προσοχή όλα τα κείμενα αυτού του μπλογκ, ειδικά όσα είναι γραμμένα στην γλώσσα Ελληνική, είναι ακραία ανορθόγραφα, οπότε προχωράτε προσεκτικά ή προσπεράστε ελεύθερα.
7.25
(via phurious@ThisIsMyJam)
sometimes i feel so anxious
the blood feels like being clotted inside my hands
tingy feeling in forsaken places
strange remains of restlessness
55000 θέσεις εργασίας & πράσινες κάρτες στην Αμερική μέσω κλήρωσης,
διαφημίσεις για μαθήματα μπρίτζ, και η δωρεάν τέχνη του πριτς
που ξέρουν όλοι απο μωρα παιδιά,
το πουκάμισο μπούρμπερι και ο λόφος του Στρέφη,
ο νταοϊσμός του "let it go"
και ο μπητλισμός του "let it be",
ο υδρώτας, η θέση εργασίας,
οι ατέλειωτες ουρές, το άγχος,
το να είσαι φυγόπονος,
το να είσαι ευάλωτος και δυσκίνητος,
ή σκληρός, σφυχτός,
ή άνετος, ηλιόλουστος, όλα αυτά,
με σάλτσα γιαουρτιού, αν γίνεται,
αντί για τζατζίκι,
άραγμα σε μια καρέκλα, ή κατευθείαν στο πεζόδρομο;
εκπομπές τελεμάρκετινγκ που ηρεμούν ή εκνευρίζουν,
εκπομπές που χωρίζουν,
που δίνουν ζωτικό χώρο
ή σε πνήγουν σαν κοτόπουλο στην σχάρα,
στου μυαλού μου την παπάρα, συγγνώμη
για την έκφραση, αλλά η ευθύτητα και η προστυχιά πουλάνε,
είναι fresh, μέσο κατά του στρεςς,
μέσο κοινωνικοποίησης, αυτοδιάλυσης,
κατακερματισμού και διασωληνοποίησης,
άγχος πάλι,
αγανάκτηση,
άσε με να χαθώ στο σύννεφο,
να ξεχαστώ, να μουλιάσω στο νερό
αρωματισμένο με αυτή την υπέρτατη κολόνια,
και τα κανελλόνια;
στοιβαγμένα σε κατσαρόλες και μπιντόνια
μαζί με κρασί, αργό πετρέλαιο και παντελόνια
άψυχα, με τρύπιες τσέπες, στο δρόμο με τις λεύκες
και τα γαλόνια, αγάλι αγάλι
αυτά που κρατά ο παππούς στο ντουλάπι,
που τέτοια τύχη, απο το παρελθόν δεν μένει τίποτα,
το παρελθόν είναι μια πολυτέλεια,
και η ξεφτύλα, η υποτέλεια - αφθονες,
γλυκές και γνώρημες,
πάρε μια μπύρα, σήκω να χορέψεις,
βλέπεις, που η ώρα πλησιάζει -
γιατί κάτι σου ετοιμάζω.
σαγηνεύω μέσα απο τα σαγόνια,
και πάλι αγχόνομαι.
στην ελληνικη γλωσσα υπάρχουν δυο λέξεις - η αγάπη και ο έρωτας, που στην αγγλική μεταφράζονται και οι δύο ως LOVE. ο Χριστός δίδασκε αγάπη, φανταστείτε να δίδασκε έρωτα, και ο έρωτας είναι ενα πιο παθιασμένο, αμαρτωλό συναίσθημα, με την έννοια ότι είναι κάτι που του λείπει η λογική, περισσότερο απο ότι εκείνη λείπει απο την αγάπη. έτσι;
η λαϊκή χροιά στην φωνή της άννας βίσση, στις αμέτρητες επιτυχίες της, είναι εκείνη που συνδέω με την φωνή της Ελλάδας, και η φωνή της ελλάδος λέει πως η ώρα είναι 7.25
quiz #15
yeaaaah mates, ενα απρόοπτο quiz της στιγμής, τι κοινό έχουν (εκτός απο μια δόση κουταμάρας και αντιπαθητικότητας) οι Liquido του Narcotic και οι αγαπημένοι Πυογένεσις του Fade Away και αμέτρητων άλλων παγκόσμιων επιτυχιών; σας αφήνω να απολαύσετε τα κάτωθι.
