"...and the man in the mirror has sad eyes..."
my list of tales that look like disturbing dreams:
kafka's "metamorphosis"
joe orton's "head to toe"
lynch's "eraserhead" (movie)
angela carter's "infernal machines of dr. hoffmann"
haven't read that yet, but maybe so...:
margaret atwood's "housemaid's tale"
could be:
orwell's "1984" and various other utopistic fiction like huxley's "brave new world", zamyiatin's "we", karenthy's "metropolis" (nothing to do with the movie) - but they all have a logical core and are not dreamlike enough, methinks
princeton
it's not that i'm shitty formal
it's not that i want to put a check in my log-book
that i talked to you once in a while
and thus we keep in touch
i phone to you sometimes
because i want to talk to somebody i know
but in the end i find it difficult to talk
because i don't expect you to have patience anymore
with my whims, my pauses, my chaotic thoughts, my sighs
i know that i'm tiresome
i'm a confessive type
but also the one who stomps about on the same place
whines about the same things
i don't know who you are anymore
right now you are the one who loves me
and who cares
and your features are blurred
you are not someone in particular,
and now you disappear
because i cannot believe anymore
that you can exist at all
i too am tired of these endless discussions
and i know too that they lead nowhere
they just bruise the consciousness
widen the gap between us
shed light at how wide it is
do i love anyone?
suppose i have to
how can i expect to be loved then?
do i care?
besides the everyday do's and don't's
maybe i forgot how to love
and now i only can love
as a way of a gratitude..
endless gratitude.
how can so many opposite things unite in me?
people say about egoism, egocentric personality
everything revolving around "I",
"ME" loving, and
endless gratitude for someone who can love "ME"
so unsure so perplexed of myself
so childlike, so in fear..
at some point i let fear into me
since then it became a constant fixture
it's not that i want to put a check in my log-book
that i talked to you once in a while
and thus we keep in touch
i phone to you sometimes
because i want to talk to somebody i know
but in the end i find it difficult to talk
because i don't expect you to have patience anymore
with my whims, my pauses, my chaotic thoughts, my sighs
i know that i'm tiresome
i'm a confessive type
but also the one who stomps about on the same place
whines about the same things
i don't know who you are anymore
right now you are the one who loves me
and who cares
and your features are blurred
you are not someone in particular,
and now you disappear
because i cannot believe anymore
that you can exist at all
i too am tired of these endless discussions
and i know too that they lead nowhere
they just bruise the consciousness
widen the gap between us
shed light at how wide it is
do i love anyone?
suppose i have to
how can i expect to be loved then?
do i care?
besides the everyday do's and don't's
maybe i forgot how to love
and now i only can love
as a way of a gratitude..
endless gratitude.
how can so many opposite things unite in me?
people say about egoism, egocentric personality
everything revolving around "I",
"ME" loving, and
endless gratitude for someone who can love "ME"
so unsure so perplexed of myself
