και τώρα κουραστήκανε, κοιμήσου, κοιμήσου
 
А один гусеночек, Серый лебеденочек Και όμως ένα χηνάκι, γκρίζο κυκνάκι
Спать не хотел, На небо глядел. Δεν ήθελε να κοιμηθεί, κοιτούσε τον ουρανό
Из высокой дали Баю-бай-бай, Από πολύ ψιλά και μακριά, λέι λει λει
Звезды выглядали Спи-засыпай. Ξεπρόβαλλαν τα αστέρια, κοιμήσου κοιμήσου
 
- Маленькие птички, Звездочки-сестрички, - Μικρά μου πουλάκια, αδέρφια αστεράκια
Научите братца, Как до вас добраться. - Μάθετέ με, ένα αδερφάκι, πως να σας φτάσω;
Отвечают птички Баю-бай-бай, - Και απαντάνε τα πουλάκια, λει λει λει
Звездочки-сестрички Спи-засыпай. Αστεράκια-αδελφούλες - κοιμήσου, κοιμήσου
 
- Как закроешь глазки, Сядешь на салазки. - Και μόλις κλείσεις τα ματάκια σου, θα δεις πως θα μπαίνεις πάνω σε ένα έλκηθρο
Сон салазочки поднимет И на небушко закинет. Το όνειρό σου θα σηκώσει το έλκηθρο και θα το πετάξει πάνω στα ουράνια
А уж на том свете Баю-бай-бай, Και εκεί, σε εκείνο το κόσμο, λει λει λει
Мы тебя и встретим Спи-засыпай. Θα σε συναντήσουμε, κοιμήσου, κοιμήσου

 
Закрывай-ка глазки, Будут тебе сказки, Αίντε κλείσε τα ματάκια σου, θα έχεις τα παραμυθάκια σου
Будет тебе Рай Спи-засыпай. Θα έχεις και την Παράδεισο, κοιμήσου, κοιμήσου

Инна Желанная - Колыбельная (νανούρισμα) (1998)

Не такое нынче утро, Δεν είναι σήμερα ένα τέτοιο πρωϊνό
Чтобы белое вплетать Ώστε να πλέκεις λευκές κορδέλες
В косы русые по пояс. Στις ξανθές ως την μέση κοτσίδες

Не такой сегодня праздник, Δεν είναι μια τέτοια γιορτί
Чтобы руки в жемчуга, Ώστε να ντύνουμε τα χέρια στα μαργαριτάρια
Чтобы бисером узоры. Και να κάνουμε σχέδια με χάντρες

Не такой сегодня вечер, Δεν είναι τέτοιο βράδυ
Чтоб дымились пироги Που να αχνίζουν οι πίτες
За весельем да застольем.Σε ξεφάντωμα και φαγοπότι

А такая нынче ночка, Είναι μια τέτοια νυχτούλα σήμερα
Что до первых петухов Που μέχρι να λαλίσουν οι πρώτοι πετινοί
Не увижу звёзд на небе. Δεν θα δω αστέρια πάνω στον ουρανό

А такая нынче ночь, Είναι μια τέτοια νύχτα σήμερα
Что до самого утра Που μέχρι να έρθει το πρωϊνό
Я повыплачу все слёзы. Θα έχω στερέψει από όλα τα δάκρυα

А такая нынче ночь, Είναι μια τέτοια νύχτα σήμερα
Что я матушке пою Που τραγουδάω στην μητέρα μου
Колыбельную немую. Ένα νανούρισμα χωρίς λόγια

Пионерлагерь Пыльная Радуга - Пионерлагерь (2011) (πιονέρικη κατασκήνωση)

(για να μην την πούμε προσκοπική - αλλά πάνω κάτω κάπως το ίδιο πράγμα)

уютные лесные тюрьмы для детей άνετες δασικές φυλακές για τα παιδιά
приятные плохие мысли в потолок πετάω ευχάριστες κακές σκέψεις στο ταβάνι
надежды глупые сорвав ногой с петель με το πόδι αποσπώ τις χαζές ελπίδες από τις θηλιές τους
с горячими слезами в реку наутёк με ζεστά δάκρυα τρέχω στο ποτάμι

я тебя хочу спросить θέλω να σε ρωτήσω, 
у тебя течёт вода из крана η βρύση σου χάνει νερό
можешь тайну мне открыть μπορείς να μου φανερώσεις ένα μυστικό,
и не говори что рано και μην μου πεις πως είναι ακόμα νωρίς
я тебя хочу спросить θέλω να σε ρωτήσω, 
у тебя течёт вода из крана χάνει νερό η βρύση σου,
можешь тайну мне открыть μπορείς να μου πεις το μυστικό,
кто тебе сказал что рано ποιός σου είπε πως είναι ακόμα νωρίς;