και σαν να μην μου έφταναν τα παραπάνω...
\m/ \m/ \m/
και σαν να μην μου έφταναν τα παραπάνω...
\m/ \m/ \m/
μπαρουφημέξ
Έπεσα πάνω σε ενα ενδιαφέρον άρθρο για τον ύπνο, την παραγωγικότητα, την απασχόληση και τον καπιταλισμό.. Οι θέσεις του μου φάνηκαν να συνορεύουν με θεωρίες συνομοσίας, χωρίς όμως να είναι και εντελώς απίθανες... εδώ
Νομίζω όμως ότι θα νικήσει η αγάπη.
Περι απασχόλησης και της Κρίσης συγκεκριμένα, έπεσα πάνω σε ενα άλλο απόσπασμα, απο ενα πολύ ενδιαφέρον σχετικό άρθρο στο Wikipedia, για το life expectancy, που με κούφανε. εδώ Λέει ότι παρ'όλο που η αναμενόμενη στατιστική διάρκεια ζωής παγκοσμίως φαίνεται να εξαρτάται, φυσικά, απο το βιοποριστικό επίπεδο μιας χώρας ή περιοχής ή ατόμου, κάποιες πρόσφατες έρευνες είχαν δείξει ότι σε καιρούς κρίσης όπως κατά το Great Depression, η μέση αυτή στατιστική μεταβλητή παρατηρήθηκε να αυξάνεται, αντί να μειώνεται!
Μπορεί λοιπόν να τα καταστρέψουμε όλα, σαν ανθρωπότητα, αλλά τουλάχιστον θα ζήσουμε περισσότερο. (άλλος ενας πονοκέφαλος για τους επιστήμονες (και μη) που προσπαθούν να "ρυθμίσουν" τον παγκόσμιο πληθυσμό - το ευφάνταστό μου μυαλό μπορεί να φανταστεί αποτέλεσμα κάποιας άλλης έρευνας που θα λέει ότι η άνοδος του επιπέδου της θάλασσας επιρεάζεται εξίσου απο την αύξηση του συνολικού βάρους των ανθρώπων που ποδοπατάνε την γή)
αυτά. λα-λα-λα-λα-λα.
ναι, ποιός να θέλει να σου κλέψει αμάξη όταν δεν θα το θέλει κανένας; η δυσκολία του εγχειρήματος δεν αξίζει τον κόπο, γιατί δεν θα αποδώσει αρκετά. η μόνη λύση - νομιμοποίησέ το. μην τον κλέβεις. κάν'τον να σου το δώσει, να σου το πουλήσει για μια δεκάρα. μετα βάλε όλα τα αμάξια που πήρες έτσι σε μια χρονομηχανή και επέστρεψέ τα στον καιρό που όλοι ευημερούσαν και ξεπούλησε. small time warps. έχει λάθος η λογική μου; όχι.
Νομίζω όμως ότι θα νικήσει η αγάπη.
Περι απασχόλησης και της Κρίσης συγκεκριμένα, έπεσα πάνω σε ενα άλλο απόσπασμα, απο ενα πολύ ενδιαφέρον σχετικό άρθρο στο Wikipedia, για το life expectancy, που με κούφανε. εδώ Λέει ότι παρ'όλο που η αναμενόμενη στατιστική διάρκεια ζωής παγκοσμίως φαίνεται να εξαρτάται, φυσικά, απο το βιοποριστικό επίπεδο μιας χώρας ή περιοχής ή ατόμου, κάποιες πρόσφατες έρευνες είχαν δείξει ότι σε καιρούς κρίσης όπως κατά το Great Depression, η μέση αυτή στατιστική μεταβλητή παρατηρήθηκε να αυξάνεται, αντί να μειώνεται!