so childlike, so in fear..
at some point i let fear into me
since then it became a constant fixture
wasting
είναι αύγουστος, και έτσι κάπως μου κόλλησε να δω την λίστα με τα 500 καλύτερα τραγούδια εβερ του περιοδικού Ρολλινγκ Στόουν - δεν ξέρω με ποια κριτήρια τα επέλεγαν, πάντως σίγουρα είναι κάτι αρκετά ενδιαφέρον, σαν μια συλλογή απο τραγούδια που σίγουρα είναι γνωστά και έχουν μια δικιά τους ιστορία, είτε παγκοσμίως, ή εντός Βορείου Αμερικής τουλάχιστον (που είναι και η ιδιαίτερη πατρίδα του συγκεκριμένου περιοδικού)
σήμερα όλη μέρα (κάνοντας και άλλα πράγματα βέβαια...) έφτασα απο 500 στο 433, είχε πλάκα, έμαθα ενα αριθμό απο ανουσιότητες, τρίβια, όπως ότι οι Σανγκρι-Λα'ς είναι λευκές, ποιοι είναι οι σολτ'ν'πέπα, ποσο επίμονος είναι ο Prince με τα κοπυράιτς του (έλεος.. μα τόση επιμονή - είναι ο μόνος που δεν βρήκα το Kiss του στο youtube.. θα έχει τα δίκια του ο άνθρωπος μάλλον - αλλά αυτός χάνει που δεν μαθαίνω τα κομμάτια του :Ρ), πόσο ωραία είναι η Carole King στα καλά της, ότι το Can't touch this τελικά (κρίνω) ότι δεν είναι κανονικά του MC Hammer - έκανε τόσο βαρύ σάμπλινγκ του Super freak του Rick James, που είναι σχεδόν το ίδιο κομμάτι με προσθήκη ραπ (και πολύ σοβαρό κοινωνικό μήνυμα βέβαια, σε αντιδιαστολή με το κομμάτι του James, που είναι και καλά ούλτρα σέξυ).. επιτέλους θυμήθηκα και το Under the boardwalk των Drifters που σαν μελωδία την ξέρουμε όλοι (σχεδόν) (μπορεί να γεννιόμαστε με αυτήν ήδη στο μυαλό), αλλά δεν ήξερα ότι το λέγαν' αυτοί.. (α - και αυτός ήταν και ο λόγος που έπεσα πάνω σε αυτή την λίστα με τα 500 - η χαρά των High-Fidelitάδων - γιατί εξ'αρχής άκουσα την διασκευή στο παραπάνω κομμάτι απο τους Tom Tom Club (ex-μέλη Talking Heads), και είδα ότι είναι ορίτζιναλ των Drifters..)... τι άλλο... είδα το You don't have to say you love me της Dusty S. και την αντιπάθησα (δεν ξέρω.. γι'αυτό το γλυψιματέξ μαλλί, για όλο το diva μπάρμπυ στυλ - ουτε η φωνή της μου άρεσε ποτέ (νομίζω) (λέτε να μετανιώσω ποτέ αυτές τις βλασφημίες που λέω;)), (ξανα)ανακάλυψα και το ωραίο Buddy Holly των Weezer, και τον μουστακαλή τραγουδιστή των Boston - μπας και είναι κρητικός και δεν μας το λέει;
ουφ. αυτά για το ρολλινγκ στόουν. έπεσε το μάτι μου όμως στον τουπακ, και διάβαζα και όλο το θληβερό σκηνικό που γίνεται (γινόταν - θα γίνεται ακόμα..) στις μεγαλουπόλεις της β.Αμερικής με τα γκανγκς και το χιπ-χοπ κάλτσουρ, ενημερώθηκα για τον θάνατο του (μετά απο 15 χρόνια), διάβασα για τους κριπς, και τους μπλαντζ, και διαφορα τέτοια πράγματα που θα με κινηγάνε σε κακά όνειρα.. και κατα τύχη ιδού δυο πραγματάκια, - αν και έχω βαρεθεί και συχαθεί την αντιπαραβολή του χθες με το σήμερα και those were the days και μπλα μπλα - δεν μετέχω σε αυτό το ντημπέητ (μιας και για ραπ μουσική ουτε καν μπορώ να εκφέρω λόγο - και τα δύο παρακάτω κομμάτια δεν είναι καν στο ίδιο στυλ/αισθητική) - αλλά το κομματάκι της ριάννα το διαφήμιζε και το είδα (ενημερώνομαι για τις επιτυχίες.. - καλά να'ναι το γιουτιούμπ) - και εκεινο του σνουπ ντογκ είναι κλασσικό βίντατζ (θεωρείται;) (με την κλασσική ατάκα γιου ντοντ λάβ μη, γιου τζαστ λάβ μαϊ ντόγκκιστάιλ).. πάντως διάβασα (και βλέπω) τα τραγούδια αυτά είχαν πολλές αναφορές σε όλο αυτό το γκάνγκστα κάλτσουρ κλπ..
τέλος πάντων... δεν είναι άσχημα και τα δύο πάντως. (πω ρε συ είμαι και πολύ ανοιχτομύαλος απόψε....)