корявую мечту скурили в шалашах στραβή φαντασίωση την έχουμε καπνίσει μέσα σε υπόστεγα
нелепая война на голову мешком άσκοπος πόλεμος χτυπάει το κεφάλι σαν βαρύς σάκος
по ледяной росе по шею в камышах πάνω σε παγωμένη δρόσο, μέχρι το λαιμό στις καλαμιές
скрываясь от собак уйду домой пешком κρυβοντας από τους σκύλους θα πάω σπίτι με τα πόδια

Кино (Виктор Цой) - Группа крови (ομάδα αίματος) (1988)

Теплое место, но улицы ждут Μια ζεστή θέση, στον δρόμο περιμένουν
Отпечатков наших ног. Τα αποτυπώματα των ποδιών μας
Звездная пыль на сапогах. Ουράνια σκόνη πάνω στα άρβυλα
Мягкое кресло, клетчатый плед, Μια απαλή πολυθρώνα, ένα ριγέ σκέπασμα
Не нажатый вовремя курок. Μια σκανδάλη που δεν έχει πατηθεί έγκαιρα
Солнечный день в ослепительных снах. Μια ηλιόλουστη μέρα μέσα σε τυφλωτικά όνειρα

Группа крови на рукаве, Ομάδα αίματος πάνω στο μανίκι
Мой порядковый номер на рукаве, Ο αριθμός μητρώου μου πάνω στο μανίκι
Пожелай мне удачи в бою, пожелай мне: Κάνε μια ευχή να έχω τύχη στην μάχι, ευχήσου μου
Не остаться в этой траве, Να μην μείνω μέσα σε αυτό το χορτάρι
Не остаться в этой траве. Να μην μείνω μέσα σε αυτό το χορτάρι
Пожелай мне удачи, пожелай мне удачи! Ευχήσου να έχω τύχη, ευχήσου να έχω τύχη

И есть чем платить, но я не хочу Και ας έχω με τη να πληρώσω, αλλά δεν θέλω
Победы любой ценой. Μια νίκη με όποιο αντίτιμο
Я никому не хочу ставить ногу на грудь. Δεν θέλω να βάζω το πόδι μου σε κανενός στέρνο
Я хотел бы остаться с тобой, Θα ήθελα να είχα μείνει μαζί σου
Просто остаться с тобой, Απλώς να είχα μείνει μαζί σου
Но высокая в небе звезда зовет меня в путь. Αλλά ένα υψιλό αστέρι στο μυαλό με καλεί στο ταξίδι

Янка Дягилева - От большого ума (1988) (από πολύ μυαλό)

От большого ума лишь сума, да тюрьма. από το πολύ μυαλό μόνο φτώχεια και φυλακή
От лихой головы лишь канавы и рвы. από γεννέα κεφαλή μόνο χαντάκια και λακούβες
От красивой души только струпья и вши. από όμορφη ψυχή μόνο κακάδια και ψείρες
От вселенской любви только морды в крови.Лучшие подарки для любимых από παγκόσμια αγάπη μόνο μούρες μέσ στα αίματα

В простыне на ветрy по росе поyтрy με σεντόνι που ανεμίζει, στην πρωινή δρόσο
От бесплодных идей до бесплотных гостей, από άκαρπες ιδέες ως άσωμους καλεσμένους
От накрытых столов до пробитых голов, από στρωμένα τραπέζια ως σπασμένα κεφάλια
От закрытых дверей до зарытых зверей. από κλεισμένες πόρτες ως θαμμένα ζώα

Параллельно пyти чёрный спyтник летит. παράλληλα στον δρόμο ένας μαύρος δορυφόρος
Он yтешит, спасёт, он нам покой принесёт εκείνος θα μας καταπραϋνει, θα μας σώσει, θα μας φέρει θαλπωρή
Под шершавым крылом ночь за крyглым столом κάτω από σκληρό φτερό, νύχτα στην στρογγυλή τράπεζα
Красно-белый плакат – «Эх, заводи самокат!» ασπρο-κοκκινο πλακάτ - εχ, βάλε εμπρός το πατίνι σου!