Μπορεί λοιπόν να τα καταστρέψουμε όλα, σαν ανθρωπότητα, αλλά τουλάχιστον θα ζήσουμε περισσότερο. (άλλος ενας πονοκέφαλος για τους επιστήμονες (και μη) που προσπαθούν να "ρυθμίσουν" τον παγκόσμιο πληθυσμό - το ευφάνταστό μου μυαλό μπορεί να φανταστεί αποτέλεσμα κάποιας άλλης έρευνας που θα λέει ότι η άνοδος του επιπέδου της θάλασσας επιρεάζεται εξίσου απο την αύξηση του συνολικού βάρους των ανθρώπων που ποδοπατάνε την γή)
αυτά. λα-λα-λα-λα-λα.
ναι, ποιός να θέλει να σου κλέψει αμάξη όταν δεν θα το θέλει κανένας; η δυσκολία του εγχειρήματος δεν αξίζει τον κόπο, γιατί δεν θα αποδώσει αρκετά. η μόνη λύση - νομιμοποίησέ το. μην τον κλέβεις. κάν'τον να σου το δώσει, να σου το πουλήσει για μια δεκάρα. μετα βάλε όλα τα αμάξια που πήρες έτσι σε μια χρονομηχανή και επέστρεψέ τα στον καιρό που όλοι ευημερούσαν και ξεπούλησε. small time warps. έχει λάθος η λογική μου; όχι.
κλόπι
δεν αντέχουμε κανένας όμως αυτή την ζέστη... δεν θα μεθύσουμε τον ήλιο, όχι τον ήλιο, αλλά τον θερμοστάτη, σίγουρα, ναι :/ είμαι έτοιμος να προτιμήσω την ένταση και την νευρικότητα της ζέστης του "Σπυρτόκουτου" (ταινίας) αντί γι'αυτή την αυτοκρατορία της αφύσικης δροσιάς :( μπρ! και με τρώει ο λαιμός μου :( γερά και ανεύθυνα. γκρρ.
μια άλλη μέρα, προς το απόγευμα, κρίνοντας απο την αίσθηση της νύστας:
έτσι ανάμεσα στον ύπνο και στο ξύπνιο, στην πιστή μου θέση εργασίας, ο άπιστός της εραστής, με τα αμολημένα φρούτα, ροφήματα, και βουτήματα, βρώμικες κούπες και μισογεμάτα πλαστικά μπουκάλια που μυρίζουν 100 χρόνια μοναξιάς όταν τις ανοίξει κανείς, κάθομαι και περιμένω να φύγω, παρασειρόμενος απο το ξαφνικό κύμα λεκτικής, νωχελικής, τεμπέλοειρονικής έμπνευσης.
της έμπνευσης που σου έρχεται όταν θέλεις να συμπληρώσεις τα κενά και να ισιώσεις τις τσαλακωμένες γωνίες της πραγματικότητας, και εκείνη σβήνει, και χάνεται απο τα μάτια σου, παραχωρόντας την θέση της, μετα απο ενα σύντομο διάλειμα με κλειστές κουρτίνες και ψυθήρους ανυπομονησίας, σε μπαράζ αναμνήσεων, που σαν χιόνι στην παλιά τηλεόραση επεμβαίνει δραστικά και σου αλλάζει το πρόγραμμα, ενοχλώντας ελαφρώς, αλλά δεν σε πειράζει τίποτα και τόσο πολύ αφου μισοκοιμάσαι έτσι και αλλιώς.
λόγια που έρχονται σαν ανάμνηση, μιας κουβέντας που θυμίζει τώρα πια ενα όνειρο, αλλά είχε λάβει μέρος στην πράξη, σε τραπέζι, για το κινέζικο ημερολόγιο / ωροσκοπιο και λοιπές τέτοιες βλακίτσες...