σήμερα όλη μέρα (κάνοντας και άλλα πράγματα βέβαια...) έφτασα απο 500 στο 433, είχε πλάκα, έμαθα ενα αριθμό απο ανουσιότητες, τρίβια, όπως ότι οι Σανγκρι-Λα'ς είναι λευκές, ποιοι είναι οι σολτ'ν'πέπα, ποσο επίμονος είναι ο Prince με τα κοπυράιτς του (έλεος.. μα τόση επιμονή - είναι ο μόνος που δεν βρήκα το Kiss του στο youtube.. θα έχει τα δίκια του ο άνθρωπος μάλλον - αλλά αυτός χάνει που δεν μαθαίνω τα κομμάτια του :Ρ), πόσο ωραία είναι η Carole King στα καλά της, ότι το Can't touch this τελικά (κρίνω) ότι δεν είναι κανονικά του MC Hammer - έκανε τόσο βαρύ σάμπλινγκ του Super freak του Rick James, που είναι σχεδόν το ίδιο κομμάτι με προσθήκη ραπ (και πολύ σοβαρό κοινωνικό μήνυμα βέβαια, σε αντιδιαστολή με το κομμάτι του James, που είναι και καλά ούλτρα σέξυ).. επιτέλους θυμήθηκα και το Under the boardwalk των Drifters που σαν μελωδία την ξέρουμε όλοι (σχεδόν) (μπορεί να γεννιόμαστε με αυτήν ήδη στο μυαλό), αλλά δεν ήξερα ότι το λέγαν' αυτοί.. (α - και αυτός ήταν και ο λόγος που έπεσα πάνω σε αυτή την λίστα με τα 500 - η χαρά των High-Fidelitάδων - γιατί εξ'αρχής άκουσα την διασκευή στο παραπάνω κομμάτι απο τους Tom Tom Club (ex-μέλη Talking Heads), και είδα ότι είναι ορίτζιναλ των Drifters..)... τι άλλο... είδα το You don't have to say you love me της Dusty S. και την αντιπάθησα (δεν ξέρω.. γι'αυτό το γλυψιματέξ μαλλί, για όλο το diva μπάρμπυ στυλ - ουτε η φωνή της μου άρεσε ποτέ (νομίζω) (λέτε να μετανιώσω ποτέ αυτές τις βλασφημίες που λέω;)), (ξανα)ανακάλυψα και το ωραίο Buddy Holly των Weezer, και τον μουστακαλή τραγουδιστή των Boston - μπας και είναι κρητικός και δεν μας το λέει;
ουφ. αυτά για το ρολλινγκ στόουν. έπεσε το μάτι μου όμως στον τουπακ, και διάβαζα και όλο το θληβερό σκηνικό που γίνεται (γινόταν - θα γίνεται ακόμα..) στις μεγαλουπόλεις της β.Αμερικής με τα γκανγκς και το χιπ-χοπ κάλτσουρ, ενημερώθηκα για τον θάνατο του (μετά απο 15 χρόνια), διάβασα για τους κριπς, και τους μπλαντζ, και διαφορα τέτοια πράγματα που θα με κινηγάνε σε κακά όνειρα.. και κατα τύχη ιδού δυο πραγματάκια, - αν και έχω βαρεθεί και συχαθεί την αντιπαραβολή του χθες με το σήμερα και those were the days και μπλα μπλα - δεν μετέχω σε αυτό το ντημπέητ (μιας και για ραπ μουσική ουτε καν μπορώ να εκφέρω λόγο - και τα δύο παρακάτω κομμάτια δεν είναι καν στο ίδιο στυλ/αισθητική) - αλλά το κομματάκι της ριάννα το διαφήμιζε και το είδα (ενημερώνομαι για τις επιτυχίες.. - καλά να'ναι το γιουτιούμπ) - και εκεινο του σνουπ ντογκ είναι κλασσικό βίντατζ (θεωρείται;) (με την κλασσική ατάκα γιου ντοντ λάβ μη, γιου τζαστ λάβ μαϊ ντόγκκιστάιλ).. πάντως διάβασα (και βλέπω) τα τραγούδια αυτά είχαν πολλές αναφορές σε όλο αυτό το γκάνγκστα κάλτσουρ κλπ..
τέλος πάντων... δεν είναι άσχημα και τα δύο πάντως. (πω ρε συ είμαι και πολύ ανοιχτομύαλος απόψε....)
manhattan
what a complete human mess.
i remembered i have already seen this movie once before.
i don't know why it slept my attention.
it shouldn't have.
it's just that things are sometimes beyond your age.
the hormone, the brain age,
the watermelon smudge of a heart age.
what a mess that reminds of so much of what we fall into too.
the key phrase - "you have to have a little faith in people". isn't it a laugh. an big guy getting a lesson from a small girl, a guy who has eaten lots of shit, and made lots of shit by himself, learned and trained in human condition, getting this one reminder again. the simpleton, naive, almost laughable reminder. and it ends on that. but it's kind of wry, it's a sort of a normal "happy" moral ending. everyone judges by himself and by his heart. everyone unravels his own mess.
i remembered i have already seen this movie once before.
i don't know why it slept my attention.
it shouldn't have.
it's just that things are sometimes beyond your age.
the hormone, the brain age,
the watermelon smudge of a heart age.
what a mess that reminds of so much of what we fall into too.
the key phrase - "you have to have a little faith in people". isn't it a laugh. an big guy getting a lesson from a small girl, a guy who has eaten lots of shit, and made lots of shit by himself, learned and trained in human condition, getting this one reminder again. the simpleton, naive, almost laughable reminder. and it ends on that. but it's kind of wry, it's a sort of a normal "happy" moral ending. everyone judges by himself and by his heart. everyone unravels his own mess.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)