Собирайся, народ, на бессмысленный сход, μαζευτείτε, λαέ, σε άσκοπο συνέδριο
На всемирный совет как обставить нам наш бред, бред, бред. σε παγκόσμιο συμβούλιο για το πως να ορίσουμε το παραλλήρημά μας
Вклинить волю свою в идиотском краю, πως να σφηνώσουμε την θέλησή μας σε έναν ηλίθιο τόπο
Посидеть – помолчать да по столy постyчать. να καθήσουμε μέσα στην σιωπή και να χτυπήσουμε κανένα δυό φορές πάνω στο τραπέζι (να είχαμε να λέγαμε)

Маша Badda Boo - Улетаю (2013) (πετάω και φεύγω)

Делиться нечем, Делиться не с кем, Δεν έχω τι να μοιραστώ, δεν έχω κάποιον με τον οποίον να μοιραστώ

вечер нанизал фонари на лески, Το βράδυ κρέμασε τα φανάρια σε πετονιές

Проблески света на моем пути Εξάψεις φωτός πάνω στον δρόμο μου

переплетении веских причин уйти. περιπλέξεις σοβαρών λόγων να φύγει κανείς

 

Больно - не больно, страшно - не страшно, Πονάει - δεν πονάει, τρομάζει - δεν τρομάζει,

Всё что было раньше теперь уже не важно, Ότι είχε γίνει στο παρελθόν πια δεν έχει σημασία

Нет в глазах соли, не в словах перца, Λείπει αλάτι στα μάτια, λείπει πιπέρι στις λέξεις

Нет больше боли, нет в моем сердце. Λείπει πια ο πόνος μέσα στην καρδιά μου

 

Ρεφραίν 2x

Улетаю, рывками глотаю свободу, Πετάω και φεύγω,  με κοφτές αναπνοές ρουφάω την ελευθερία

На каждый тупик этого города Σε κάθε αδιέξοδο αυτής της πόλης

Все запасные выходы и входы знаю. Γνωρίζω όλες τις κρυφές εξόδους και εισόδους

 

Глаза закрою, глаза открою Μάτια θα κλείσω, μάτια θα ανοίξω

Вижу города, а за ними море, Βλέπω μεγαλουπόλεις, και πίσω τες μια θάλασσα

Море, море ветра, море линий и цвета, Μια θάλασσα γεμάτη αέρα, μια θάλασσα γεμάτη γραμμές και χρώμα

Море шелка и фетра, море лета. Μια θάλασσα από μετάξι και τσόχα, μια θάλασσα από καλοκαίρι

Буду ли дома, станет ли домом Θα είμαι ποτέ στο σπίτι, θα γίνει ποτέ τίποτα σπίτι μου;

Всё, что достижимо, но по сути невесомо, Οτιδήποτε το φτάνει κανείς, αλλά στην πράξη είναι κάτι άβαρο

Всё что легче чем дым, легче, чем воздух, Οτιδήποτε είναι πιο ελαφρύ από τον καπνό, πιο ελαφρύ από τον αέρα

Глубже, чем сны, дальше, чем звёзды. Πιο βαθύ από τα όνειρα, πιο μακρινό από τα αστέρια

 

Ρεφραίν 3х

Евгений Крылов - Татьяна Дасковская - Прекрасное далёко (το όμορφο "μακριά") (1985) (από μια κλασσικότατη προεφηβική ταινία επιστημονικής φαντασίας)

Слышу голос из прекрасного далека, Ακούω μια φωνή από ένα όμορφο "μακριά"
Голос утренний в серебряной росе. Μια φωνή πρωινή μέσα στην αργυρή δρόσο
Слышу голос, и манящая дорога Ακούω μια φωνή, και ένας μαγευτικός δρόμος
Кружит голову, как в детстве карусель. Μου ζαλίζει το κεφάλι, όπως της παιδικής ηλικίας το καρουσέλ

Ρεφραίν:
Прекрасное далеко, Όμορφο "μακριά"
Не будь ко мне жестоко, Μην μου είσαι βάναυσο
Жестоко не будь. Βάναυσο να μην είσαι
От чистого истока Από μια καθαρή πηγή
В прекрасное далеко, Μέσα στο όμορφο "μακριά"
Я начинаю путь. Ξεκινάω το ταξίδι

Слышу голос из прекрасного далеко, Ακού μια φωνή από το όμορφο "μακριά"
Он зовет меня не в райские края, Εκείνη με καλεί όχι σε παραδησένια μέρη
Слышу голос, голос спрашивает строго: Ακούω μια φωνή που με ρωτάει αυστηρά:
А сегодня что для завтра сделал я? Και εγώ σήμερα τι έκανα για το αύριο;

Ρεφραίν

Я клянусь, что стану чище и добрее, Υπόσχομαι πως θα γίνω πιο αγνή και αγαθή
И в беде не брошу друга никогда. Και δεν θα αφήσω στην ατυχία έναν φίλο
Слышу голос и спешу на зов скорее Μόλις ακούσω την φωνή, θα σπεύσω να την ακολουθήσω
По дороге, на которой нет следа.Πάνω στο δρόμο που δεν αφήνει ίχνη

Давид Тухманов - Людмила Барыкина - Смятение (Анна Ахматова) (1976)
(από τους πιο γνωστούς κλασσικούς δίσκους ελαφρού ροκ στην ΕΣΣΔ)

Было душно от жгучего света, ήταν όλα ασφικτικά από το καυτό φως
А взгляды его – как лучи. και τα βλέμματά του σαν ακτίνες
Я только вздрогнула: этот Μόλις αναρίγησα, εκείνος
Может меня приручить. ίσως να με τιθασεύσει
Наклонился – он что-то скажет... Τώρα γέρνει - κάτι θα μου πει
От лица отхлынула кровь. Αίμα υποχώρησε από το κεφάλι
Пусть камнем надгробным ляжет Ας απλώσει σαν θανάτιο μνήμα
На жизни моей любовь. πάνω στην ζωή μου ο έρωτας.