- είμαι γαϊδαρος;
- είμαι γίδα;
- είμαι τράγος;
- ή μια κατσαρίδα; (το προσθέτω εγώ στο τέλος)
έτσι, έτσι, το σήμα του μαδ γκρίκς να κάνει ζζζζ, μαζί με πολλές από τις μουσικές, και την κουλτούρα που αντιπροσωπεύει.. κάπου εκεί ανάμεσα στο ντίσκο αλμπάνα των ίδιων αγαπημένων στέρεο νόβα, και το ντίσκο ελληνάρα των δεκάδων άλλων απρόσωπων "καλλητεχνών" της κατανάλωσης
ορίστε εδώ άλλο ενα ποπ ζουζούνι από την αγγλία που, σαν κομμάτι, συνοδεύεται απο κραυγές και βογγητά κατάλληλης τσιμπιμένης απόγνωσης
το αστείο είναι ότι μετά απ'αυτό το ποστ όντως βρήκα μια κατσαρίδα στο σπίτι. γράφω ετεροχρονισμένα, βλέπετε. σαν συγγραφείς που αφήνουν το καλλητεχνικό τους έργο να ωριμάσει στα μπουντρούμια, μέχρι να βρουν μια επιπλέον έμπνευση να συνεχίσουν
μια άλλη μέρα σκέφθηκα αυτό εδώ το μελό κομματάκι απο τα νιάτα μου, - είναι αυτό, και η αθάνατη (και μοναδική) επιτυχία των cutting crew, εγώ μόλις πέθανα στην αγαλιά σου απόψε, που σέρνει ξωπίσω της άλλες τόσες δυτικές καψουροεπιτυχίες, που είναι λίγο πιο υποφερτές απο τις αντίστοιχες ελληνικές, στον δικό μου μικρόκοσμο.
εγώ νομίζω ότι οι ελπίδες που του έδινε τελικά αποδείχθηκαν κούφιες επειδή είναι έτσι απαίσια αξύριστος - και εγώ νόμιζα ότι αυτή η μόδα που λαντσαρίστηκε απο τον Πρινς και τον Τζωρτζ Μαϊηκλ... είχε μείνει εκεί (εκείνη την εποχή). ΜΠΑΡ ΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ.
σήμερα επιβεβαίωσα τους φόβους μου που είμαι μισ..άνθρωπος ας πούμε - κάποιος μου έλεγε για το γκέημ οφ θρόουνζ, ότι είναι γαμάτο, αλλά βέβαια έχει τις σκινές τις σέξ, και την ψιλολάγνα ατμόσφαιρα, και τις γυναίκες τις ουάου, και εδώ το είχα να πω, πως ναι, συμπεραίνω πως είναι η χαρά του μαλάκα. ναι, όπως οι suicide girls, οι τατουαρισμένες μισόγυμνες πολύστηθες γκόμενες που γουστάρουν star wars, star trek, κομικς και RPG, ακριβώς δηλαδή του τύπου που ενας δηλωμένος geek δυσκολεύεται να βρει στην πραγματικότητα, αλλά τις έχει πάντα κατα νού στην φαντασία του.
εχει αναρωτηθεί κανείς γιατί το Χάπι Νέησν, το τραγούδι των γνωστών σε όλους Έις Οφ Μπέηζ, είναι τόσο μελαγχολικό; Ναι, ξέρετε την απάντηση. εσωτερικά είναι ειρωνικό. έτσι λέω εγώ :Ρ
το αφεντικό μου δεν το χάλασε το κουρεμά μου, αλλά δεν του άρεσαν οι φαβορίτες. με αφορμή αυτό το γεγονός πήγα να αναζητήσω μια ενδεχόμενη αναφορά στην κοινωνική σημασία, και ίσως ιστορία, της "φαβορίτας", στα γρήγορα έπεσα όμως μόνο σε αυτή την σελίδα με το καταπληκτικό domain name κελεπούρι, όπου έμαθα ότι συνήθως στους ανθρώπους "...το αριστερό αυτί είναι πιο χαμηλό από το δεξί...". φοβερό!
αχ και κάπου εδώ, υπάρχει αυτό εδώ το μουσικό διαμάντι απο τα τέλη 80'ς -αρχές 90'ς που δεν είναι καθόλου κακό, δεδομένου της ελληνικής πραγματικότητας. "γεννήθηκε κακός, πολύ κακός, και γουστάρει πίτσα - πι - πι - πι - πίτσα.." ενα επίκαιρο τραγούδι λοιπόν, γιατί έχουμε σιγά σιγά όλο και πιο πολύ ανάγκη τα μεταλλαγμένα χελονουνιντζάκια. να μας προστατέψουν. ναι.
μια άλλη μέρα, προς το απόγευμα, κρίνοντας απο την αίσθηση της νύστας:
έτσι ανάμεσα στον ύπνο και στο ξύπνιο, στην πιστή μου θέση εργασίας, ο άπιστός της εραστής, με τα αμολημένα φρούτα, ροφήματα, και βουτήματα, βρώμικες κούπες και μισογεμάτα πλαστικά μπουκάλια που μυρίζουν 100 χρόνια μοναξιάς όταν τις ανοίξει κανείς, κάθομαι και περιμένω να φύγω, παρασειρόμενος απο το ξαφνικό κύμα λεκτικής, νωχελικής, τεμπέλοειρονικής έμπνευσης.
της έμπνευσης που σου έρχεται όταν θέλεις να συμπληρώσεις τα κενά και να ισιώσεις τις τσαλακωμένες γωνίες της πραγματικότητας, και εκείνη σβήνει, και χάνεται απο τα μάτια σου, παραχωρόντας την θέση της, μετα απο ενα σύντομο διάλειμα με κλειστές κουρτίνες και ψυθήρους ανυπομονησίας, σε μπαράζ αναμνήσεων, που σαν χιόνι στην παλιά τηλεόραση επεμβαίνει δραστικά και σου αλλάζει το πρόγραμμα, ενοχλώντας ελαφρώς, αλλά δεν σε πειράζει τίποτα και τόσο πολύ αφου μισοκοιμάσαι έτσι και αλλιώς.
λόγια που έρχονται σαν ανάμνηση, μιας κουβέντας που θυμίζει τώρα πια ενα όνειρο, αλλά είχε λάβει μέρος στην πράξη, σε τραπέζι, για το κινέζικο ημερολόγιο / ωροσκοπιο και λοιπές τέτοιες βλακίτσες...
- είμαι γαϊδαρος;
- είμαι γίδα;
- είμαι τράγος;
- ή μια κατσαρίδα; (το προσθέτω εγώ στο τέλος)
έτσι, έτσι, το σήμα του μαδ γκρίκς να κάνει ζζζζ, μαζί με πολλές από τις μουσικές, και την κουλτούρα που αντιπροσωπεύει.. κάπου εκεί ανάμεσα στο ντίσκο αλμπάνα των ίδιων αγαπημένων στέρεο νόβα, και το ντίσκο ελληνάρα των δεκάδων άλλων απρόσωπων "καλλητεχνών" της κατανάλωσης
ορίστε εδώ άλλο ενα ποπ ζουζούνι από την αγγλία που, σαν κομμάτι, συνοδεύεται απο κραυγές και βογγητά κατάλληλης τσιμπιμένης απόγνωσης
το αστείο είναι ότι μετά απ'αυτό το ποστ όντως βρήκα μια κατσαρίδα στο σπίτι. γράφω ετεροχρονισμένα, βλέπετε. σαν συγγραφείς που αφήνουν το καλλητεχνικό τους έργο να ωριμάσει στα μπουντρούμια, μέχρι να βρουν μια επιπλέον έμπνευση να συνεχίσουν
μια άλλη μέρα σκέφθηκα αυτό εδώ το μελό κομματάκι απο τα νιάτα μου, - είναι αυτό, και η αθάνατη (και μοναδική) επιτυχία των cutting crew, εγώ μόλις πέθανα στην αγαλιά σου απόψε, που σέρνει ξωπίσω της άλλες τόσες δυτικές καψουροεπιτυχίες, που είναι λίγο πιο υποφερτές απο τις αντίστοιχες ελληνικές, στον δικό μου μικρόκοσμο.