Не любишь, не хочешь смотреть? Δεν είσαι ερωτευμένος, δεν θες να κοιτάς;
О, как ты красив, проклятый! Αχ, πόσο όμορφός είσαι, καταραμένε!
И я не могу взлететь, Και εγώ δεν μπορώ να πετάξω
А с детства была крылатой. Και ας από παιδί είχα φτερά
Мне очи застил туман, Τα μάτια μου γέμισαν από ομίχλη
Сливаются вещи и лица, Τα αντικείμενα και τα πρόσωπα μπερδεύονται
И только красный тюльпан, Βλέπω μόνο μια κόκκινη τουλίπα
Тюльпан у тебя в петлице. Τουλίπα μέσα στο πέτο σου

Как велит простая учтивость, όπως προστάζει η απλή ευγένεια
Подошел ко мне, улыбнулся, εκείνος με πλησίασε, χαμογέλασε
Полуласково, полулениво μισογλυκά, και μισοτεμπέλικα
Поцелуем руки коснулся – άγγιξε το χέρι μου με ένα φιλί
И загадочных, древних ликов και μυστικών, αρχαίων προσώπων
На меня поглядели очи... με κοίταξαν μάτια

Десять лет замираний и криков, Δέκα χρόνια παγωμάτων και κραυγών
Все мои бессонные ночи Όλες μου τις άϋπνες νύχτες
Я вложила в тихое слово Τις επένδυσα μέσα σε μια ήσυχη λέξη
И сказала его – напрасно. Και το είπα - και χωρίς ανταπόκριση
Отошел ты, и стало снова Απομακρύνθηκες, και πάλι έγινε
На душе и пусто и ясно. η ψυχή και έρημη, και ξεκάθαρη

Андрей Петров - Эльдар Рязанов - Валентина Пономарёва - Любовь - волшебная страна (из к/ф Жестокий Романс) (1984)

(από άλλη κλασσικότατη ταινία για τον 19ο αιώνα που μιμείται τα ρομάντσα εκείνης της εποχής)

Я, словно бабочка к огню, Εγώ, όπως μια πεταλούδα προς το κερί
стремилась так неодолимо Τραβούσα τόσο ακυβέρνητα
в любовь – волшебную страну, στον έρωτα - την μαγική χώρα
где назовут меня любимой, όπου θα με ονομάσουν αγαπημένη
где бесподобен день любой, - όπου η κάθε μέρα είναι σαν καμία άλλη
где б не страшилась я ненастья. όπου δεν θα φοβόμουν καμία κακοκαιρία
Прекрасная страна – любовь. όμορφη χώρα - ο έρωτας
Ведь только в ней бывает счастье… - αφού μόνο σε εκείνη μπορεί να υπάρχει ευτυχία

… Пришли иные времена – ήρθαν άλλοι καιροί
тебя то нет, то лжёшь не морщась. είτε λείπεις, ή ψέυδεσαι χωρίς σημάδι
Я поняла, любовь – страна, - εγώ κατάλαβα πως ο έρωτας - είναι μια χώρα
где каждый человек – притворщик. όπου ο κάθε άνθρωπος είναι θεατρίνος

Моя беда, а не вина, Η ατυχία μου, και όχι η ενοχή μου
что я наивности образчик. είναι ότι είμαι μια όψη της αφέλειας
Любовь – обманная страна, Ο έρωτας - μια ψευδούμενη πολιτεία
и каждый житель в ней – обманщик. Και ο κάθε πολίτης της - ψεύτης

Зачем я плачу пред тобой - Γιατί κλαίω μπροστά σου
и улыбаюсь так некстати… - Και γιατί χαμογελώ τόσο αταίριαστα
Неверная страна – любовь. Άπιστη χώρα - ο έρωτας
Там каждый человек – предатель. εκεί ο κάθε άνθρωπος - προδότης

Но снова прорастёт трава Αλλά πάλι θα βγεί καινούργιο χόρτο
сквозь все преграды и напасти. Μέσα από όλους τους φραγμούς και δυστυχίες
Любовь – весенняя страна, Ο έρωτας - η χώρα της Άνοιξης
И только в ней бывает счастье.  Και μόνο σε εκείνη υπάρχει ευτυχία