εγώ νομίζω ότι οι ελπίδες που του έδινε τελικά αποδείχθηκαν κούφιες επειδή είναι έτσι απαίσια αξύριστος - και εγώ νόμιζα ότι αυτή η μόδα που λαντσαρίστηκε απο τον Πρινς και τον Τζωρτζ Μαϊηκλ... είχε μείνει εκεί (εκείνη την εποχή). ΜΠΑΡ ΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ.
σήμερα επιβεβαίωσα τους φόβους μου που είμαι μισ..άνθρωπος ας πούμε - κάποιος μου έλεγε για το γκέημ οφ θρόουνζ, ότι είναι γαμάτο, αλλά βέβαια έχει τις σκινές τις σέξ, και την ψιλολάγνα ατμόσφαιρα, και τις γυναίκες τις ουάου, και εδώ το είχα να πω, πως ναι, συμπεραίνω πως είναι η χαρά του μαλάκα. ναι, όπως οι suicide girls, οι τατουαρισμένες μισόγυμνες πολύστηθες γκόμενες που γουστάρουν star wars, star trek, κομικς και RPG, ακριβώς δηλαδή του τύπου που ενας δηλωμένος geek δυσκολεύεται να βρει στην πραγματικότητα, αλλά τις έχει πάντα κατα νού στην φαντασία του.
εχει αναρωτηθεί κανείς γιατί το Χάπι Νέησν, το τραγούδι των γνωστών σε όλους Έις Οφ Μπέηζ, είναι τόσο μελαγχολικό; Ναι, ξέρετε την απάντηση. εσωτερικά είναι ειρωνικό. έτσι λέω εγώ :Ρ
το αφεντικό μου δεν το χάλασε το κουρεμά μου, αλλά δεν του άρεσαν οι φαβορίτες. με αφορμή αυτό το γεγονός πήγα να αναζητήσω μια ενδεχόμενη αναφορά στην κοινωνική σημασία, και ίσως ιστορία, της "φαβορίτας", στα γρήγορα έπεσα όμως μόνο σε αυτή την σελίδα με το καταπληκτικό domain name κελεπούρι, όπου έμαθα ότι συνήθως στους ανθρώπους "...το αριστερό αυτί είναι πιο χαμηλό από το δεξί...". φοβερό!
αχ και κάπου εδώ, υπάρχει αυτό εδώ το μουσικό διαμάντι απο τα τέλη 80'ς -αρχές 90'ς που δεν είναι καθόλου κακό, δεδομένου της ελληνικής πραγματικότητας. "γεννήθηκε κακός, πολύ κακός, και γουστάρει πίτσα - πι - πι - πι - πίτσα.." ενα επίκαιρο τραγούδι λοιπόν, γιατί έχουμε σιγά σιγά όλο και πιο πολύ ανάγκη τα μεταλλαγμένα χελονουνιντζάκια. να μας προστατέψουν. ναι.
λυχνάρια βλακείας οι άνθρωποι
μεγαλώνουμε "σωστά", τρώμε μεταλλαγμένα, πεθαίνουμε στην ώρα μας, και δεν χρειάζεται να νοιαστούμε για κάτι άλλο, παιδιά μου.
συγγνώμη για το συμπέρασμα, αλλά νομίζω ότι είμαστε παντελώς ανίκανοι να ζήσουμε αρμονικά και δίκαια σε αυτόν τον πλανήτη, χωρίς να καταπατάμε ο ένας τα δικαιώματα του άλλου, χωρίς να καταπατάμε (πόσο βάναυσα;) την φυσικότητα, και τις φυσικές ισορροπίες χάρη στις οποίες έχουμε προκύψει σαν όντα, και χωρίς να τα καταστρέφουμε όλα εν τέλει, καθώς ο αυξανόμενος πληθυσμός και οι επίσης αυξανόμενες ανάγκες μας δεν μπορούν να ικανοποιηθούν απο τα έτσι και αλλιώς άνισα μοιρασμένα, μονοπωληθέντα φυσικά (και ψυχικά) μέσα που έχουμε στην διάθεσή μας..
μαθαίνω απο εδώ ότι ψηφίστηκε στην Αμερική ενα νομοσχέδιο που ευνοεί (και άλλο) τις βιοχημικές πολυεθνικές και την κεντρική / μονοπωλιακή παραγωγή και έλεγχο τροφήμων. και με πικρή ειρωνική χαρά ανακοινώνω μέσα στο κεφάλι μου ότι το "soylent green", εκείνη η μνημειώδης και τρομακτική ταινία (της τότε) επιστημονικής φαντασίας της δεκαετίας του '70.., είναι ακόμα πιο κοντά στην πραγματικότητα.
εδώ που τα λέμε, στο κάπως λιγότερο (οπτικώς) μακάβριο "brave new world" του Χάξλεϋ, η επεξεργασία της ανθρώπινης σάρκας και η συμβολή της στην ενεργειακή ισορροπία των αναγκών και της κατανάλωσης ήταν γνωστή και απολύτως φυσιολογική. αλλα δεν είναι η σάρκα το θέμα, φυσικά
το θέμα είναι πόσο αναίσθητοι μπορεί να γίνουμε, για χάρη προσωπικού οφέλους - είτε όταν οι ανάγκες μας είναι η απλή υλική χλιδή και καλοπέραση, ή όταν (τρόμος!) η μόνη και η ύστατη ανάγκη μας είναι η κυριολεκτική επιβίωση του σώματός μας (για ψυχή δεν μιλάμε πλέον καν). και φυσικά η απάντηση είναι πολύ απλή και μονολεκτική - "Πολύ"... βασικά ο λόγος είναι επειδή έχουμε χάσει κάθε αξιοπρέπεια. μου θυμίζουμε εκείνο το μικρό, σκυφτό, ημίγυμνο Gollum του Τόλκιν, που χάνει το δαχτυλίδι του, ότι πιο πολύτιμο έχει, απο βλακεία ουσιαστικά.. εμείς το χάνουμε επειδή.. ασε καλύτερα μη πω τα χειρότερα.. απλά "το χάνουμε"
εδω κολλάνε και οι συζητήσεις που άκουσα πρόσφατα σχετικά με την αξία ανθρώπινης ζωής, όπως προσεγγίζεται στο φως των τρομοκρατικών επιθέσεων στην Βοστώνη και αντίστοιχων επιχειρήσεων (=) στην Μέση Ανατολή, και πολλά πολλά άλλα ακόμα, περι εκμετάλλευσης της φύσης, των κρατών (συνήθως τριτοκοσμικών, ή υπο τριτοκοσμικοποίηση) με πρόσβαση σε φυσικούς πόρους, τα ανθρώπινα δικαιώματα, και μεθόδους μαζικού ελέγχου κοινής γνώμης και της ευφυούς σκηνοθεσίας δημοκρατικού και φιλελεύθερου πολιτεύματος που καταλήγει να υπάρχει στην πραγματική μορφή του μόνο στα χαρτιά και κούφιες συνειδήσεις κουρασμένων και κατα βάση φιλήσυχων πολιτών μας, μη εξαιρουμένου και του γραφόντως
και μιας και μιλάμε για την ταινία, και έχουμε γενικώς μια επιθετική διάθεση, καθώς τίποτε αισιόδοξο σαν να μην συμβαίνει γύρω μας τελευταία, ας χώσουμε και την κομματάρα την κατάλληλη του επίσης (όπως η διάθεσή μας) πικρού μελαγχολικού επιθετικού παιδιού πίσω απο την μουσική επινόηση με όνομα :wumpscut:
κατά τα άλλα, καλά..
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)